tag:blogger.com,1999:blog-78641081129719158442011-08-24T22:55:11.479+08:00MaMa Online Diarymamahttp://www.blogger.com/profile/08924917698720921633noreply@blogger.comBlogger721100tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-48931309683294955632009-10-20T21:33:00.014+08:002009-10-23T18:58:42.991+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SuEoL1QH6cI/AAAAAAAAAPg/L0UXFOzw5rA/s1600-h/Mr+Bean.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 350px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SuEoL1QH6cI/AAAAAAAAAPg/L0UXFOzw5rA/s400/Mr+Bean.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395638012304943554" /></a><br /><br /><br /><br /><br /> က်မတို႔ မစၥဘင္းအေၾကာင္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာဆို ရီေမာေနတုန္းမွာပဲ မငယ္ဖုန္း၀င္လာတယ္ “ေနာက္ဆံုးေလယဥ္ လူကုန္ေနျပီ မေတြ႔ေသးဘူး” တဲ့ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ပါဟာ အခ်စ္စစ္တို႔မည္သည္ ေကြ႔႔ကြင္းရာျခင္း မရွိ ဆိုက္ဆိုက္ ျမိဳက္ျမိဳက္ ၾကီးကိုေရာက္လာမွာ ပူမေနနဲ႔ ” လို႔က်မေျပာေတာ့ “သူ႔မေဟသီ ငါ့အနားမွာရြတ္-ဘတ္ လုပ္ေနတယ္ဟာ သနားပါတယ္တဲ့ ကူညီတဲ့သူေတြက ကူညီတာေတာင္ အသံုးတစက္မွမၾက ဘူးလာရင္ေတြ႔ မယ္လို႔ လဲေျပာေနတယ္ မစၥတာဘင္းေတာ့သနားပါတယ္”တဲ့“က်မအံ့ၾသတၾကီး နင္ဘယ္လိုေခၚလိုက္တယ္ သူနံမယ္ ဘယ္သူလို႔ က်မေမးေတာ့ တို႔တအိမ္လံုး ကမစၥာဘင္းပဲ ေခၚတာ” တဲ့ “က်မ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး ဒီမွာမငယ္ မစၥတာဘင္း ဒီမွာေရာက္ ေနျပီ အိမ္ေအာက္မွာ ကြမ္းသီးဆင္း၀ယ္ေနတယ္ နင္ေၾကာင့္ တို႔ေတြလဲဲ ငါးပိတေယာက္ တစ္ထုပ္စီရတယ္” လို႔ က်မေျပာေတာ့ မငယ္ ေၾကာင္ျပီးအသံတိတ္ ေနတယ္။ခနၾကာေတာ့မွ “မမ ငါ႔ေၾကာင့္ နင္တစ္ညလံုးေပ်ာ္ ေနခဲ႔တယ္ နင္တစ္ခါမွ မမက္ဖူးတဲ့ အိမ္မက္လွလွ ကိုမက္ဖူးခဲ့တယ္ ငါနင့္ကိုအေပ်ာ္ေတြပဲ ေပးခဲ႔တာေနာ္ နင့္ေၾကာင့္ ငါတို႔ဘယ္ေလာက္စိတ္ ဆင္းရဲရလဲ ပြက္ေလာကိုရိုက္ ေနတာပဲ ၾကပ္တာျခင္းတူရင္ေတာင္ ငါ့လို႔ၾကပ္တတ္ေအာင္ၾကိဳးစား ေသခ်ာ နင္စဥ္းစားျပီးရင္ ငါ့ကို ဆရာလို႔ သံုးခြန္းေလးေလးစားစား ေခၚလိုက္ပါတဲ႔” မတရားတင္းေနတဲ႔ ေလသံနဲ႔ ေျပာျပီးဖုန္းခ်သြားေလရဲ့ ေအာင္မာ မေခၚႏိူင္ပါဘူးလို႔ က်မစိတ္ထဲကမေက်မနပ္ ေရရြတ္လိုက္တုန္း မွာပဲဘဲလ္တီးသံ နဲ႔အတူ မစၥတာဘင္းျပန္ ေရာက္လာတယ္။က်မတို႔ အားလံုး၀မ္းသာအားရ“ အကို၀ယ္လို႔ရလားလို႔” က်မတို႔ေမးေတာ့ ကြမ္းသီးထုပ္ေလးျပတယ္။“က်ေနာ္ကိုေတြ႔တာနဲ႔ ဘိုလိုတန္းေတာ့ ေတာ့တာပဲ ကြမ္းသီးစ္ လို႔ ပီပီသသ ေျပာတာ ေလးငါးဆယ္ခြန္းပဲ နားမလည္ဘူးဗ် ကြမ္းရြက္ျပျပီး ကြမ္းရြက္ထဲထည့္တဲ႔ ပံုလုပ္ျပမွ ကြမ္းသီးဘူးၾကီး ယူလာျပေတာ့တာပဲ က်မတို႔သူ႔ေလသံနဲ႔သူ႔ဟန္ကိုၾကည့္ရင္းရယ္ၾကတယ္“အကို ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳးကို ရွာတာလဲလို႔” က်မတို႔ ၀ိုင္းေမးေတာ့ “မီးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ က်ေနာ္ အကုန္ရတယ္ အဲကြန္း ေရခဲေသတၱာ က်ေနာ္ အကုန္ျပင္တတ္တယ္ က်ေနာ္ ဆယ္ႏွစ္သားထဲက ဒီအလုပ္ပဲ တေလ်ာက္လံုး လုပ္လာခဲ့တာဗ်ာတဲ႔” ႏိုင္ငံျခားထြက္လာဘို႔ ဘယ္သူေျမွာက္ေပးတာလဲလို႔ က်မတို႔ေမးေတာ့“က်ေနာ့ မိန္းမေပါ့ဗ်ာ က်ေနာ္ကရန္ကုန္မွာ သင္တန္းလဲေပးတယ္ ဆိုင္လဲဖြင့္ထားတာ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္တပည့္ သံုးေယာက္ေလာက္ စကၤာပူ ေရာက္ေနျပီခင္ဗ်ာ့ လူငယ္ေတြပဲ ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ေတြေပါ့ သူတို႔ဒီေရာက္ျပီး အဆင္ေျပတယ္ ဆိုေတာ့က်ေနာ့မိန္းမ ျဖတ္ျဖတ္လူးေတာ့ တာပဲ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ နားညီးေအာင္ႏိူင္ငံျခား သြားခိုင္းေတာ့တာဗ်ာ ရန္ကုန္မွေတာ့ အတည္တက် လူရိုေသရွင္ရိုေသ အလုပ္ကေလးတစ္ခုျပစရာ ရွိတာကလြဲလို႔ ရရစားစားပါပဲဗ်ာ”“က်ေနာ္ ဒီကညီမေတြ ဆိုင္အသစ္ဖြင့္လို႔ တဆိုင္လံုး မီးဆင္ေပးရင္း မငယ္နဲ႔ရင္းႏွီးတယ္ သူကသြားပါလားဘာညာ ေျပာတာနဲ႔မိန္းမကိုျပန္ေျပာ ေတာ့ ေလယဥ္ေပၚေရာက္လာတာ ပဲဗ်ာတဲ႔” သူေျပာတာကိုနားေထာင္ေနရင္း မလတ္က “အကိုမနက္ျဖန္ က်မတို႔ အဲကြန္းေတြအကုန္ ဆာဗစ္စင္ လုပ္ေပးေလ တစ္လံုးႏွစ္ဆယ္ ေပးမယ္ အလုပ္စရတာေပါ့” လို႔ေျပာေတာ့ “က်ေနာ္ပိုက္ဆံ မယူပါဘူးဗ်ာ လိုအပ္တာ သာ၀ယ္ေပး က်ေနာ္လုပ္ေပးမယ္”တဲ႔ ကြမ္းကိုငံုရင္းေျဖးေျဖးမွန္မွန္ ေျပာေနတဲ့သူ႔ကိုစိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနၾကတုန္း မွာပဲ အိမ္ဖုန္းမည္သံက အားလံုးရဲ့ အာရံုကိုေျပာင္းေပးလိုက္သလိုပဲ က်မရဲ့ ဟယ္လိုဆိုတဲ႔ အသံကိုဖံုးလြမ္းသြားေအာင္ စြာေတးလန္ျပာယာ ခတ္ေနတဲ့ အသံေၾကာင့္ အကိုအစ္ကိုမေဟသီ ခိုင္သင္းၾကည္လို႔ က်မေအာ္္ရင္း မစၥတာဘင္းလက္ထဲ ဖုန္းေပးလိုက္တယ္ ဆို ေရာက္ကထဲက ေရာင္နနနဲ႔ တစိမ္းမိန္းမေတြၾကားမွာ အားငယ္ေနတဲ႔ မ်က္ႏွာရုတ္ခ်ည္းကြယ္ေပ်ာက္လို႔ ၀င္းပသြားေတာ့ တယ္။မစၥတာဘင္း ေျပာဆိုေနသံမ်ား “ေဟဟုတ္လား”“သူတို႔ေနာက္တာလား ၾကီးၾကီးေျပာထားသားပဲ မင္းညီမေတြက ေတာ္ယံုလူ သီးမခံႏိုင္ေအာင္ အေနာက္သန္တယ္လို႔ေလ” “ေအာ္ အခုေလ ဆိပ္နားကဆက္တာေပါ့” “ေအးေအး ေဆးေဆးပါပဲ အငယ္ဆံုးမေလးလာၾကိဳတာ”“ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္” “အကုန္ေပးလိုက္ျပီ”“စိတ္ခ်ပါ အခုနေတာင္ ကြမ္းသီးသြား၀ယ္ေသးတယ္” “တစ္ေယာက္ထဲေပါ့ ကိုဖာသာေျပာရတာေပါ့ ရခဲ႔တယ္” “အလတ္မေလး ရွာေပးမယ္တဲ႔ ရမွာပါ”“စိတ္မပူနဲ႔ အားလံုးအဆင္ေျပ ပါတယ္ တအိမ္လံုးမိန္းခေလးေတြ ၾကီးပဲ ခေလးေတြၾကီးပဲ” “ေအးပါ ေအးပါ ျပန္ေတာ့ ျပန္ေတာ့”သူအသံကိုအားလံုးစိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနရင္း တအိမ္လံုးခေလးေတြ ၾကီးပဲဆိုေတာ့ မလတ္ကစျပီးတခိခိ ရယ္ေတာ့ က်မတို႔လဲလိုက္ရယ္ၾကရင္း တို႔ေတြေတာ့ အေဖတစ္ေယာက္ေကာက္ရျပီလို႔ က်မကေျပာလိုက္တယ္။<br /><br /> အဲလိုနဲ႔ မနက္မိုးလင္းတိုင္း က်မတို႔ရဲ့ ဘုရားစင္ေရွ႔ မွာဘုရားရွစ္ခိုးသံနဲ႔အတူ ေၾကးစည္သံ တေ၀ေ၀နဲ႔က်မတို႔ ႏိူးထလာရေတာ့တယ္။မနက္ငါးနာရီ ေလာက္ဆိုႏိူးျပီ သူဖာသာ ေကာ္ဖီေပါင္မုန္႔ တခုခုမနက္စာစားျပီး အိမ္နားကကုလားဆိုင္ေလးမွာ သတင္းစာသြား၀ယ္ထားတယ္။ၾကံုတဲ႔သူက တစ္ေယာက္တလွည့္ သူ႔ရႏိူင္မဲ႔အလုပ္ေတြကို မွင္နီနဲ႔ ၀ိုင္းေပးထားတယ္ ခက္တာကအိမ္မွာ ေယာက္က်ၤားေလး မရွိဘူး သူ႔ကိုဖုန္းနဲ႔ ဗ်ဴးေပးမဲ႔သူမရွိဘူး က်မတို႔တေယာက္တလွည့္ ဆက္ျပန္ေတာ့လဲ လုပ္မဲ႔သူနဲ႔ေျပာခ်င္တယ္ ဆိုတာခ်ဥ္းပဲ သူ႔ဖုန္းထိုးေပးေတာ့လဲ ေခါင္းခါခါ လည္ခါခါနဲ႔ မေျပာခ်င္ဘူးခ်ည္း ပဲက်မတို႔ေတြ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ကို ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေတာ့တာပဲ။<br /> အဲ မလတ္ကေျပာတာ သူလူေၾကာက္တာတဲ႔ သူ႔ကိုလူမေၾကာက္ေအာင္ အရင္လုပ္ရမယ္တဲ႔ က်မတို႔အိမ္ မွာ အားလံုးအတူတူခ်က္စားၾကတယ္ ပင္တိုင္ခ်က္တာက က်မေပါ့ အလိုနဲ႔အိမ္နဲ႔ မနီးမေ၀းေစ်းေလးမွာ သူ႔ကို မနက္တိုင္း လိုအပ္တာေတြ ေရးေပးျပီးေစ်း၀ယ္ခိုင္းတယ္ ပထမေတာ့ အင္တင္တင္နဲ႔ ေနာက္ေတာ့မိုးလင္းတာနဲ႔ ေစ်း၀ယ္ဖို႔အဆင္သင္႔ ျဖစ္ေနျပီ ေဟာင္းမတ္ခ်္တို႔ အိုင္အမ္ျမန္မာတို႔ အိုင္ကမ္းဖရြန္ျမန္မာတို႔ ေဟာင္းအာယူတို႔ ဟယ္လိုအန္တီတို႔ ေပါေပါ မ်ားမ်ားသံုးတတ္လာျပီ ေစ်းျပန္လာတာနဲ႔ လၻက္ရည္အီၾကာေကြ႔ပူပူ ေႏြးေႏြးေတြပါလာတတ္ျပီ ဟိုအရင္က စေနတနၤဂေႏြ ေလာက္သာစားရတဲ႔ အီၾကာေကြ႔နဲ႔လၻက္ ရည္မနက္တိုင္းေသာက္ရတာနဲ႔ တင္သူဟာဒီအိမ္တစ္လံုးအတြက္ အေရးပါလွေနျပီ။<br /> ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ မလတ္ကသူ႔ရံုးကို ပစၥည္းတစ္ခုေမ႔က်န္ခဲ႔တယ္အေၾကာင္းျပျပီ သူ႔ကိုအေရးတၾကီး လာပို႔ဘို႔အကူအညီေတာင္းတယ္ သူအေၾကာက္အကန္ျငင္းရင္းကပဲ အိမ္နဲ႔ တစ္ဆယ့္ငါးဘူတာေလာက္ ေ၀းတဲ႔မလတ္ရွိရာကို တစ္ေယာက္ထဲ ေရာက္သြားေတာ့တယ္ ေနာက္မ်ားေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ႔ လူအကုန္တစ္ေန႔တမ်ိဳး အေၾကာင္းျပျပီး သူကိုေခၚတယ္။ျမန္မာေတြရွိတဲ႔ ပင္နီဆိုးလား ကိုခနခန ပစၥည္းသြား၀ယ္ခိုင္းတယ္ ေရာက္တဲ့ေနရာကေန ဖုန္းနဲ႔တဂြမ္ဂြမ္ ဆက္သြယ္ရင္းကပဲ အေတာ္ေလးသြားတတ္လာတတ္ေနျပီ။<br /> အလိုနဲ႔ပဲ မစၥတာဘင္းတစ္ေယာက္ အင္တာဗ်ဴးေတြ စ၀င္ပါေတာ့တယ္ရွင္။<br />သတင္းစာကေနေခၚတာေတြ ကသူ႔အတြက္ဘယ္လိုမွကို အဆင္မေျပႏိူင္တဲ႔အတြက္ အရပ္ကူပါလူ၀ိုင္းပါ နီးစပ္ရာေတြေျပာရင္း လုပ္သက္ အႏွစ္၂၀ နီးပါးရွိေၾကာင္းလုပ္ငန္း အမတန္မွကၽြမ္းက်င္ပါ ေၾကာင္း ဆိုတဲ႔ အာမခံခ်က္ေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဳး ၅ခုေလာက္၀င္ျပီးေတာ့ အဲကြန္းေရခဲေသတၱာျပင္တဲ့ ကုမဏီ ေသးေသး ေလးတခုမွာအစမ္းခန္႔ အေနနဲ႔ ပထမဦးဆံုးတပတ္ စဆင္းခိုင္းပါေတာ့တယ္။<br /> မိုးလင္းကထဲကအလုပ္ဆင္းဘို႔ တက္ၾကြေနတဲ့မစၥတာဘင္းကို ၾကည့္ျပီးအားလံုး၀မ္းသာေနၾကတယ္၊ညေနအလုပ္ျပန္လာခ်ိန္ မွာေတာ့ မစၥတာဘင္းသိပ္တက္ၾကြ မူ႔ မရွိေတာ့ဘူး ျပည္ၾကီးတရုတ္ ေတြနဲ႔ လက္တြဲလုပ္ရတဲ႔ အတြက္ တစ္ခ်ိန္လံုးဆဲဆိုေအာ္ဟစ္ သံေတြၾကားမွာစိတ္ဓါတ္က်ေနပံုရတယ္ သူမ်ားေနာက္ကအလုပ္သင္ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္တဲ့အတြက္ လဲ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြေတာင္းတိုင္း ပစၥည္းအေခၚအေ၀ၚေတြ မၾကြမ္းက်င္မူ႔ ေလယူေလသိမ္းနားမလည္ မူ႔ေတြေၾကာင့္အမွားမွားအယြင္းယြင္းနဲ႔ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္းခံေနရပံု ေပၚတယ္။<br /> အဲလိုနဲ႔ ေလးရက္ေျမွာက္တဲ႔ ေန႔မွာေတာ့ မစၥတာဘင္း အလုပ္မသြားေတာ့ဘူး က်မနဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္သူက “အစ္ကို အလုပ္မသြားဘူးလားလို႔ ေမးေတာ့” “မဆင္းေတာ့ ဘူးေျပာခဲ႔ျပီဗ်ာတဲ့” “အစ္ကိုလုပ္ထားတဲ့ လုပ္ခေရာရခဲ့လားဆိုေတာ့”မယူေတာ့ဘူး လုပ္အားေပးလို႔ေျပာခဲ့တယ္တဲ့” “အစ္ကိုဘယ္လိုေျပာခဲ့ လဲဆိုေတာ့” “ျမန္မာလိုပဲေျပာခဲ့တာတဲ့”“အဆင္မေျပပါဘူးဗ်ာ လူရိုင္းေတြဗ် ေျပာလို႔ဆိုလို႔မေကာင္းဘူး မေန႔ကလဲျပသနာျဖစ္တယ္ က်ဳပ္သီးမခံႏိူင္တဲ့အဆံုး မန္ေနဂ်ာမကိုသြားတိုင္လိုက္တယ္”တဲ႔ “ဟာ လုပ္စမ္းပါဦးဘာေတြျဖစ္ လို႔ အစ္ကိုက ဘယ္လိုသြားတိုင္လဲ ေသေသခ်ာခ်ာ အမူအရာ အတိအက် ေျပာျပစမ္းပါဦး” လို႔က်မတို႔စိတ္၀င္တစားေမးေတာ့ “မေန႔က ထမင္းစားေနတုန္း ဖိုမင္တရုတ္ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ က်ဴပ္ကိုလာဆူတယ္ သူဘာျဖစ္တယ္ ဘာေျပာတယ္က်ဳပ္မသိဘူး ျပီးေတာ့ က်ဳပ္ကားကို ဘုန္းဘုန္းထုတယ္ ေျခေထာက္နဲ႔လဲကန္တယ္ ျပီးေတာ့ ဆဲတယ္ဗ်ာ” “က်ဳပ္လဲ လံုး၀သီးမခံႏိုင္တဲ႔ အဆံုးမန္ေနဂ်ာမ စားပြဲကိုသြားျပီး သူလုပ္တဲ့ပံုစံအတိုင္းလုပ္ျပတယ္ သူေျပာတဲ့အတိုင္းေျပာ လိုက္တာပဲ မန္ေနဂ်ာမကေတာ့ ျပဴးတိျပဴးေၾကာင္ က်ဳပ္ကိုၾကည့္ က်န္ခဲ႔တာပဲ ” တဲ့ “ဟာအစ္ကို ေဒါသေတြထြက္တာေပါ့ ဟုတ္လားမန္ေနဂ်ာမကို ဘယ္လိုေျပာလိုက္လဲ သူနားလည္ရဲ့လား က်မတို႔ကို အတိအက်ျပန္ေျပာ ျပပါလား” လို႔က်မတို႔စိတ္၀င္တစားေမးေတာ့ “ေဒါသကလဲ ထြက္ေနေတာ့ စားပြဲကိုဘယ္လို ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူးဗ်ာ မန္ေနဂ်ာမေရွ႔ ေရာက္ေတာ့ သစ္(စ္)မန္းဟာ မိုင္ကားဟာ ဘုန္းဘုန္းဟာ ဖတ္ခ္ယူ လို႔ စားပြဲကိုထု မန္ေနဂ်ာမကို လက္ညိဳးထိုးျပီး ေအာ္ေျပာခဲ႔တာပဲတဲ့”“ဘုရားဘုရား မန္ေနဂ်ာမ စားပြဲကိုထု လက္ညိဳးထိုးျပီး ဖတ္ခ္ယူ လို႔ဆဲခဲ့သတဲ႔ ေတာ္လိုက္တာေနာ္ သူဘာျပန္ေျပာလဲဟင္” လို႔ေမာ္လျမိဳင္သူကမ်က္ႏွာငယ္ ေလးနဲ႔ေမးေတာ့“ က်ဳပ္ကိုၾကည့္က်န္ခဲ႔တာပဲတဲ့” ကဲစာဖတ္သူ အားလံုးမန္ေနဂ်ာ စားပြဲမွာခဏေလး၀င္ ထုိင္လိုက္ပါေနာ္ “ သစ္(စ္)မန္းဟာ မိုင္ကားဟာ ဘုန္းဘုန္းဟာ ဖတ္ခ္ယူ ”လို႔ စားပြဲကိုထု လက္ညိဳးထိုးျပီး ေအာ္သြားတဲ့ မစၥတာဘင္းကို မန္ေနဂ်ာမခင္ဗ်ာ ဘာကိုဘယ္လိုေတြးလို႔ ဘာကိုဘယ္လိုမ်ားနားလည္ပါလိမ့္ မလဲရွင္...။ကဲ ကူျပီးစဥ္းစားေပးၾကပါဦး<br />ဆက္ရန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-4893130968329495563?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-13597506001524999952009-10-13T14:59:00.007+08:002009-10-16T23:59:00.642+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/StiWpK70foI/AAAAAAAAAOg/mQOs87h7Vyo/s1600-h/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 89px; height: 134px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/StiWpK70foI/AAAAAAAAAOg/mQOs87h7Vyo/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393226187830230658" /></a><br />အရာအားလံုးကို ေမ႔ျပီးက်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရယ္ေမာမဆံုးႏိူင္ေအာင္ပဲ ထား၀ယ္သူအခန္း တံခါးေခါက္တာလဲမရ ေမာ္လျမိဳင္သူ ကအလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့မယ္။ဘာပဲေျပာေျပာ ဘ၀အေမာေတြနဲ႔ မြန္းၾကပ္တိတ္ဆိတ္ ေနတဲ့ က်မတို႔ေတြရဲ့ ဘ၀ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ မစၥတာဘင္း ကိုေတာ့လူၾကီး လဲျဖစ္ေန အလြန္အင္မတန္မွ ရိုးသားတဲ့ရုပ္သြင္ နဲ႔ အေျပာအဆိုေတြေၾကာင့္ စေတြ႔ ကထဲကကိုပဲ မမအိမ္မရွာေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီးကို ေခၚလာခဲ့တာပါ။<br /> သူ႔ရဲ့၀တ္စား ဆင္ယဥ္ပံုနဲ႔ ပံုစံကိုေတာ့ စာဖတ္မဲ့ပရိတ္သတ္ကို ေသခ်ာကိုမိတ္ဆက္မွကို ျဖစ္မွာေနာ္ က်မအေရးအသားေတြ ပိုျပီးအသက္၀င္သြားမွာ။ဒီလိုရွင့္ ေလဆိပ္ထဲမွာ က်မတစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ေနရတဲ့ ဘ၀ၾကီးကို ေတြးၾကည့္စမ္းပါေနာ္ အသိဆိုတာလဲ တစ္ေယာက္မွမေတြ႔ စီေရာ္နယ္ဒိုဆိုတဲ႔ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးတစ္ခုကပဲ မမမ်က္ႏွာကို ျပံဳးေစ့ေစ့ ျဖစ္ေနခဲ့တာေလ လာပံုကလဲ၀ုန္း၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္း ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ဖုန္းေျပာအြန္လိုင္း ေတြ႔ေနတာေတာင္မွ သတင္းမရပံုကလဲ ထူးဆန္းေနတယ္။<br /> မငယ္ရြန္းရြန္းေ၀ ေျပာသြားတာေတြ ကိုေသခ်ာျပန္စဥ္းစားေနရင္း အာ.. အသက္အရြယ္ မေမးလိုက္မိဘူး ၀င္လာရင္ေတြ႔ မွာပါ ဒီအဆင္နဲ႔ဒီအဆင္ကြဲျပား စရာဘာမွမရွိဘူး။အဲက်မတို႔ကို မျမင္ဘူးပဲ ရန္ကုန္ကလာတဲ႔ သူေတြရဲ့ အားသာခ်က္က အေမတို႔က က်မတို႔ဓါတ္ပံု ေရွ႔ ေနာက္ ေဘးတိုက္ အကုန္ျပထားျပီးသား တစ္ခါတေလမ်ားလက္ထဲ ဓါတ္ပံု ပါထည့္ ေပးလိုက္ေသးရဲ့ မားၾကီးနဲ႔မငယ္ကို အျပင္မွာေတြ႔ဘူးထားတဲ့ သူေတြက ေလဆိပ္မွာအေ၀းကလွမ္းေတြ႔ တာနဲ႔တင္ က်မတို႔ကိုသိျပီးသား အဲဒီအတြက္ေတာ့ က်မ မပူပါဘူး။<br /> အဲဒီေတာ့ က်မေအးရာေအးေၾကာင္း တေနရာကေန ထိုင္ၾကည့္ေနယံုပဲေပါ့ လူကုန္ပါေစ အဲလူ က်မကိုရွာပါေစေပါ့ လည္ပင္းတေမာ့ေမာ့ နဲ႔ ဟိုလူျဖစ္မယ္ ဒီလူျဖစ္မယ္ လက္ညိဴးထိုး ေစာင့္ရေအာင္လဲ မလတ္ကမပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ေလယဥ္ဆိုက္လာျပီ သူမ်ားေတြလို မတ္တပ္ရပ္ျပီးမေစာင့္ေတာ့ပဲ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတဲ့သူ ေယာင္လည္လည္ လူရွာတဲ႔သူ ကိုပဲထိုင္ခံုမွာ ေအးေဆးထိုင္ရင္း ေစာင့္ေနေတာ့မယ္။<br /> က်မဆံုးျဖတ္ခ်က္ အတိုင္းထိုင္ေစာင့္ေနရင္း အေနာက္တိုင္းဆန္တဲ့ သူေတြေတြ႔တိုင္း ကိုယ္မ်ားလာေခၚ မလားလို႔ရွင္ က်မကိုဖုတ္ေလတဲ့ငါးပိ ရွိတယ္လို႔ေတာင္မထင္ပဲကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားၾကပံုက မ်က္ရည္လြယ္တဲ့သူဆို ထိုင္ငိုယံုပဲ ဒီလိုနဲ႔ လူေတြလဲ<br />လာသူနဲ႔ၾကိဳသူ အေပးအယူကိုမွ်လို႔ က်မအတြက္ တစ္ေယာက္မွကိုအပိုမရွိကြက္တိပဲ အဲဒီအခ်ိန္မွာက်မ တစံုတရာ ကိုေတြးမိျပီး ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားတယ္ မငယ္ငါ့ကို ေသရာပါေအာင္ၾကပ္ျပီလို႔ အဲလိုေတြးျပီး လူကထူထူပူပူနဲ႔ ေဘးဘီၾကည့္ေတာ့လဲ လူကုန္ ေနျပီ ခရီးသည္ေတြ ပစၥည္းေရြးတဲ႔ေနရာကိုလွမ္း ၾကည့္မိေတာ့ ခရီးေဆာင္အိတ္လူတစ္ေယာက္စာက အပံုလိုက္ကေလး ဗုေဒၵါငါတို႔လူၾကီးရဲ့ ပစၥည္းေတြ မ်ားလားလို႔ေတြး ေနတုန္းမွာပဲ အနက္ေပၚမွာအျဖဴစင္း နက္တိုင္နဲ႔ေပေစာင္းေပေစာင္းထြက္ လာတဲ့သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရတာပါပဲ။လူကေရွ႔ကိုေလွ်ာက္ေနေပမဲ႔ သူေခါင္းကေစာင္းေတာင္းေတာင္း လည္တည္တည္နဲ႔ ေနာက္မွာက်န္ေနသလိုမ်ိဳး အသားအရည္မျဖဴမညို ပိန္ပိန္ပါးပါး အရပ္အေတာ္ရွည္တယ္ ၀တ္စားထားပံုက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ နဲ႔ ေဘာင္၀င္တဲ႔ ၀တ္ပံုစားပံုမ်ိဳး ေတာက္ေတာက္ပပ ၾကီးမဟုတ္ပဲ သက္ေတာင့္သက္သာ၀တ္စားထားတယ္ လူၾကိဳတဲ႔အေပါက္၀တဲ႔တဲ့ မွာက်မတစ္ေယာက္ထဲ ရွိေနတာရယ္ က်မဖက္ကမေသခ်ာေပမဲ႔ သူ႔ဖက္ကေသခ်ာေနတဲ႔ပံု နဲ႔ လက္ေ၀႔ရမ္းျပီးက်မကို ႏူတ္ဆက္တယ္ က်မကိုလက္ျပႏူတ္ဆက္ေပမဲ႔ သူမ်က္ႏွာကေဘးဖက္ကိုျပန္ လွဲ႔သြားတယ္ လက္ကေတာ့ လူပ္ရမ္းေနတုန္းပဲ က်မကသာ ၀မ္းသာအားရ လက္ျပန္ျပမိရင္ ေသျပီဆရာပဲ က်မျပံဳးျပီးေခါင္းညွိမ့္ျပလိုက္တယ္ ရင္ထဲကေနလဲ မငယ္ကိုတေလးတစား ကိုဦးညြတ္လိုက္မိတယ္ ေတာ္ပါေပတယ္မငယ္ရယ္လို႔ သူ႔ပံုက အျမင္ကပ္ခ်င္စရာမေကာင္းပဲ ခင္ခ်င္စရာ ေကာင္းေနေတာ့တယ္။ အသက္အရြယ္ကလဲကြာ ေနေတာ့ က်မတို႔ၾကားထဲမွာဘာမွာ ျပသနာမရွိဘူး အဲသူကစကားေျပာရင္ မ်က္ႏွာ ကိုၾကည့္ေျပာေလ႔မရွိဘူး ေဘးဘီကို ေခါင္းေ၀႔၀ိုက္ၾကည့္ရင္းစကားေျပာတတ္တယ္။<br /> အဲလို နဲ႔ အိမ္ကိုေရာက္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့ရွင္..။ေမာ္လျမိဳင္သူ ကႏုတ္ဆက္ျပီး အလုပ္သြားေတာ့မယ္<br />ျပင္ဆင္ျပီးအေပၚပိုင္း ယူနီေဖါင္းအျပည့္၀တ္ထားတဲ႔ သူ႔ကို နင္သြားေတာ့မလားလို႔ က်မေမးေတာ့“ ေမအိုင္စပိတူ တိြဳက္လက္ပလိစ္” ဆိုျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲကို ျပံဳးျဖီးျဖီးနဲ႔ ၀င္သြားတယ္ က်မကရူးတိုးတိုး ဆိုတဲ႔ ပံုစံလုပ္ျပလိုက္ရတယ္။သိပ္မရင္းႏွီး ေသးဘူးေလ ေနာ္ ရန္ကုန္ျပန္လို႔လြတ္ေနတဲ့ အခန္းတစ္ခုမွ ေနရာခ်ထား ေပးလိုက္တယ္ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနပါေပါ့။<br /> “က်ေနာ္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြပါတယ္တဲ႔” နားပါဦး က်မလဲနားဦးမယ္ လို႔ေျပာျပီး သူ႔အိတ္ေတြအားလံုး သူေနမဲ့ အခန္းထဲထည့္ေပးရင္း..ဟူး.လို႔သက္ျပင္းခ်မိတယ္။<br /> ညေနလူစံုခ်ိန္မွာေတာ့ မစၥာဘင္းအခန္းထဲက ထြက္လာတယ္ မလတ္နဲ႔အိမ္မွာေနတဲ႔ လက္ရွိအေပါင္းအပါ<br />ေလးေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။သူကလက္ေဆာင္ ေတြပါတယ္ဆိုျပီး အထုပ္ေတြ တစ္ေယာက္တစ္ထုပ္ ေ၀ပါတယ္။အဲဒါေတာင္သူ႔ မွာအထုပ္ေပါင္းးမ်ားစြာ က်န္ေနေသးတယ္။ “ဘာေတြလဲဟင္..အခုစားလို႔ရတာေတြလားလို႔” က်မကေမး ေတာ့ ငါးပိစိမ္းစားပါ က်ေနာ္မွာ အထုပ္ငါးဆယ္ေလာက္ကို က်န္ေနေသးတယ္ တဲ႔ “ေအာ္ ငါးပိ မပါရင္ ထမင္းမစားတတ္တဲ႔ ျမန္မာစစ္စစ္ေပါ့ တစ္ႏွစ္စာ အနဲဆံုးသယ္လာတာ ထင္တယ္ ဒီမွာလြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္လို႔ရပါတယ္ မငယ္တို႔ မေျပာဘူးလားလို႔”က်မေျပာေတာ့ “က်ေနာ္ ေသြးတိုးရွိလို႔ စိမ္းစားငါပိ မစားပါဘူး မငယ္ပဲအၾကံေပး လို႔သယ္လာတာပါ”ဒီႏိုင္ငံမွာ ငါးပိကေရြလို ရွားတယ္တဲ႔ ေလာေလာဆယ္ အလုပ္မရခင္စပ္ၾကားေတာင္ ငါးပိေရာင္းရင္ သူေဌးျဖစ္ႏိုဳင္တယ္လို႔ သူကေျပာလို႔ က်ေနာ့္မိန္းမက ငါးပိကိုပဲ အခ်ိန္၃၀ နီးပါး အထုပ္ေလးေတြ ထုပ္ျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ထည့္ ေပးလိုက္တာပါ” မမတို႔ရန္ကုန္ကျပန္ရင္ ငါးပိပဲသယ္တာဆို ငါးပိ၀ယ္တဲ႔ေဖါက္သယ္ေတြ မမမွာအမ်ားၾကီးတဲ႔ က်ေနာ့္ကိုစပ္ေပးပါ ဦးေနာ္ ေလယဥ္လက္မွတ္ဘိုးနဲ႔ အလုပ္မရခင္စပ္ၾကား သံုးဘို႔စြဲဘို႔ေလးရရင္ေတာ္ပါ ျပီဗ်ာတဲ႔သူ႔ရဲ့ငါးပိ အိတ္ၾကီးကို ယံုၾကည္မူ႔ အျပည့္နဲ႔ လူသိရွင္ၾကား မမလက္ကိုအပ္ေတာ့ တာပဲ ငါးပိအိတ္ကို လွမ္းယူရင္း မလတ္ကို အားကိုးတၾကီး က်မကၾကည့္ေတာ့ “စိတ္ခ် မမမွာေဖါက္သည္ေတြအမ်ားၾကီး အနဲဆံုးေဒၚလာတစ္ေထာင္ ေလာက္ေတာ့ရမွာ”တဲ့ျပံဳးေစ႔ေစ႔ နဲ႔ေျပာတဲ့ မလတ္စကား ကို အားလံုးကဝိုင္းေထာက္ခံၾကတယ္။ “ရတဲ႔ ပိုက္ဆံလဲ မမတို႔ပဲယူပါ က်ေနာ္ ေနစားရိတ္ေရာ မလတ္တို႔၀ယ္ေပးတဲ႔ ေလယဥ္လက္မွတ္ဘိုးေရာ အတြက္ ေက်းဇူးဆပ္တာပါတဲ႔” အကုန္လံုးက ၀ိုင္းျပီးအားနာစရာရွင္ လို႔ေျပာၾကတယ္ မငယ္ေတြ႔မယ္ ငါျပီးရင္နင့္အလွည့္ပဲလို႔ ငါးပိထုပ္ၾကီး ကိုမီးဖိုေခ်ာင္သည္ရင္း က်မေရရြတ္ မိတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မစၥာဘင္းက သူ႔အိတ္ကို ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ရင္း ေခၽြးျပန္ေနတယ္ “ထား၀ယ္သူက အကိုဘာရွာတာလဲ ငါးပိေကာင္လား လို႔ေမးလို႔” က်မတို႔၀ိုင္းရီၾကတယ္။“မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်ာ့ က်ေနာ့္ကြမ္းသီးထုပ္တဲ႔ ကြမ္းရြက္ ဗမာေဆး ထံုးထုပ္ေလး ေဘးခ်ျပီး ေခၽြးျပန္ေအာင္ရွာေနေလရဲ့ “မလတ္က အကိုအေညာင္းအညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း မီးပြိင့္ကူးလိုက္တာနဲ႔ ကုလားဆိုင္ေလးရွိတယ္ ကြမ္းသီးတစ္က်ပ္ဘိုးဆို စားပါေလ့ သြား၀ယ္လိုက္အကို အကိုကဘိုလိုက်ြမ္းတာပဲလို႔ ေျပာေတာ့ “က်ေနာ္ကြမ္းသီးကို ဘယ္လိုေခၚတုန္းမသိဘူး ခင္ဗ်ာ့တဲ႔” မလတ္ကပဲ“အကိုကလဲ လြယ္လို႔ ကြမ္းသီးဆိုတာ ျမန္မာစကားကေမြးစား ထားတာေလ ဘန္ခ႔္ ကို ဘဏ္ တို႔ပုလိစ္ကို ပုလိပ္တို႔ ဂိုးလ္ကီပါကို ဂိုလီဘာ တို႔ဆိုတာ အဂၤလိပ္အေခၚအေ၀ၚေတြေပါ့ အဲလိုပဲ ကြမ္းသီး အဂၤလိပ္လိုဆို ကြမ္းသီးစ္ ေပါ့အကိုရာ” “ေရာ့ေရာ့ သြား၀ယ္ ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးသူနားမလည္ရင္ ကြမ္းရြက္ယူသြား လက္ဟန္ေခ်ဟန္ နဲ႔သာေျပာ” ဆိုျပီးႏွစ္က်ပ္တန္ တရြက္ထုပ္ေပးလိုက္ရင္း အကိုေျပာၾကည့္ပါဦးဆိုေတာ့ “ကြမ္းသီးစ္ ကြမ္းသီးစ္”လို႔ ရြတ္ရင္း ထြက္သြားေလရဲ့ <br /> က်မတို႔ တ၀ါး၀ါးရယ္ရင္း “ မလတ္ သူဒီမွာ အလုပ္ရပါ့မလားဟင္ လို႔” က်မကစိုးရိမ္တၾကီးေမးေတာ့ မပူနဲ႔ သူက်ိန္းေသရမွာတဲ့ “က်မတို႔အား လံုးတျပိဳင္ထဲ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔” ေမးေတာ့“ သူ႔မွာရိုးသားတဲ့ဂုဏ္နဲ႔အတတ္ပညာတခု ရွိေနတာပဲ” တဲ့ က်မတို႔ အားလံုးမစၥတာဘင္းကို အလုပ္ရေစခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ တဖြါးဖြါးေပၚလာေတာ့တယ္။<br /><br />ဆက္ရန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-1359750600152499995?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-41631215587869669112009-10-12T18:12:00.015+08:002009-10-13T14:54:48.016+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/StNZwjvmbbI/AAAAAAAAAOY/koZsUREPiLM/s1600-h/2-012-1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 270px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/StNZwjvmbbI/AAAAAAAAAOY/koZsUREPiLM/s400/2-012-1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391751869656100274" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /> စာဖတ္သူမ်ား အလည္လာၾကသူမ်ား မမအေဖရုတ္တရက္အစာအိမ္ေသြးေၾကာေပါက္လို႔ သတိလည္စကားေျပာ လို႔ရမွျပန္လာခဲ့တာပါ။အေတာ္ၾကာသြားပါတယ္။စိတ္ညစ္စရာေတြ ခနထားျပီးဟာသပဲေရးခ်င္လို႔ တင္လိုက္ပါတယ္။က်မကို အမွတ္တရရွိေနသူေတြကို ထပ္တူထပ္မွ်ပါပဲလို႔ေျပာပါရေစ.ကီကီအျမဲအတူရွိေနသလို ခံစားရပါတယ္ မာမူအလွဴအတြက္ဂတိေပးျပီးမွစိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ရရင္ေတာင္းပန္ပါရေစေက်နပ္တဲ့အထိ.။<br />အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ဆို ေဘာ္ေဘာ္ၾကီးနားလည္ေပးပါ။<br />က်မဂတိအတြက္က်မတာ၀န္ေက်ပရေစ။<br /><br /> အားလံုးကိုခင္မင္ရင္းႏွီးစြာျဖင့္ မမ(အေပအေတ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-4163121558786966911?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-25784112860292097272009-10-11T23:59:00.010+08:002009-10-13T09:30:54.195+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/StMk5uo4oEI/AAAAAAAAANg/ePQu93jFGzE/s1600-h/3311373.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/StMk5uo4oEI/AAAAAAAAANg/ePQu93jFGzE/s400/3311373.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391693753083273282" /></a><br /> မမ တို႔မစြံတဲ့ အဖြြဲ႔အတြက္ အပ်င္းလဲေျပရင္ခုန္လူပ္ရွား ရေအာင္ျဖစ္လာပံုကဒီလိုပါ။<br />မငယ္ဖုန္းဆက္ လာတယ္။ မျဖစ္မေန ေနရာစီစဥ္ေပးပါတဲ့ ဒီေန႔ေန႔လည္ေလယဥ္နဲ႔ နင္တို႔အတြက္ဖူးစာရွင္တစ္ေယာက္ ပို႔လိုက္တယ္<br />တဲ့ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ဆင္ျပီး အိမ္မွာပဲထားပါတဲ့။ ရုပ္ရည္ရူပကာ အေတာ္ကိုေသသပ္လွပျပီး ေနာက္ေၾကာင္းအင္မတန္မွ ကိုရွင္းလင္းပါ သတဲ့ မမနင္လက္မေႏွးေစနဲ႔ ေနာ္တဲ့ ဘုရားေရထူးျခားဆန္းျပား အံ့ၾသကုန္ႏိုင္ဖြယ္ ဘယ္သူနဲ႔ပတ္သက္တာတုန္း လို႔တအံ့တၾသျပန္ေမးေတာ့ အေမရဲ့ခ်စ္လွစြာေသာငယ္သူငယ္ခ်င္း ရဲ့သားၾကီးၾသရသတဲ့ အေနာက္တိုင္းဆန္စြာ ေခ်ာေမာလြန္းလို႔ နင္တို႔ႏွလံုးသားေတြကို သိမ္းၾကံဳးယူမဲ့သူပဲတဲ့။<br /> ေၾကာ္ျငာကအင္မတန္ကို ေျပာင္ေျမာက္လြန္းေတာ့ မမမ်က္ႏွာျပံဳးေစ့ေစ့ကိုျဖစ္လို႔ မညာပါဘူးအမွန္ကိုေျပာတာ အေနာက္တိုင္းဆန္တဲ့<br />ရုပ္ရည္ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ့ ေနာက္ကိုခ်ဲ့ကားျပီး ေတြးပလိုက္တာ အႏိုဳင္ဂိုးေတြတစ္ဒိုင္းဒိုင္း ပစ္သြင္းေနတဲ့ စီေရာ္နယ္ဒို ခြိခြိခြိ အေမကဘာသေဘာနဲ႔ သမီးမိန္းကေလးေတြ စီကို အေရာက္ပို႔ရတာတုန္း မငယ္အေျပာအရဆိုရင္ေတာ့ ဖိတ္ျခင္းဖိတ္ကိုယ့္အိတ္ထဲကိုပဲလား အိမ္မွာကလဲေသခ်ာၾကည့္ရင္ျပိုင္ဘက္ေတြအားလံုးက ကြမ္းတစ္ယာညက္တဲ႔ထိ အၾကည့္ခံတဲ႔ရုပ္ရည္ ေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ <br />ဟာ..မငယ္စကားမ်ားႏွစ္နဲ႔စား အၾကြင္းသံုည လံုး၀ကိုမယံုရဆိုတာေလ မလတ္ကိုဖုန္းဆက္ ေမးၾကည့္မယ္။<br />“အင္း ..ငါ့ကိုလဲအခုပဲဆက္သြားတယ္ နင္ၾကိဳရမွာ ငါလံုး၀မအားဘူးေနရာရွာထား အိမ္မွာမထားပါဘူး မိန္းခေလးၾကီးပဲဟာ” နီးနီးနားနား ရွာထားလိုက္ဆိုျပီး ဖုန္းခ်သြားေလရဲ့..အင္းေလ ကံေပါ့လို႔ေတြးရင္း ဖူးစာရွင္ဆိုတာက ေခါင္းထဲကို ၀င္ျဖစ္ေအာင္ ကို ၀င္လာေသးတာ အဲလို အဲလို ေၾကာ္ျငာေကာင္းတာ။<br /> အမွန္အတိုင္းပဲ အိမ္မွာေတာ့ လံုး၀ကို မထားခ်င္ပါဘူး လူစိမ္းရွိေတာ့ မမဘံုေပ်ာက္မွာ ဧည့္ခန္းထဲ မွာလဲ အခ်ိန္မေတာ္ ေနလို႔မရ အိမ္ရွာမွျဖစ္မွာပါ။ ဘုရားစူး မမလံုး၀ မလိမ္ဘူး ငါးအိမ္ေလာက္ ကိုဆက္တာ ရေတာ့ရမွာ ဒီေန႔ခ်က္ခ်င္းတက္ေနလို႔ ရတာတစ္ခုမွကိုမပါဘူး အဲလိုနဲ႔အိမ္ရွာျခင္းအလုပ္ကို ရပ္လို႔မမေလဆိပ္ေျပးရေတာ့ တာေပါ့ ေအာ္တကယ္ရွာပါတယ္ မရတာပါဆို မယံုၾကဘူးလား..။ေလယဥ္တစီးလံုးလူကုန္ ပံုမွန္ခ်ိန္ထက္ မတရားေနာက္က်ျပီးမွ ထြက္လာတဲ့<br />သူ႔ကို္ေတြ႔ေတာ့ မမအိမ္မွာပဲထားဘို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုရဲရဲၾကီးခ်လိုက္ ေတာ့တာပါပဲ။ေလဆိပ္ထဲက ထြက္လာေတာ့ တစ္ကယ့္ကို အေနာက္တိုင္းက မင္းသားတစ္လက္နဲ႔အမတန္ မွကိုတူတာပါပဲ စဥ္းစားစမ္းမယ္မင္းၾကီးမ ဘယ္သူနဲ႔မ်ားတူေနတာတုန္း အေျဖကိုမထြက္ဘူး ဦးေႏွာဏ္က အဲဒီေလာက္ကိုေကာင္းတာ ျခာျခာလည္ေအာင္ စဥ္းစားရင္း အိမ္ေအာက္ေရာက္လာေတာ့ တယ္။ <br />မမေလ သိတယ္တယ္ေနာ္ အပီအျပင္ကိုေၾကာ္ျငာ၀င္ထားတာေလ ဆင့္ပြားေၾကာ္ျငာဆိုေတာ့ မငယ္ထက္မသာလို႔ မျဖစ္ဘူးမဟုတ္လား ဒီနည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ မမရဲ့ၾကပ္ျခင္းကို ခံရဘူးတဲ့သူေတြကေတာ့ သိပ္အိေျႏၵပ်က္ပံုမရဘူး အိမ္မွာကလဲေန႔လည္ ေန႔ခင္းဆိုေတ့ လူသိပ္မစံုတာလဲပါမယ္ ရွိေနတာ ကမမအပါ၀င္ ေမာ္လျမိဳင္သူ ထား၀ယ္သူ ဒါပဲေလ သူတို႔ကလဲႏွစ္ဆယ့္ခုႏွစ္<br />ေက်ာ္ဆိုေတာ့ အပ်ိဳၾကီးစာရင္း၀င္ေပါ့။<br /> အိမ္တံခါး၀ေရွ႔ေရာက္ျပီး ဘဲလ္တီးတယ္ဆို ရွန္ပူနံ႔ကေထာင္းကနဲ ႏွာေခါင္း၀ကို တိုး၀င္လာေတာ့တယ္ ဘာကိုမွန္းမသိ ရီခ်င္စိတ္က<br />မမ မ်က္ႏွာကိုမခ်ိဳမခ်ဥ္ ျဖစ္ေနေစတာအမွန္ပဲ ျဖတ္ခနဲတံခါးဖြင့္သံနဲ႔အတူ ရွန္ပူနံ႔ေနာက္ကေန ေကာ္ဖီနံ႔ကတိုးထြက္လာတယ္။ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္း ထေနတဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္ကို လက္ကကိုင္ရင္း တံခါးလာဖြင့္တဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္သူက မမကိိုေက်ာ္ျပီး အေရာင္ေတာက္ေနတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ သူ႔ကိုျပဴးျပဲ ၾကည္႔ေတာ့တာပဲ။က်မရီခ်င္တယ္ စပ္ျဖဲျဖဲျဖစ္ေနတဲ႔ က်မမ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္တယ္ ဆို က်မနဲ႔ေမာ္လျမိဳင္သူ အၾကည့္ခ်င္းဆံုတယ္ဆိုရင္ပဲ ဟန္ေဆာင္မူ႔ကင္းတဲ႔ ရန္ကုန္မွာက်ဳတာသံုးႏွစ္နည္းပါး လုပ္လာတဲ႔ ရဲ့ရင့္မူ႔ေတြနဲ႔ မမ စီေရာ္နယ္ဒိုသြားၾကိဳမယ္ဆို ဘယ့္ႏွယ့္မစၥတာဘင္းကို ၾကိဳလာခဲ႔တာတုန္းတဲ႔ ေအာင္ျမင္တဲ႔အသံရဲ့ ေနာက္မွာပဲ တဟားဟားေအာ္ရယ္သံက ကပ္လိုက္လာတယ္။ က်မဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႔မရတဲ့ ကိုဧည့္သည္နဲ႔တူတဲ့ သူကမစၥတာဘင္းပါပဲ ေမာ္လျမိဳင္သူကတန္းေျပာ တဲ႔အတြက္ သူ႔ေနာက္ကေနတခြိခြိ လိုက္ရယ္ေမာရင္း ဧည့္သည္ကိုကူပါဦးဟာ လို႔က်မေျပာရေတာ့တယ္။<br /> က်မတို႔နဲ႔ဆန္႔က်င္စြာ ေယာင္နနအူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ကိုေရြဧည့္သည္ကေတာ့ ေလယဥ္ကြင္းက အေတြ႔အၾကံဳ သစ္ကို ရင္ခုန္ေနတုန္း ထင္ရဲ့ ေမာ္လျမိဳင္သူရဲ့တကိုယ္လံုးမွာ အလွဆံုးလို႔က်မတို႔အားလံုး သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ပုခံုးေက်ာ္ေလာက္ ဆံႏြယ္ထူထူ အိအိေတြက ရွန္ပူနံ႔ေတြသင္းပ်ံရင္း တလြင့္လြင့္ေပါ့။ “အဟဲ ဆံပင္ေတြနဲ႔ နင္ဖ်ာေရာင္းဘို႔ၾကိဳးစား မိတယ္ေပါ့လို႔” က်မကေကာ္ဖီေဖ်ာ္ရင္း ေနာက္ေတာ့ “လူ႔အခြင့္အေရးကို ျမတ္ႏိုးတဲ့ မမ ဒါက်မအခြင့္အေရးပဲေလတဲ႔”<br /> ”မမေရအျမန္ေဖ်ာ္ အင္တာဗ်ဴးရေအာင္ဟာ” ဆိုတဲ႔ေမာ္လျမိဳင္သ့ူရဲ့စကားကို ေကာ္ဖီခြက္ ကိုင္ရင္းက်မကအတည္ျပဳတယ္။က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဧည့္ခန္းထဲ ေရာက္တယ္ဆိုရင္ စေရာက္ကထဲက ေတြေတြေ၀ေ၀နဲ႔ ထိုင္ေနတဲ႔ ပံုစံမပ်က္ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ပူး ေပါင္ၾကားထဲထည့္ရင္း လည္ပင္းကိုလိမ္လို႔ က်မတို႔ကိုၾကည့္ျပီးျပံဳးျပတယ္။တကယ္ ဘုရားစူးရေစ႔ရဲ့ မစၥတာဘင္းမမတို႔ ဧည့္ခန္းထဲမွာထိုင္ေနေလရဲ့ “ေလဆိပ္ထဲမွာ အၾကာၾကီးပဲေနာ္ ဘာေတြအရစ္ခံရေသးလဲ” လို႔ေကာ္ဖီခြက္ ကိုခ်ရင္းက်မေမးေတာ့ “က်ေနာ့ကိုစပြန္စာေပးတဲ့သူနဲ႔ဘာေတာ္လဲလို႔ေမးတယ္ က်ေနာ့ညီမ၀မ္းကြဲဲလို႔ေျဖလိုက္တာပဲ ဘာမွေတာ့ သိပ္မရစ္ပါဘူး က်ေနာ္၀င္ဘို႔ အေပါက္ေရြးေနလို႔ ၾကာသြားတာ” ေျပာရင္း ေကာ္ဖီကိုငံု႔ေသာက္ေနတယ္။<br /> က်မနဲ႔ေမာ္လျမိဳင္သူ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္ရင္း ေဟာေဟာဒိုင္းဒိုင္း ေမာ္လျမိဳင္သူက“ ရွင္ကဘယ္အေပါက္ကို<br />ေရြးေနတာတုန္း”ဆိုေတာ့ ေတြးေတြးဆဆ နဲ႔ေျပာေလရဲ့ “က်ေနာ့မိန္းမကမွာလိုက္တယ္ ျပံဳးျပံဳးရြင္ရြင္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ မေလးလူမ်ိဳးထိုင္တဲ႔ အေပါက္ကို၀င္ဘို႔” “အယ္.ရွင္ကလူေတြေနာက္ကေန တန္းမစီဘူးလား” လို႔က်မတို႔ရဲ့ျပိဳင္တူ အေမးကို “က်ေနာ္ တန္းမစီပဲေနာက္ကေန ဟိုဘက္ဒီဘက္ေလွ်ာက္ရင္း ေလ႔လာေနတာ”“ဘယ္အခ်ိန္ထိ မ်ားေလ႔လာေနသလဲဟင္” ဆိုေတာ့ ေလယဥ္တစီးလံုးလူကုန္တဲ့အထိပဲတဲ့ “က်မတို႔ တအံ့တၾသနဲ႔ေနာက္ေတာ့ေရာ ဘယ္က၀င္ခဲ႔သလဲ ” ဆိုေတာ့ေကာင္တာက လူကသူ႔ကိုလက္ယပ္ျပီး လွမ္းေခၚတယ္တဲ့ “က်ေနာ္ သူ႔စီမသြားခ်င္ပဲ သူအတင္းေခၚလို႔ သြားရတာ တရုတ္ဗ် တရုတ္တဲ့” “သူက ဘာေျပာလဲဟင္ဆိုေတာ့” “သူေျပာတာ က်ေနာ္မွနားမလည္တာ ဗ်ာတဲ႔ က်ေနာ္ဒီကဒ္ကို ထုတ္ျပလိုက္တယ္ အိုင္ဗစ္စစ္ မိုင္စစ္စတာ လို႔ေျပာလိုက္တာပဲဗ်ာ”“က်ေနာ့ကိုဘာလုပ္လဲ ေမးတယ္ဗ်ာ့ က်ေနာ္ကအိုင္အမ္ တီခ်ာ (သူ႔ေလသံအတိုင္း) လို႔ေျဖလိုက္တာပဲတဲ့ ေနထိုင္ခြင့္တစ္လထု ေပးလိုက္တာပဲဗ်ာတဲ့ ”သူ႔လက္ထဲက က်မရဲ့မိတၱဴကဒ္ျပား ေလးကို လွမ္းယူလိုက္ရင္း “အကိုမိန္းမကဒီကိုလာဘူးသလား” လို႔က်မေမးေတာ့“ေပါက္ေပါက္ရွာရွာဗ်ာ မလာဘူးပါဘူးတဲ့” အကိုက ေက်ာင္းဆရာလား လို႔က်မတို႔ ထပ္ေမးေတာ့ “မဟုတ္ပါဘူး မိန္းမကဘာလုပ္လဲေမးရင္ တီခ်ာလို႔သာေျဖလိုက္လို႔သင္ေပး လိုက္လို႔ပါတဲ့” က်မတို႔သူ႔အနားကေနေမာ္လျမိဳင္သူ အခန္းထဲကို တြန္းရင္း တိုက္ရင္း ၀င္လာခဲ့တယ္ အခန္းေလာ့ခ်ျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ က်မတို႔တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ဖက္လိုက္ျပီး ေသလုေအာင္ရီၾက ေတာ့တာပဲ။ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ မငယ္ရယ္ဒီတခါ နင့္အလွည့္ေသဘို႔သာျပင္ထားလို႔ မမရင္ထဲက ၾကံဳး၀ါးလိုက္ရင္း စီေရာ္နယ္ဒိုလို႔ ျဖတ္ကနဲေခါင္းထဲေရာက္လာေတာ့ ဟင့္ အင္း.လံုး၀မရေတာ့ ဘူးေမာ္လျမိဳင္သူနဲ႔ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ျပီး တဟားဟား ေအာ္ရယ္တာ က်မတို႔ တအိမ္လံုးကို သိမ့္သိမ့္တုန္ သြားေလရဲ့ အရီရပ္ျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ က်မ လက္ကိုင္ဖုန္းကေန ျမန္မာျပည္ မငယ္ရဲ့ ဖုန္းကိုလွမ္းေခၚလိုက္တယ္ မငယ္က “ဟီး မမ နင္နဲ႔မလတ္အတြက္ ဖူးစာရွင္ေရာက္ပီလား” ဆိုတဲ့အေမးကို “မငယ္ေလယဥ္ ကလူကုန္ေနျပီ ငါလဲဗိုက္ဆာလို႔ ေသေတာ့မယ္ နင့္လူက ထြက္မလာ ဘူးဟ” ဆိုေတာ့ မငယ္ျပဴးတူးျပာတာနဲ႔ “ဟုတ္လားဒုကၡပါပဲ ဟာ သူကအဲကြန္းတီဗီေရခဲေသတၱာ ျပင္တာမတရားေတာ္တယ္ ပညာေတာ့မတတ္ဘူး မိန္းမနဲ႔ခေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ဟ ဒီမွာဒုကၡေရာက္ေနလို႔ နင္ကဒ္နဲ႔ဗီဇာ ၀င္ေပးျပီး အလုပ္ရွာဘို႔ ေလယဥ္ေပၚ တင္ေပးလိုက္တာ မေျပာတတ္မဆို တတ္နဲ႔ ဒုကၡေတာ့ေရာက္ျပီထင္တယ္ ”ဆိုတဲ့ မငယ္အသံကို ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး နားေထာင္ျပီး “နင္သြားျပန္ၾကိဳလိုက္ဟာ ငါလဲမတတ္ႏိုင္ဘူး အင္ေဖၚေမးရွင္း ေကာင္တာကေန တဆင့္အထဲကို ငါဖုန္းဆက္ေမးျပီးျပီ သူဘာမွမေျဖႏိုဳင္လို႔ ေနာက္ဆံုးေလယဥ္နဲ႔ ျပန္တင္မယ္ေျပာတာပဲ ငါေတာင္းပန္တာ ဘယ္လိုမွမရဘူး ငါ့ကိုသူ႔ညီမလို႔ေျပာျပီး ငါ့အေၾကာင္းေမးတာ သူဘာမွမသိဘူးလို႔ ျပန္ေျပာတယ္ ငါအၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းပန္ တာပဲ ငါ့ကို၀တၱရားေႏွာက္ယွက္ေနတာလားတဲ့ ေအာ္ျပီးဖုန္းခ်သြားတယ္ ငါျပန္ေတာ့မယ္ နင္လဲသြားျပန္ၾကိဳလိုက္ေနာ္ ” က်မေျပာေတာ့ “စိတ္ညစ္လို႔ ငါေသရေတာ့မယ္”လို႔ေျပာရင္း ေၾကေၾကကြဲကြဲ ဖုန္းခ်သြားတဲ့ မငယ္အသံ ေပ်ာက္သြားတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ့ က်မလက္သီးကို ဆုပ္လိုက္ရင္း ရက္စ္ လို႔ ရင္ပြင့္ေအာင္ေအာ္လိုက္ မိေတာ့တယ္။မမနဲ႔ေမာ္လျမိဳင္သူ မ်က္ႏွာပိုးသတ္ျပီး ဧည့္ခန္းထဲကို ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူ႔ပံုကမ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ ထိုင္ေနတုန္း အကိုအသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲလို႔ ေမာ္လျမိဳင္သူက ေမးေတာ့ ေလးဆယ့္ငါးႏွစ္ လို႔ျပန္ေျဖတယ္။“ေလယဥ္စီးရတာ အဆင္ေျပလားလို႔”<br /> က်မကေမးေတာ့ “ေျပပါတယ္ က်ေနာ္က မေၾကာက္တတ္ဘူး တစ္ခုပဲ က်ေနာ္က စကားသိပ္မေျပာခ်င္ပဲ ေလယဥ္မယ္နဲ႔ေျပာလိုက္ရတယ္”တဲ႔“ေအာ္ဘာေတြ ေျပာတာလဲ” လို႔ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေမးေတာ့ “ဟိုဗ်ာ က်ေနာ္ဆီးသြားခ်င္လို႔ ေလ အဲဒါေမးတာဗ်”“အဲဘယ္စိုးလို႔တုန္း ဘယ္လိုေမးလိုက္လဲဟင္လို႔” ေမာ္လျမိဳင္သူရဲ့ စိတ္၀င္တစား အေမးကို “ေအာ္ဗ်ာ ဒီေလာက္ကေတာ့ က်ေနာ္သင္ လာပါတယ္ဗ်ာ “ေမအိုင္စပိတူတြိဳက္လက္ပလိစ္လို႔”(သူ႔အသံထြက္အတိအက်) က်ေနာ္ေျပာေတာ့ ေလယဥ္မယ္ေလးကျပံဳးျပီး အိမ္သာကိုလွမ္းျပတယ္။ ေမာ္လျမိဳင္သူနဲ႔ က်မျဗဳန္းဆို ထိုင္ရာက ျပိဳင္တူထရင္း တစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ျပီးအေျပးတပိုင္းနဲ႔ အခန္းထဲကိုေပါ့ရွင္ ေမာ္လျမိဳင္သူရဲ့ အာျဗဲနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ ရယ္ေမာသံကို နားထဲမ၀င္ေအာင္ ပိတ္ထားရင္းက က်မရယ္ရလြန္းလို႔ အူတက္ေသေတာ့မယ္ရွင္။<br /> အဲဒါကက်မတို႔နဲ႔ ကိုယ္ေရြဧည့္သည့္ရဲ့ ပထမဦးဆံုးေန႔ေလးရဲ့ တ၀က္ပဲ ရွိပါေသးတယ္ (စိတ္၀င္စားၾကတယ္ဆို မမ ဆက္ေရးမယ္ရွင္)က်မတို႔နဲ႔ ႏွစ္လေနသြားတဲ့ခဏ မွာေတာ့ အံ့ၾသကုန္ႏိုဳင္ဘြယ္ပါပဲ<br /><br />ဆက္ရန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-2578411286029209727?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-4188030043021726732009-07-10T11:22:00.009+08:002009-07-27T16:24:26.263+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SmZ-TPb7DNI/AAAAAAAAANI/8myljYtgqFA/s1600-h/ispi032045.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 170px; height: 170px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SmZ-TPb7DNI/AAAAAAAAANI/8myljYtgqFA/s400/ispi032045.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361111275457416402" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SmZ-BBLCpyI/AAAAAAAAAM4/fyq5-z39Woo/s1600-h/u11022019.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 170px; height: 113px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SmZ-BBLCpyI/AAAAAAAAAM4/fyq5-z39Woo/s400/u11022019.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361110962390869794" /></a><br /> <br /><br /> ငါဟာရူးေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တယ္ လမ္းသြားရင္ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္<br /> ငါစိတ္၀င္စားတာေျခေထာက္ေတြ တစ္ခ်ိဳ႔ေျခေထာက္ေတြက<br /> ခ်ထားတယ္ တင္ထားတယ္ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ လူပ္ယမ္းလို႔<br /> အျခင္းျခင္းပြတ္သပ္လို႔ ဂီတကိုဖန္ဆင္းၾကတယ္။<br /><br /><br /> တစ္ခ်ိဳ႔ကျဖဴတယ္ တစ္ခ်ိဳ႔ကမဲတယ္ တစ္ခ်ိဳ႔ကညိုတယ္<br /> တစ္ခ်ိဳ႔ကလွတယ္ တစ္ခ်ိဳ႔ကႏုတယ္ တစ္ခ်ိဳ႔ကၾကမ္းတယ္<br /> တစ္ခ်ိဳ႔ကတုတ္တယ္ တစ္ခ်ိဳ႔ကရွည္သြယ္<br /> ခံစားမူ႔မိ်ဳးစံုနဲ႔ လွမ္းေနၾကတယ္။<br /><br /> ျပိဳင္တူငါရွိရာကိုလွမ္းလာတဲ့ ေျခေထာက္ႏွစ္စံု<br /> တစ္ခုခုကိုေရြးရမယ္ ရွယ္သြယ္၀င္းမြတ္တဲ့ေျခေခ်ာင္းေတြက<br /> ငါႏွလံုးသားကို ဖမ္းစားတယ္။<br /><br /> ညိုညစ္ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေျခေခ်ာင္းေတြကငါ့ေရွ႔မွာသိမ္ငယ္တယ္<br /> လွပတဲ့ေျခအစံုနဲ႔ အတူတြဲထြက္ခဲ့တဲ့ငါ့ကို<br /> ညိုညစ္တဲ့ေျခအစံုက လွမ္းသတိေပးတယ္။<br /><br /> သူ႔ေျခအစံုလွပဘို႔အတြက္<br /> ေရအိုင္ေတြအမ်ားၾကီးလိုအပ္လိမ့္မယ္တဲ့<br /> အဲဒီေရအိုင္ေတြျပည့္ဘို႔အတြက္ မင္းလိုလွပတဲ့မိန္းခေလးမ်ားစြာရဲ့<br /> မ်က္ရည္မိုးေတြ ေစြေပးရမတဲ့<br /> <br /> ကမၻာၾကီးတစ္ခုလံုး ခ်ာလည္လည္သြားသလို<br /> ငါခံစားလိုက္ရတယ္။<br /><br /> မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-418803004302172673?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-30899083439965952762009-07-09T10:07:00.012+08:002009-07-09T20:15:57.518+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SlVmNHOY7aI/AAAAAAAAAMo/geGNu0dJFy8/s1600-h/2-012-2.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 269px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SlVmNHOY7aI/AAAAAAAAAMo/geGNu0dJFy8/s400/2-012-2.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356299707290807714" /></a><br /><br /> ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ႏွင္းဆီပန္းတစ္အိုး<br /> ေနာက္ဆံုးေပၚ လက္ေတာ့ပ္တစ္လံုး<br /> ဘ၀ၾကီးကိုေရွ႔ဆက္ရမဲ႔အေရး<br /> <br /> သက္မဲ႔ေတြလဲတစ္ခါတစ္ေလမွာ<br /> သစၥာမဲ့တတ္တယ္ ေဖါက္ျပန္တတ္တယ္<br /> ဒါဟာ ေလာကနိယာမတစ္ခုအျဖစ္<br /> ငါလက္ခံထားတာၾကာျပီ။<br /> <br /> အသက္ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ<br /> ခ်စ္တတ္မယ္ မုန္းတတ္မယ္<br /> ေဒါသထြက္မယ္ စိတ္ကုန္မယ္<br /> ေပ်ာ္ရြင္မယ္ တမ္းတမယ္ ပူေဆြးမယ္<br /> မာနေတြနဲ႔၀င့္ၾကြားမယ္<br /> သိမ္ငယ္စြာနဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲေခြေနမယ္<br /><br /> ဘာျဖစ္လဲငါ့ဟာခံႏိူင္ရည္ရွိတယ္<br /> “ေဒါက္ ေဒါက္” “ေဟ့တံခါးေခါက္ေနတာ”<br /> “ဘယ္သူလဲ” “ေသမင္းပါ”<br /> “ေစာင့္ေနတာၾကာျပီ မင္းဘာလို႔ေနာက္က်ေနတာလဲ”<br /> <br /> ေအာင္မာမင္းမ်က္ႏွာ အခ်ိဳးကိုျပင္လိုက္ပါ<br /> ေစာင့္ရလြန္းလို႔ တင္းေနတဲ့ငါ<br /> အလွျပင္ထားလို႔ သက္သာတယ္မွတ္<br /><br /> စိတ္ရွိလက္ရွိ ဘယ္ညာကစ္လိုက္လို႔ေတာ႔<br /> ကာလာစံုနဲ႔ ေအဖိုးဆိုဒ္ေတြ<br /> တေ၀ါေ၀ါထြက္က်သြားမွာ မင္းမ်က္ႏွာ<br /><br /> တမလြန္မွာကမယ္႔ မိုက္ကယ္လ္႐ိႈး လက္မွတ္<br /> ေနာက္ဆံုးတန္း ရလို႔ကေတာ့ မင္းမလြယ္ဘူးမွတ္<br /> အိုေက လက္စ္ဂိုး အာေမ႔ေတာ့မလို႔<br /><br /> ႏွင္းဆီပန္းေတြ ယူရအုန္းမယ္<br /> ဟိုး တစ္ခ်ိန္က စကၤာပူမွာမပြင့္ဘူးလို႔ထင္ခဲ့ဘူးတယ္<br /> အခုေရာ တမလြန္မွာႏွင္းဆီေတြပြင့္ပါ့မလား<br /> ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါပါေအာင္ယူသြားမယ္။<br /> <br /><br /> ႏွင္းဆီေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွမခြဲႏိုင္ေအာင္<br /> ငါသိပ္ခ်စ္လို႔ပါ။<br /> <br /> ႏွင္းဆီေတြကိုင္ျပီး အူေၾကာင္ၾကားေနာက္က<br /> လိုက္ရတာမနိတ္လိုက္တာ<br /> တစ္ကယ္ဆို ေမာ္ဒယ္တစ္ေယာက္လို<br /> ဆံပင္ေတြကိုယမ္းလို႔ စတိုင္လွလွေလး<br /> ေလွ်ာက္သြားခ်င္တာ ငါေလွ်ာက္တဲ့<br /> လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ကင္မရာမင္းေတြရွိရင္ရွိေနမွာ။<br /><br /> တစ္ကယ္ဆို သူတို႔လာေခၚတဲ့အခ်ိန္ေစာင့္ေနတာ<br /> ငါ့အမွား ၾကိဳတင္ဘြတ္ကင္လုပ္ထားရင္အေကာင္းသား<br /> ငါရွာပါေသးတယ္ တမလြန္ရဲ့၀က္ဆိုက္<br /> ဘယ္ေနရာမွရွာလို႔မေတြ႔ခဲ့တာ။<br /> <br /> ခြိခြိ ငါရယ္ခ်င္လိုက္တာ ငါ့ေဘာ္ေဘာ္ေတြ<br /> လိုက္ပို႔တဲ့ အခိ်န္မွာငါကမိုက္ကယ္လ္႐ိႈးၾကည့္ေနျပီ<br /> သူတို႔ပူေဆြးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါက႐ိႈးပြဲမွာ အီမိုဒီဇိုင္းနဲ႔<br /> မတရားလန္းေနျပီ။<br /> <br /> မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-3089908343996595276?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-71509034323175121262009-06-30T10:40:00.015+08:002009-07-01T23:03:22.232+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Skt3-9RPJxI/AAAAAAAAAMI/f6GBrrwg55Q/s1600-h/rtw_2005-06.1122649440.cimg2719.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Skt3-9RPJxI/AAAAAAAAAMI/f6GBrrwg55Q/s400/rtw_2005-06.1122649440.cimg2719.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353504505542420242" /></a><br /> မိုးလြတ္ေအာင္ခပ္သုတ္သုတ္ လွမ္းလာတဲ႔ေျခလွမ္းေတြ အားလံုးယိုင္နဲ႔နဲ႔ျဖစ္ေနျပီ။<br />အရဟံဂုဏ္ေတာ္ကို ပြားမ်ားရင္း မိုးလြတ္မွာပါလို႔စိတ္ေျဖလိုက္တယ္။<br />အင္းအားမဲ႔ လွမ္းလာတဲ႔ေျခေထာက္ ေတြကိုေရွ႔ဆက္ သယ္ႏိုင္ပါဦးမလား ဆိုတဲ႔<br />အေတြးကိုဖယ္ထုတ္ရင္းကပဲ အရာအားလံုး သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ <br />မ်က္လံုးအစံုကငါးႏွစ္နီးပါး ေလ်ာက္ေနၾကဒီလမ္းေလးကို အလြတ္ရေနျပီ။<br /> ေမွာင္နဲ႔မည္းမည္းစမ္းတစ္၀ါး၀ါး ေလ်ာက္ရင္းတစ္ညတာအိပ္စက္ အနားယူဘို႔ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ တဲေလးရွိရာေရာက္လုျပီ။<br /> တဲေလးထဲေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ “အဘိုးၾကီးေနာက္က်လွခ်ည္လားလို႔” အသံျပဳတဲ႔ေဘးတဲက <br />ဆိုက္ကားသမားေမာင္၀င္းရဲ့လွ်ာေလးအာေလးအသံကပဲ ငါဒီပတ္၀န္းက်င္ေလးကို <br />အႏာၱရယ္ကင္းစြာျပန္ေရာက္လာျပီလို႔သက္ျပင္းခ်လိုက္ရင္း “ကားမတိုးႏိုင္လို႔ေနာက္က်တယ္ကြာလို႔” ျပန္အသံျပဳလိုက္တယ္။<br /> ႏြမ္းဖတ္ေနတဲ႔အေရာင္မေပၚခ်ဴပ္ရိုးေတြျပဳတ္ေနတဲ့တိုက္ပံုအက်ီထဲကမီးျခစ္ကိုထုတ္ျခစ္တယ္။<br /> ဘုရားကားခ်ပ္နားေလးမွာတင္ထားတဲ႔ ၀ါဆိုဖေရာင္းတိုင္ကို လက္လွမ္းမီးကူးလိုက္<br />တယ္ဆိုရင္ပဲ တဲေလးထဲမွာလင္းထိန္သြားေတာ့တယ္။<br /> အေရးအေၾကာင္းေတြေျမာက္ျမားစြာနဲ႔ အေရာင္မြဲမ်က္လံုးေတြကို ပိုင္ဆိုင္ျပီး <br /> တေခါင္းလံုးေဖြးေဖြးျဖဴေနတဲ႔အဘိုးအိုဟာ၊<br /> သူ႔ေခါင္းမွာတစ္ေနကုန္မ်က္ႏွာတစ္၀က္အုပ္ေအာင္ ေပါင္းထားတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါနဲ႔ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးကိုပြတ္တိုက္သန္႔စင္လိုက္ရင္း <br />ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ သူႏွစ္သက္တဲ့ဗမာေဆးနဲ႔ကြမ္းတစ္ယာကို ပါးေစာင္ထဲမွာငံုလိုက္တယ္။<br /> ေရြတိဂံုေစာင္းတန္းက ဘုရားပန္းခ်ီကားေတြေရာင္းတဲ႔ ခေလးမေလးလွဴထားတဲ႔ <br />ျမတ္စြာဘုရားပံုေတာ္ကိုဦးသံုးၾကိမ္ခ်ရင္း၊တတ္ႏိုင္သေလာက္ တရားဘ၀နာေတြပြါးမ်ားရင္း ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္လာတာနဲအမွ်အေတြးေတြရဲ့ေခၚေဆာင္ရာကို တျငိမ့္ျငိမ့္လိုက္ပါသြားျပန္<br />ေတာ့တယ္။<br /><br /> ငယ္စဥ္ကထဲကအေဖတိမ္းပါးသြားတဲ႔သူ႔ကို အေမကအခ်စ္ပိုခဲ႔တယ္။<br /> အရာရာဦးစားေပးသလို ပညာေရးကိုအထူးပဲအားေပးရုန္းကန္ရင္း<br /> ရွာေဖြလို႔ရသမွွ်သူ႔ပညာေရးမွာ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္စီစဥ္ေပးတဲ႔ အေမေက်းဇူးကို<br />အသိအမွတ္ျပဳေက်းဇူးဆပ္တဲ႔ အေနနဲ႔သူစာၾကိဳးစားခဲ႔တယ္။အရာရာမ်က္ႏွာငယ္ခဲ့ရတဲ့ <br />အေမဟာ သူ႔ေၾကာင့္ေတာ့လူပံု အလည္မွာဂုဏ္ယူမဆံုး တျပံဳးျပံဳးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ <br /> သားရယ္ပညာတတ္ၾကီး ျဖစ္ေအာင္လုပ္စမ္းပါ ငါ့သားကိုအားလံုးကတရိုတေသ<br /> ေလးေလးစားစား နဲ႔ဆရာလို႔ေခၚတာအေမၾကားခ်င္လြန္းလို႔ပါလို႔ တစ္ဖြဖြေျပာတဲ့<br />အေမစကားသံေတြဒီေန႔အထိ နားထဲမွာလွ်ံေနတုန္းပါ။<br />သူဆယ္တန္းေအာင္တဲ႔ ေန႔က ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚျမိဳ႔ကေလးရဲ့ သူတို႔ေနထိုင္ရာ<br />ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ အေမဟာ သနပ္ခါးေတြေဖြးေအာင္လိမ္း ျခံစပ္ဇီဇ၀ါပန္းျခံဳကေန<br /> ျဖဴလႊတဲ႔ဇီဇ၀ါပြင့္ၾကီး သံုးပြင့္ကိုဆင့္ပန္လို႔ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ ျပန္ေလွ်ာက္ေနတာမ်ား<br /> ေတြ႔သမွ်လူရဲ့“ အၾကီးျမသားေအာင္တယ္ဆို ”ႏွဳတ္ဆက္လိုက္တာနဲ႔ ေအာင္တာေပါ့ေတာ္<br />ဂုဏ္ထူးေတာင္ တစ္ခုပါေသးလို႔ျပံဳးျပံဳးၾကီးေျဖေလရဲ့။<br /> အဲလိုနဲ႔အေမသေဘာက်မဲ႔ ေက်ာင္းဆရာေလာကကို ေလ်ာက္လွမ္းရင္သူတို႔ျမိဳ႔က <br />အလယ္တန္းေက်ာင္းေလးမွာ အေမျမင္ခ်င္လြန္းတဲ့ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္။<br />ရိုးသားၾကိဳးစားျပီး ပီတိကိုယ္သာစားတဲ့ေက်ာင္းဆရာဘ၀ဟာ တစ္ရပ္ကြက္လံုးက <br />ဆရာလို႔ေခၚလာတာရယ္ ညေနအိမ္မွာ စာလာေမးတဲ႔ခေလးေတြနဲ႔ ဆူညံလာတာကလြဲလို႔ <br />ထူးျခားျပီးၾကီးက်ယ္ခမ္းနား မလာခဲ႔ပါဘူး။<br /> အလယ္တန္းျပေက်ာင္းဆရာ ရဲ့အေမဆိုတဲ႔ဂုဏ္ကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့အေမကေတာ့<br /> ေစ်းသည္ဘ၀ကိုစြန္႔လိုက္ရတဲ႔အတြက္ ဟိုးအရင္သူေက်ာင္းသားဘ၀ ကထက္ေတာင္မွ <br /> အသံုးအစြဲကိုပိုေခၽြတာခဲ႔ၾကရတယ္။<br /> သူလဲမိုးလင္းလာရင္ အေမမီးပူတိုက္ေပးတဲ့ ပင္နီတိုက္ပံုနဲ႔ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴအစိမ္းကိုေကာ့ေနေအာင္ ၀တ္<br />အေေမထဲ့ေပးတဲ႔ထမင္းဂ်ိဳင့္ ထီးေရဗူးအိတ္ကိုလက္ကစြဲလို႔ အေမသေဘာက်တဲ့ <br />ေက်ာင္းဆရာဘ၀မွာက်င္လည္ရင္းနဲ႔<br />သူအသက္ေလးဆယ့္ငါးႏွစ္မွာေတာ့ အေမ့က်န္းမာေရးကအေတာ့္ကိုခ်ဳခ်ာ လာေတာ့တယ္<br /> တက္လာတဲ႔ကုန္ေစ်းႏံူးနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္စားစရိတ္ အေမ့ေဆးဘိုး ကိုအႏိုင္ႏိုင္က်ားကန္ထားရင္ ကပဲအေမ႔ေဆးဘိုးအတြက္အေဖရွာ ေဖြထားခဲ႔တဲ့ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလးကို ေရာင္းျပီးေဆးကုဘို႔ သူဆံုးျဖတ္ခဲ့ရတယ္။<br /><br /> သူ႔ကိုေနာက္ဆံတင္းမဲ႔ အေမမသိေအာင္ပဲ သူထက္ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ေတာင့္တင္းတဲ႔ေက်ာင္းဆရာတ<br />ေယာက္က၀ယ္ယူျပီး သူ႔နဲ႔အေမကိုအိမ္ငွါးအျဖစ္ဆက္ေနေစခဲ႔တယ္။<br />အေမ႔အတြက္ေဆးဘိုးကုန္က်စရိတ္ကို အိမ္ေရာင္း<br />ရေငြအားလံုးနဲ႔ အေမအသက္ကိုလုေပမဲ႔ မီးစာကုန္ဆီခမ္းေနျပီ ျဖစ္တဲ႔အေမက သူ႔ကိုစိတ္ခ်လက္ခ်လူ႔ေလာကထဲမွာ<br />တစ္ေယာက္ထဲထားခဲ႔ေတာ့တယ္။<br /> အေမဆံုးျပီးတဲ႔ေနာက္မွာေတာ့ သူဟာဘုရားတရားဘက္ကို ပိုအေလးေပးလာေတာ့တယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းေက်ာင္း<br />ဆရာလက္ထဲကို သူအိမ္ေလးအပ္တဲ႔ေန႔မွာေတာ့ သူ႔ရင္ထဲမွာဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္သြားတာေတာ့ သူ၀န္ခံရလိမ့္မယ္။<br /><br />ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာပဲ ေက်ာင္းေစာင့္မိသားစုနဲ႔ သူအတူေနခဲ႔တယ္။<br />ျဖစ္သလိုေနျဖစ္သလိုစား မေလာက္ငွတဲ႔လစာေလးနဲ႔<br />ပဲေရာင့္ရဲစိတ္ကိုေမြးလို႔ သိကၡာသမာဓိနဲ႔ျပည့္စံုတဲ့ ေက်ာင္းဆရာအိုအိုၾကီးဘ၀ ကိုသူေရာက္လာခဲ႔ေတာ့တယ္။<br /><br /> ဒီေန႔သူ႔လိုအသက္ေျခာက္ဆယ္ျပည့္တဲ႔ ဆရာအိုေတြအားလံုးအျငိမ္းစားယူ ႏွဳတ္ဆက္ပြဲေန႔ေပါ့။အေမဆံုးျပီးကထဲ<br />ကမီးပူတိုက္ဖို႔သတိမရေတာ့တဲ႔ သူကဆရာကန္ေတာ့ပြဲေန႔က ရထားတဲ႔ပုဆိုးအသစ္အက်ၤီအသစ္ကို ေက်ာင္းေစာင့္မိသား<br />စုကိုမီးပူတိုက္ခိုင္းလိုက္တယ္ ျဖူေဖြးေနတဲ့သူေခါင္းကဆံပင္ေတြကို အုန္းဆီနဲ႔ေသေသသပ္သပ္ျဖီးရင္း အေရးအေၾကာင္း<br />ေတြမ်ားစြာနဲ႔ အိုမင္းေနတဲ႔သူရုပ္သြင္ကိုတစ္ခါမွ မျမင္ဘူးတဲ႔သူတစ္ေယာက္လို ေငးၾကည့္ရင္း ေက်ာင္းဆရာဘ၀ကသူဒီ<br />ေန႔ေသဆံုးရေတာ့မယ္လို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္ဆို အေမ့ကိုျမင္ေရာင္ရင္းျပံဳးလိုက္မိတယ္။<br /> ေက်ာင္းကေပးတဲ႔ ပင္စင္စာအုပ္ေလးရယ္ ေက်ာင္းသားေတြဆရာဆရာမအသစ္ေတြ စုေပါင္းကန္ေတာ့တဲ႔ ေငြသား<br />ကိုလက္ကကိုင္ရင္း ေက်ာင္းထိပ္ကစိန္ပန္းပင္ၾကီးေအာက္က ခံုတန္းမွာျငိမ္သက္ေနတဲ႔သူ႔အနားကို လာရပ္တဲ႔လူရိပ္ေၾကာင့္<br />သူ႔ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္ဆို အျဖဴအမည္းမသဲကြဲေတာ့တဲ႔ သူမ်က္၀န္းေတြကမိန္ေဖ်ာ့ေနေတာ့တယ္။<br /> သူ႔ေျခရင္းမွာျပားျပား၀ပ္ ဦးခ်ေနတာသူ႔တပည့္တစ္ေယာက္ပဲ ဆိုတဲ႔အသိထက္ သူအျမင္ေတြကမပိုေတာ့ပါဘူး <br />“ဆရာၾကီးက်ေနာ္ ေမာင္စိုးျမင့္ပါလို႔”ႏွဳတ္ဆက္တဲ႔အသံ နားကသဲ႔သဲ႔ၾကားေပမဲ႔ သူမွတ္ဥဏ္ေတြထဲက စိုးျမင့္ေတြအမ်ားၾကီးကို<br />မကြဲျပားႏိုင္ဘူး သူေျပာေနၾကအတိုင္းရိုးရိုးသားသားၾကိဳးစားၾက ဆိုတဲ႔စကားကို ေျပာအံစဲစဲႏွဳတ္ခမ္းေတြကို ေစ့ပိတ္<br />လိုက္ရင္း“ ဘယ္မွာေနတုန္း ဘာလုပ္တုန္း”လို႔သူ႔အေမးကို “အင္ဂ်င္နီယာလုပ္ပါတယ္ ရန္ကုန္မွာပါလို႔ ”ျပန္ေျဖတဲ႔အသံက<br />သူ႔ရင္ကို ပိတိလိူင္းေတြရိုက္ခတ္လာျပန္တယ္။ <br /> <br />“ ေအာ္ အလည္လားသလားလို႔” သူ႔အေမးကို “ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ အမွီလာတာပါလမ္းမွာကားပ်က္လို႔အခုမွေရာက္တာ”ဆို<br />တဲ႔အေျဖက အခုနပီတိေပၚ ပီတိထပ္ဆင့္လိုက္သလို သူ႔ရင္မွာေက်နပ္အားရျဖစ္သြားေတာ့တယ္။<br />ဆက္ေျပာလာတဲ႔ေမာင္စိုးျမင့္<br />ရဲ့စကားသံကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ေနစရာမဲ႔ေနတဲ့ သူ႔ရဲ့အျဖစ္ေတြအားလံုးကိုေမ့လို႔ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထေအာင္ ပိတိျဖစ္ရ<br />ေတာ့တယ္။ပင္စင္ယူျပီးခ်ိဳ ့တဲ့ႏြမ္းပါးတဲ့ဆရာဆရာမၾကီးေတြကို ေရြတိဂံုဘုရားၾကီးဖူးဘို႔ သူစရိတ္ခံေခၚသြားမတဲ႔ “သာဓု <br />သာဓု သာဓု” လို႔သံုးၾကိမ္တိတိ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာသူေခၚလိုက္ေတာ့ “ဆရာၾကီးလိုက္မယ္မဟုတ္လားလို႔” ၀မ္းသာအားရေမးရွာတယ္။<br />“လိုက္ခ်င္တာေပါ့ကြာ ဒါေပမဲ႔ဆရာမ်က္လံုးကေရတိမ္ကအေတာ္အေျခအေနဆိုးေနလို႔ ဆရာလိုက္ရင္မင္းတို႔အလုပ္ပိုရွာမယ္”<br />လို႔သူ႔အေျပာကို “မပိုဘူးဆရာၾကီးက်ေနာ္တို႔အားလံုးတာ၀န္ယူမွာပါလို႔” ေျပာရွာတယ္။<br /> ေက်ာင္း၀န္းေလးထဲက ဒီအခန္းေလးက သူထြက္ေပးရေတာ့မယ္ ဘာမွမယ္မယ္ရရမရွိတဲ့ သူပိုင္ပစၥည္း<br />ေတြသိမ္းေနတဲ့ ခဏမွာေတာ့သူ႔ရင္မွာ ၀မ္းနည္းအားငယ္လာတယ္ တရားသေဘာကိုရူ ့မွတ္ရင္းပဲ အေမကိုသူတမ္းတ<br />မိလိုက္တယ္။<br />အျမင္အာရံုေတြ မရွိေတာ့တဲ႔သူ အရာရာခ်ိဳ ့တဲ႔လြန္းတဲ့သူ႔ဘ၀ကို မေသခင္အထိဘယ္လိုေရွ့ဆက္ရမွာလဲလို႔<br />သူတစ္ခါမွမေတြးခဲ့သလို ေတြးစရာအေၾကာင္းအရာလဲသူ႔မွာ မရွိခဲ့ဘူး အခုေတာ့ေရြတိဂံုဘုရားၾကီးကို ဖူးဘို႔သူ႔မွာျဖစ္လာျပီ<br />သူကိုယ္နဲ႔မကြာအျမဲေဆာင္ထားတဲ့ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းစာအုပ္ထဲက အေမ့ေဆြမ်ိဳးေတြလိပ္စာ သူသြားဘို႔စဥ္းစားတိုင္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ႔ရတဲ့သူ အခုေရာက္ရေတာ့မယ္။<br /> အိပ္ဆြဲျပီးဒီေနရာကေန ဘယ္စီကိုသြားရမွန္းမသိတဲ႔ အျဖစ္ကေနေက်ာင္းေရွ႔ခံုတန္းေလးမွာ အထုပ္ေလးေဘးခ်<br />လို႔ရန္ကုန္ဘုရားဖူးေခၚသြားမဲ႔ကားကို ထိုင္ေစာင့္ေနရင္းက အေမနဲ႔တကြဇာတိေျမကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ သူ အျပီးတိုင္ႏွဳတ္ဆက္<br />လိုက္ေတာ့တယ္ သူ႔ရဲ့ခ်ိဳ႔တဲ့လြန္းတဲ့သိကၡာသမာဓိနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ေက်ာင္းဆရာဘ၀ကိုေရာေပါ့။<br /> သူတို႔ပင္စင္စား အဘိုးအိုအဘြားအိုေတြကို ေရြတိဂံုဘုရားၾကီး သံလ်င္ေရလယ္ေက်ာက္တန္း ပဲခူးဘုရား<br />ဖူးအစံု လိုက္ပို႔ျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့အားလံုး ဌာေနကို ျပန္ဘို႔အသီးသီးအထုပ္ျပင္ၾကတယ္ဆို သူအတြက္အားလံုးက၀ိုင္းစဥ္း<br />စားေပးၾကတယ္။<br />သူဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ထားတဲ့ အတိုင္းသူ႔ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြရွိရာ ပို႔ေပးဘို႔သူ႔ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းစာအုပ္ထဲက လိပ္<br />စာကိုထုတ္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေမာင္စိုးျမင့္က လိပ္စာရွိရာသူအရင္သြားစံုစမ္းမယ္ ဆိုထြက္သြားေလရဲ့ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အားလံုး<br />အသီးသီးမိသားစုရွိရာ ျပန္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူေဆြမ်ိဳးေတြရွိရာ ရန္ကုန္ျမိဳ႔သစ္တခုရဲ့ဆင္ေျခဖုံး ဒီရပ္ကြက္ေလးထဲကို<br />လူမသိသူမသိေရာက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။<br /> သူၾကီးျပင္းခဲ့ရာ သူက်င္လည္ခဲ့ရာပတ္၀န္းက်င္ နဲ႔လားလားမွမဆိုင္မပတ္သတ္ တဲ့ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာဘ၀<br />မ်ိဳးစံုဆင္းရဲမူ႔မ်ိဳးစံု ကိုရင္ဆိုင္ရင္းတစ္ေန႔မွာေတာ့ မေသထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ဟိုအကန္းအတြက္လို႔ ေအာ္ဟစ္ေကၽြး ေမြးတတ္တဲ့ သူညီ၀မ္းကြဲမိန္းမအသံက သူ႔နားစည္ကိုရိုက္ခတ္ေနၾကေပါ့ အဲဒီအသံရဲ့လြတ္ေျမာက္ရာကို သြားဘို႔ သူတဲနားကတစ္ဆယ့္သံုးႏွစ္အရြယ္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို အေဖၚ<br />ျပဳရင္းေရႊတိဂံုဘုရားၾကီးအေပၚ ကိုဒုတိယအၾကိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူဟာမထင္မွတ္ထားတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို မေမွ်ာ္<br />လင့္ပဲပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရေတာ့တာ ဒီေန႔အထိပါပဲ။<br /> ေတာင္ေ၀ွးတစ္ရမ္းရမ္းနဲ႔ ဆယ့္သံုးႏွစ္အရြယ္ႏြမ္းဖတ္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေစာင္းတန္းတစ္ခုမွာ<br />ထိုင္အေမာေျဖေနတဲ့ ဘယ္လိုမွလူေမြးလူေရာင္ မေျပာင္ေတာ့တဲ့သူ႔ရဲ့ေရွ႔ကို ဘုရားဖူးျပည္သူေတြက အလွဴေငြေတြ<br />စြန္႔ၾကဲၾကသတဲ့ လူငယ္ေလးက၀မ္းသာအားရ အဘေရွ႔မွာပိုက္ဆံေတြ ပိုက္ဆံေတြပစ္ခ်သြားၾကတာလို႔ ေအာ္သံၾကား<br />တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးၾကက္သီး တစ္ျဖန္းျဖန္းထေအာင္တုန္လူပ္ရင္း ပါးျပင္တစ္ေလ်ာက္မ်က္ရည္ပူေတြ<br />စီးက်လာေတာ့တယ္ ေရႊးစရာလမ္းမရွိေတာ့တဲ့သူ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလဲ ႏြမ္းဖတ္ဖတ္အ၀တ္ အစားေတြနဲ႔မ်က္ႏွာသုတ္<br />ပု၀ါကို မ်က္ႏွာအုပ္လုေအာင္ေပါင္းရင္း ဒီလမ္းကိုပဲေရြးခဲ့တာ ငါးႏွစ္ကာလမွာဒီေန႔ ေနာက္ဆံုးျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။<br /> ေန႔လည္ကအျဖစ္ကို ျပန္ေတြးရင္းသူရင္ကိုေၾကကြဲနာက်င္ ေစတယ္ ဘယ္သူမွမမွတ္မိေတာ့ေအာင္ စုတ္ျပတ္<br />ႏံုခ်ာေနတဲ့သူ႔လက္ကို ေႏြးေထြးႏူးညံ့လြန္းတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ လက္အစံုနဲ႔ လူပ္ယမ္းရင္ ရိူက္သံမပီမသနဲ႔<br />အထိတ္တလန္႔ “ဆရာၾကီး” “ဆရာၾကီး” “ဆရာၾကီး” “ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္” ဆိုတဲ့အသံက သူ႔ရင္တခုလံုးကိုေပါက္<br />ကြဲလြင့္စင္သြားေတာ့တယ္။<br /> လူငယ္ေလးရဲ့သူေနတဲ့ လိပ္စာေရးေပးေနတဲ့အသံ မိန္းမပ်ိဳေလးရဲ့ “မနက္ျဖန္အိမ္မွာပဲေစာင့္ အမလာမယ္<br />ဘယ္မွမထြက္နဲ႔ အမဧည့္သည္ေတြပါေနတယ္ကားငွါးျပီး အိမ္ကိုျပန္ပါ ဆရာၾကီးမ်က္လံုး ကလံုး၀ကြယ္ေနျပီလား နား<br />ေရာမၾကားေတာ့ဘူးလား” ဆိုတဲ့အသံေတြရဲ့ေအာက္မွာပဲ သူ႔ရဲ့ဒုတိယဘ၀ေသဆံုးသြားေတာ့တယ္။<br /> လမ္းထိပ္မွာ လူငယ္ေလးနဲ႔လမ္းခြဲျပီးတဲ့ေနာက္ သူငွါးရမ္းေနထိုင္တဲ့ဒီတဲေလးကို အင္အားမဲ့ေျခလွမ္း ေတြ<br />နဲ႔ သူျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။<br />သူအေတြးေတြ နဲ႔ေမ်ာလြင့္ေနရင္း ထြန္းညွိထား တဲ့ဖေယာင္းတိုင္က တစ္ေျဖးေျဖး အေရာင္<br />ေတြေဖ်ာ့ေတာ့လာတယ္ သူႏွလံုးခံုသံေတြ ျပင္းထန္လာတယ္ ဇီဇ၀ါပန္းေတြေ၀ ေနေအာင္ပန္ထားတဲ့ အေမကျပံဳး လို႔ သူ<br />အေမ လို႔ တိုးတိုးေလးေခၚရင္း ေလဟာနယ္ထဲကို ေရာက္သြားတယ္။<br /> သူငွါးေနတဲ့ ဒီတဲေလးထဲမွာ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ <br />ျမတ္စြာဘုရားပံုေတာ္ ေသာက္ေရအိုးတစ္လံုး ထမင္းစားပုဂံျပားတစ္ခ်ပ္ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္း ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ ေခါင္းအံုးတစ္လံုး<br />ဒီေန႔ရလာတဲ႔ အလွဴေငြ အားလံုးကိုထားခဲ့ ရင္း သူရဲ့ဖ်ာစုတ္ေလးေပၚမွာ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္စြာ....။<br /><br />စာဖတ္သူအားလံုးကိုေလးစားစြာျဖင့္<br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-7150903432317512126?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-24995840646433160912009-06-21T14:55:00.013+08:002009-06-23T09:30:59.924+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sj5SOIIjKOI/AAAAAAAAALw/YIgUx_eBtWU/s1600-h/happybirthday.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sj5SOIIjKOI/AAAAAAAAALw/YIgUx_eBtWU/s400/happybirthday.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349803810017716450" /></a><br /> <br /> <br />ေမြးေန႔မဂၤလာ၊ခ်ိန္ေတာ္ခါမွာ<br />ဆုေတာင္းသံေတြအစား<br />ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ၾကားလိုလွတယ္။<br />ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ႔စိတ္ဓါတ္ေတြအစား<br />လွမ္းတက္လာတဲ့ေျခသံေတြကို မြတ္သိပ္လွတယ္။<br />အမွန္တကယ္လြတ္ေျမာက္ရမွာ<br />ဆုေတာင္းေနသူေတြပါ။<br />အမွန္တကယ္၀မ္းနည္းေပးရမွာ<br />ငတ္မြတ္ေနတဲ့ျပည္သူေတြအတြက္ပါ။<br />ကၽြႏု္ုပ္ရဲ့ေပးဆပ္မႈ<br />အေဖ႔အသက္နဲ႔ မယွဥ္၀ံ့သလို <br />တစ္တိုင္းျပည္လံုးနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ရင္ နည္းနည္းေလးပါ။<br />အာဇာနည္ေသြးစစ္မွန္တဲ႔ ကၽြႏ္ုုပ္ရင္မွာ <br />ၿပန္႔ၾကဲေနတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ<br />ၾကဲၿပန္႔ေနတဲ႔ အာဇာနည္ေတြ<br />တစ္ေပါင္းတစ္စုထဲျဖစ္ဖို႔<br />ဘယ္နည္းကိုသံုး စု႐ုံုးရပါ့မလဲ။<br />အာဇာနည္အေပါင္း <br />ကၽြႏု္ပ္လြတ္ျခင္း၊ မလြတ္ျခင္းကို စိတ္မွဖယ္လို႔<br />ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ပူေဆြးေသာက<br />အားမာန္အျဖစ္ေျပာင္းလို႔<br />ျမန္မာျပည္ၾကီးလြတ္ေျမာက္ဘို႔သာ<br />ႀကိဳးကုပ္ပါေတာ့။<br />တစ္ေယာက္ခ်ဳပ္လွ်င္၊ ႏွစ္ေယာက္ထြက္ေလာ့<br />ႏွစ္ေယာက္က်လွ်င္၊ ေလးေယာက္ထြက္ေလာ့<br />အာဇာနည္စိတ္ဓါတ္ ဆတိုးပြါးေလာ့။<br />သန္းေျခာက္ဆယ္ေသာ ျပည္သူ႔လက္နက္<br />ထုတ္သံုးလွည့္ေတာ့။<br />အမွန္တစ္ကယ္လိုအပ္ေနတာ<br />ကၽြႏု္ပ္မဟုတ္ <br />သန္းေျခာက္ဆယ္ေသာ အို ျမန္မာတို႔ <br />ထၾကြလံု႔လ စည္းရံုးၾကေလာ့။<br />အမွန္စင္စစ္ ကမၻာကသိေအာင္<br />အာဇာနည္ေသြး ေစြးေစြးနီေၾကာင္း<br />သင္တို႔ျပဘို႔ အခ်ိန္တန္ေလျပီ။<br /><br /> မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-2499584064643316091?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-19935081648230689392009-06-11T23:39:00.010+08:002009-06-15T19:09:34.159+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SjNoFyxZdII/AAAAAAAAALY/Si2NDjHLmB0/s1600-h/407_01girls.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 286px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SjNoFyxZdII/AAAAAAAAALY/Si2NDjHLmB0/s400/407_01girls.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346731631356507266" /></a><br />သနပ္ခါးေတြေဖြးေနတဲ႔ မိေအးမ်က္ႏွာေလးကို ေငးၾကည့္ရင္းက်ဴပ္ရင္မွာ အမွန္ကိုပူေလာင္လာေတာ့တယ္။<br />ရိုးစင္းလြန္းတဲ့ ဘ၀ေတြကိုျဖတ္သန္း ေနၾကတဲ့ က်ဴပ္တို႔ေတြဟာ၊ စားဘို႔နဲ႔ ေနဘို႔သာရွိလို႔ကေတာ့ <br />တစ္ကယ့္ကိုပဲ အပူအပင္နဲပါတယ္။<br /> အေတြးစေတြကိုျဖတ္ရင္း ဘာလုပ္ရမယ္ေျပာလဲ ဘယ္ေလာက္ရမယ္ေျပာလဲလို႕ က်ဳပ္ေမးခြန္းကို မိေအးက<br />ဘာမွေတာ့အေထြအထူး မလုပ္ရဘူးေျပာတာပဲ။<br />ဒါေပမဲ႔ လိုအပ္တဲ႔အခ်ိန္ေတြတိုင္း ေခၚမယ္မိန္းမနဲ႔ခေလးေတြကို ပိုၾကိဳက္တယ္လူၾကီးအိုအိုၾကီး ေတြလဲရတယ္<br /> အမယ္အိုေတြလဲရတယ္ ေယာက်ၤားပ်ိဴေတြကေတာ့ ကိုေက်ာ္ၾကားတို႔က ေသခ်ာစီစစ္ျပီးမွ လက္ခံမယ္တဲ႔။<br /> ကဲၾကားတဲ႔အတိုင္းပဲ အလုပ္ေခၚပံုက အင္မတန္မွအံ့ၾသစရာ မေကာင္းဘူးလားအဘြားအိုေတြလဲရတယ္ ဆိုေတာ့ အရီးေရာရမွာလားလို႔က်ဴပ္ေမးေတာ့ မိေအးတို႔မနက္ျဖန္အတြက္ ေပတူးပါသံုးေယာက္စာရမယ္တဲ႔။<br />မိသားစုျဖစ္တဲ့အတြက္ စားျပီးေသာက္ျပီတစ္ေယာက္တစ္ေထာင္ ရမယ္တဲ႔။<br /> တစ္ေယာက္ထဲဆိုရင္ေတာ့တစ္ေထာင့္ငါးရာ ရမယ္တဲ႔ ဆိုတဲ႔မိေအး စကားသံေတြက က်ဴပ္ရင္ကိုအေတြးပိုေစတာပဲ။ က်ဳပ္အေျဖစကားကို ေစာင့္ေနတဲ႔မိေအးတို႔သားအမိကို လမ္းစရိတ္ကေရာဘယ္အထိသြားရ မွာလဲလို႔က်ဳပ္ေမးေတာ့ က်မတို႔ကဒီရပ္ကြက္ကဆိုေတာ့ ကိုေက်ာ္ၾကားတို႔နဲ႔ အတူတူစုရပ္ပဲတဲ႔ သူတို႔လာေခၚမယ္တဲ႔။<br /> အရီးေလးေရာေပတူးပါသားအမိ သံုးေယာက္ဆိုေတာ့ ဘာပူစရာရွိတုန္း သြားၾကည့္ေပါ့။<br /><br /> တစ္ကယ္လို႔ အဆင္မေျပဘူးဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္အန္တီလွကို အလုပ္ေျပာထားျပီးျပီ မိေအးနဲ႔ေပတူးႏွစ္ေယာက္<br />လံုးအတူတူ လုပ္ရမွာပင္ေတာ့ ပင္ပမ္းမယ္။<br />က်ဳပ္စကားဆံုးေတာ့ မိေအးမ်က္ႏွာ၀င္းကနဲျဖစ္သြားတာ ဘယ္သူမွမရိပ္မိေပမဲ့ က်ဴပ္ကေတာ့သိတယ္။<br /><br /> အေမကိုၾကီးခ်က္ နဲ႔ပဲ အတူလိုက္လုပ္မယ္ မိေအးလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ ဆိုတဲ႔စကားသံဟာ က်ဴပ္<br />ရဲ့ေသာကနဲ႔ပူေလာင္ေနတဲ႔ ရင္ကိုခ်က္ျခင္းလက္ငင္းေအးျမသြားေစတာပဲ။<br /> မနက္ျဖန္သြားၾကည့္ လိုက္ပါေျပာထားျပီး မသြားရင္ တစ္ရပ္ကြက္ထဲသမားေတြ မေကာင္းဘူး အေျခအေန<br />ၾကည့္ေပါ့ အဲအရီးဘယ္သြားတယ္ ဘာလုပ္တယ္ဆိုတာေတာ့ က်ဳပ္ကို အကုန္ျပန္ေျပာဗ်ာ က်ဳပ္သိခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔စကား<br />ကို အရီးက မလိုက္ခ်င္ပါဘူးေအ ဒီအရြယ္ၾကီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္ နဲ႔လို႔ ရြံတြန္႔တြန္႔ေျပာတဲ႔ အ<br />ရီးကို က်ဴပ္အေမက လိုက္သြားစမ္းပါ ေအးတင္ရယ္။<br /><br /> အသက္ေျခာက္ဆယ္ဆို ပညာတတ္ၾကီးေတြေတာင္ အျငိမ္းစားယူနားခိုင္းတဲ႔ က်ဴပ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ ခေလးလူ<br />ၾကီး အမယ္အိုအဘိုး အိုေတြအလုပ္ရတယ္ ဆိုေတာ့ က်ဴပ္သိခ်င္စမ္းတယ္ ေအ က်ဳပ္မလိုက္ႏိုင္လို႔ အဟုတ္ပဲလိုက္ခ်င္<br />စမ္းတယ္ လိုက္သြားေအ ျပီးရင္ တစ္လံုးမက်န္ျပန္ေျပာ က်ဴပ္နားေတာင္မယ္။ <br /> ကဲကဲ မနက္သြားရမယ္ဆိုေတာ့ ေစာေစာအိပ္ၾကေတာ့ လို႔က်ဳပ္ႏုတ္ဆက္စကား ဆိုေတာ့ မိေအးတို႔သံုးေယာက္<br />က်ဳပ္တို႔ရဲ့တစ္ဖက္ရပ္ တဲေလးထဲကေခါင္းငံုထြက္ရင္း သူတို႔ရဲ့ တဲကိုကူးသြားၾကေလရဲ့။<br /> တစ္ေန႔ကုန္ပင္ပမ္း တဲ႔ဒဏ္ကိုငါးသေလာက္ေပါင္းစားထားတဲ႔ အရွိန္က က်ဳပ္မ်က္လံုးေတြကို ေမွးစင္းလာေတာ့<br />တယ္ ေအာက္က၀ါးၾကမ္းနဲ႔ က်ဴပ္ေက်ာကုန္းနဲ႔ ထိေတြ႔ရတဲ႔ အရသာဟာ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ အင္မတန္မွကို<br />တန္ဘိုးရွိလြန္းတယ္။<br />က်ဴပ္အေမရဲ့ဘုရားရွစ္ခိုးသံဟာ က်ဳပ္နားစည္ကို တိုးတိုးပ်ံ့လြင့္ လာျပီးတဲ႔ေနာက္မွာေတာ့ က်ဳပ္ႏွစ္ႏွစ္ ျခိဳက္ျခိဳက္ကို<br />အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။<br /><br /> ေဟာ..ဒီကပဲျပဳတ္..ဆိုတဲ႔.အခ်ိန္မွန္ ႏိုးစက္သံေၾကာင့္ ခ်က္ၾကီးလူးလြန္႔လာတယ္ဆို ေ၀၀ါး၀ါးနဲ႔အေတြး<br />ေတြထဲမွာ မိေအးတို႔အလုပ္သြားမယ္ဆိုတဲ႔ အသိက ခါတိုင္းထက္ခ်က္ၾကီးကို အိပ္ယာထဘို႔သြက္လက္ေစခဲ႔တယ္။<br /> တဲအျပင္ကိုေခါင္းငံု ထြက္လိုက္ရင္း မိေအးတို႔တဲဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္ဆို အျဖဴကေန၀ါက်င္က်င္အ<br />ေရာင္ကိုေျပာင္းေနတဲ႔ ရွပ္အက်ီအျဖူလက္တို သနပ္ခါးေတြေဖြးေနတဲ့ ေပတူး အကြက္အနီအစိမ္းစပ္ထားတဲ့ ေဘာင္းဘီပြပြ<br />ၾကီးနဲ႔ အလုပ္သြားဘို႔ အဆင့္သင့္ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။<br /> ကိုၾကီးခ်က္ က်ေနာ္တို႔လဲသြားေတာ့မွာလို႔ လွမ္းေအာ္တယ္ အရီးနဲ႔မိေအးေရာလို႔ က်ဳပ္အသံဆံုးေတာ့ ဒီမွာ<br />ဆိုတဲ႔ အသံနဲ႔အတူ မိေအးနဲ႔အရီးကို ေတြ႔ရတယ္။<br /> ၀င္းသူဇာကေရာင္းတဲ႔ ပါတိတ္အနီေရာင္ ၀မ္းဆက္ေလးဟာမိေအး ရဲ့ကိုယ္ေပၚမွာျဖဴျဖဴစင္စင္ ရွိေပမဲ႔အေတာ့္ကိုပဲ<br />ႏြမ္းေနျပီ သနပ္ခါးပါးကြက္နဲ႔ ဆံပင္ေတြကို ခပ္ျမင့္ျမင့္ စုခ်ည္ထားတယ္။<br />အရီးကေတာ့ ပါတိတ္အနက္ပြင့္ အရိပ္ပန္းရင္ပံုး သနပ္ခါးေဖြးေဖြး နဲ႔ အလုပ္သြားမွာဆိုေတာ့ အသက္၆၂ ႏွစ္ရွိတဲ႔<br />အရီးကိုၾကည့္ျပီး ခ်က္ၾကီးျပံဳးမိေတာ့တယ္။<br /> အရီးရွက္သြားမွာစိုးတာေၾကာင့္ ေစာလွခ်ည္လား အရီးတို႔က လို႔က်ဳပ္ေျပာေတာ့ မိေအးကစုရပ္ကေနကား<br />လာေခၚမွာသြားေစာင့္ရမွာ ကိုၾကီးခ်က္ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ ျပန္လာရင္ကိုၾကီးခ်က္ကို အကုန္ျပန္ေျပာျပမယ္ ဆိုတဲ႔စကားက<br />မိေအးအေပၚမွာက်ဴပ္ရဲ့ ယံုၾကည္မူ႔ေတြပိုတိုးသြားသလို က်ဳပ္ရင္မွာလဲ အေတာ္ကိုစိတ္ခ်လက္ခ်ရွိသြားတယ္။<br /> မိေအးတို႔သံုးေယာက္ကို လမ္းထဲကလူေတြက ႏုတ္ဆက္ၾကတယ္ မိစိန္ကမိေအးေရ ေနာက္ေန႔က်ဳပ္<br />လိုက္မွာေနာ္ ညည္းေျပာခဲ႔ေအ ဒီဖက္ကအလုပ္ကို ဒိေန႔ရပ္ဘို႔ေျပာခဲ႔မွာလို႔ လွမ္းေအာ္တယ္။<br />ေအးပါ မေမ႔ပါဘူးလို႔ မိေအးျပန္ေျပာရင္း လမ္းထိပ္ကြမ္းယာဆိုင္မွာေစာင့္ေနတဲ႔ ကိုေက်ာ္ၾကားစီ<br />သြက္သြက္လွမ္းရင္း ေပတူးလိမ္လိမ္မာမာ ေနရမွာေနာ္လို႔ ေမာင္ေလးကိုသတိေပးေတာ့ ေပတူးချမာ ေခါင္းျငိမ့္ရွာတယ္။<br /><br /> ကိုေက်ာ္ၾကားနဲ႔ ကားဂိတ္ကိုလမ္းေလ်ာက္ရင္း ကိုေက်ာ္ၾကားကဘာမွမပူနဲ႔ ဒီေန႔ေရြတိဂံုဘုရားကိုသြားရ<br />မွာဒီကပဲတန္းသြားမယ္ ဟိုေရာက္ရင္အေဖၚေတြ ေတြ႔မယ္အရီးတို႔လို မိသားစုေတြၾကီးပဲ ဘာမွလုပ္စရာမလိုဘူး ထိုင္ေန<br />ယံုပဲဆိုတဲ႔ စကားကိုတအံ့တစ္ၾသနားေထာင္ရင္း ရပ္လာတဲ႔လိုင္းကားေပၚ တိုးတက္ၾကရင္း ကိုေက်ာ္ၾကားကပဲ လမ္းစရိတ္<br />ရွင္းေပးတယ္။<br /> ေနရာရေတာ့ ေန႔တိုင္းလုပ္ရမွာလား လို႔မိေအးရဲ့အေမးကို အဲလိုေတာ့မဟုတ္ဘူး အခုကိုေက်ာ္<br />ၾကားအမ်ိဳးေတြဆိုျပီး ေျပာေပးရတာ အျမဲတမ္းအတြက္ကေတာ့ ၀န္ထမ္းမိသားစုေတြကို ေျပာျပီးေခၚယံုပဲေလ ဒါေပမဲ႔မိေအး<br />တို႔လုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုေန႔တိုင္းရေအာင္ ကိုေက်ာ္ၾကားေျပာေပးမွာပါတဲ႔။<br /> အဲလိုနဲ႔ေတာင္ဘက္မုတ္ကိုေရာက္လာ တယ္ဆိုရင္ပဲ အေမကမေရာက္တာၾကာလွ ျပီျဖစ္တဲ႔ေရြတိဂံုဘုရားၾကီး<br />ကိုလက္အုပ္တစ္ခ်ီခ်ီ နဲ႔ ကိုေက်ာ္ၾကားက အရီးအေပၚေရာက္ရင္စိတ္ေအး လက္ေအးသာဖူး ဒီေန႔လမ္းေၾကာင္းကေနာက္က်<br />မယ္ေျပာတယ္။<br /> လမ္းေၾကာင္းဆိုတာ ကိုနားမလည္ေပမဲ႔မိေအး မေမးေတာ့ပါဘူး ဓါတ္ေလွခါးနဲ႔ တက္ခဲ႔တယ္ဆို ရင္ျပင္ေတာ္<br />ေပၚခဏေလး ေရာက္လာတယ္။<br /> ေရႊေရာင္၀င္း၀ါေနတဲ႔ ဘုရားၾကီးကိုေတြ႔ေတာ့ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သံုးေယာက္တိုင္ပင္မထားပဲ ဦးခ်<br />ၾကတယ္ကိုေက်ာ္ၾကားကေတာ့ သူ႔ပံုစံသူ႔အရြယ္ေတြနဲ႔စကား ရပ္ေျပာေနတယ္ ရွစ္ခိုးေနတဲ႔မိေအးတို႔သံုး ေယာက္ကိုလဲလက္<br />ညိဴးထိုးျပီး ဘာေတြေျပာမွန္းေတာ့ အေတာ္လွမ္းေတာ့ မိေအးလဲကြဲကြဲျပားျပားမသိေတာ့ဘူး။<br /> ျပီးေတာ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔ မိေအးတို႔ကိုထားခဲ႔တယ္ အထပ္ထပ္မွာခဲ႔တယ္ စိတ္မပူဘို႔မေၾကာက္ဘို႔ ထမင္းစားခ်ိန္<br />ထမင္းထုတ္လာေ၀မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ဘုရားေပၚေရာက္တယ္ဆိုထဲက ျငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ မိေအးတို႔ သံုးေယာက္မပူပါဘူးေပ်ာ္<br />ေတာင္ေပ်ာ္ေသး မေရာက္တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ဘုရားၾကီးကို ေငးေမာရင္းအလုပ္လုပ္ဘို႔ လာတယ္ဆိုတာေတာင္ေမ့ေနတယ္။<br /> အဲဒီလူေခၚလာတဲ႔ ေသာၾကာေထာင့္ကတစ္ေစာင္းၾကီးထဲမွာ မိေအးတို႔လိုအဆင္တူအေသြးတူ ေတြအမ်ားၾကီး<br />မိေအးေျပာခ်င္တာ မိေအးတို႔လိုအေျခခံ လူတန္းစားမိသားစုေတြ အဟုတ္ပဲ လူၾကီးလူငယ္ ရြယ္စံု ႏို႔စို႔ခေလးပါပါတယ္။<br /> ေပတူးကေတာ့ ေပ်ာ္ခ်က္ကမ္းကုန္ပဲ သူလိုအရြယ္ေတြေရာပဲ ႏို႔စို႔ေနတဲ့ခေလးငယ္ေလးကို သူေရာတစ္ေထာင္<br />ရလားလို႔ ေပတူးရယ္သြားေမးလို႔ မိေအးချမာကဗ်ာကရာ စကားလြဲရတယ္။<br /> တစ္ကယ္ပါ တစ္ေနကုန္ဒီအတိုင္းပဲ ခေလးေတြကလြဲလို႔ လူၾကီးေတြကို ဟိုသြားဒီသြားတာၾကိဳက္ပံု မရလို႔မိေအး<br />ကေတာ့မသြားေပါင္၊မိေအးကလြဲလို႔ က်န္တဲ႔သူေတြက လာေနၾကေတြလို႔ ထင္တာပဲ။<br /> နာရီျပန္ႏွစ္ခ်က္ေလာက္မွာေတာ့ ထမင္းထုပ္ေတြေ၀တယ္ ဒံေပါက္ထုပ္ေတြေတြ႔ေတာ့ ေပတူးေစြ႔ေစြ႔ခုန္ေနတာပဲ<br />မိေအးတို႔ေတြ သူ႔အစုနဲ႔သူစားၾကတယ္။<br /> လူၾကီးေတြကလဲ နားနားေနေန ပဲလွဲတဲ႔သူလွဲ စကားေျပာတဲ႔သူေျပာ ပံုမွန္ပါပဲ ဘုရားဖူးေတြလဲစည္ကားလို႔ အေမ<br />ကေတာ့ဒီလိုမွန္းသိ သူ႔ပုတီးေလးယူခဲ႔ပါတယ္ ပဲတစ္ဖြဖြေျပာေနတာနဲ႔ အေမနဲ႕ရြယ္တူအေဒၚတစ္ေယာက္က ပုတီးမ်ားအပံုၾကိဳက္<br />တာယူစိတ္လို႔ရတယ္ ျပီးရင္သူ႔ေနရာသူျပန္ထား ယံုပဲလို႔လက္ညိဴးထိုးျပရင္း ေျပာတာနဲ႕မိေအးယူေပးလိုက္တယ္ ဆိုအေမကပုတီး<br />တစ္ေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ လုပ္ေတာ့တာပဲ။<br /> အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ မိေအးပ်င္းလာျပီ ဘုရားေပၚေလွ်ာက္ပတ္ ေနရရင္ေတာ့တစ္မ်ိဳးေလ အခုကဒီေစာင္းတန္းထဲ<br />ထိုင္ေနရတာကိုက တစ္ေနကုန္ေတာ့မွာေလ ဘာလို႔မိေအးတို႔လူမ်ိဳးေတြ ဘုရားေစာင္းတန္းထဲထည့္ တစ္ေန႔တစ္ေထာင္ေပးရတာ<br />လဲ ဘုရားၾကီးမွာလဲ ဘုရားဖူးေတြမ်ားအျပည့္ကို မိေအးတို႔ကဘာလိုလို႔လဲ အင္းမိေအးလဲမေတြး တတ္ပါဘူး။<br /> ေငးေငးငိုင္ငိုင္နဲ႔ မိေအးနားရြယ္တူေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္လာႏုတ္ဆက္တယ္ တစ္ခါမွမေတြ႔ဘူးဘူး ကိုေက်ာ္ၾကား<br />ညီမလားဆိုတဲ႔ အေမးကို မိေအးေခါင္းျငိမ့္ အေျဖေပးတယ္။<br /> ရြယ္တူဆိုေတာ့ ခဏေလးရင္းႏွီးမူ႔ရၾက ေတာ့တာပဲ မိေအးလဲတို႔ဒီလိုပဲထိုင္ေနရ မွာလားဘာမွမလုပ္ရဘူးလားလို႔<br />ေမးတယ္ဆိုရင္ အဲဒီေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က လွ်ာတစ္လစ္ထုတ္ရင္း နင္မသိဘူးလားလမ္းေၾကာင္း ရွိလို႔လာေစာင့္ေနေပးရ<br />တာေလတဲ႔ လူၾကီးေတြလာရင္ တို႔ကဘုရားဖူးေတြေပါ့ တစ္ခ်ိဳ႔လူၾကီးေတြက ေစာင္းတန္းေတြေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္ တို႔ကရိုေသသမူ႔<br />နဲ႔ လက္အုပ္ခ်ီေပးရမယ္ အဆင္ေျပၾကလား ေမးခဲ႔ရင္ ေျပပါတယ္ ဒါပဲေျပာရတာေလ၊တစ္ခါတစ္ေလ လာမယ္ဆိုျပီး မလာရင္<br />ထမင္းစားဘုရားဖူးပိုက္ဆံယူ ျပန္ယံုပဲ၊ ဒီတစ္ေနရာထဲေတာ့ မဟုတ္ဘူး သူတို႔ခ်ေပးတဲ႔ေနရာ သြားရတာလို႔ ရီရီေမာေမာ ေျပာ<br />ေနတဲ႔ သူတို႔ကိုေငးၾကည့္ရင္း မိေအးရင္မွာ ဟာတာတာၾကီး မိေအးတို႔၀င္ေငြနဲ႔ ဘယ္လိုမွ၀ယ္မစားႏိုင္တဲ႔ ၾကက္သားနဲ႔ဒံေပါက္<br />မပင္မပမ္းရတဲ႔ ေငြတစ္ေထာင္ ေရြတိဂံုဘုရားၾကီးရဲ့ စိန္ဖူးေတာ္ၾကီးကို လက္အုပ္ခ်ီေမာ့ၾကည့္ရင္း မိေအးမ်က္ရည္ေတြ အလိုလို<br />က်လာတယ္။<br /> ေပ်ာ္ေနတဲ႔ အေပ်ာ္ေတြလဲရင္ ထဲမွာေပ်ာက္ဆံုးလို႔ အေမမသိေအာင္ တိုးတိုးေလးေရရြတ္မိတယ္။ အတုမိေအး<br />ျပည္သူအတု ဘုရားဖူးအတု ဘုရားဖူးဘို႔အဆင္ေျပလြန္းလို႔ ဘုရားေပၚမွာေအးခ်မ္းခ်မ္းလာထိုင္ ေနတာပါလို႕ လူၾကီးေတြကိုညာ<br />ရမွာတဲ႔ မဟုတ္ဖူး မဟုတ္ဖူး မိေအးတို႔သားအမိ သံုးေယာက္စားစရာမရွိလို႔ ပိုက္ဆံတစ္ေထာင္ရမယ္ထမင္းေကၽြး မယ္ဆိုလို႔ <br />လိုက္လာ ခဲ႔တာမွားျပီ ဆိုတဲ႔အသိက မိေအးရင္ကိုပူေလာင္လာတယ္။<br /> လိမ္စရာမရွိငါနဲ႔ ေရြတိဂံုဘုရားၾကီးေပၚတက္ျပီး လိမ္ရတယ္လို႔ ပုတီးတစ္ေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ နဲ႔အာရံုျပဳေနတဲ႔ အေမကို<br />လွမ္းၾကည့္ရင္း မိေအးေအာ္ဟစ္ငိုခ်င္လာတယ္။ဗိုက္၀လို႔ အပူအပင္ကင္းစြာရြယ္တူေတြနဲ႔ ေဆာ့ေနတဲ႔ေပတူးေလး၊ မိေအးထိုင္ေန<br />တဲ႔တန္ေစာင္းေရွ႔ကေနျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ႔ မိေအးနဲ႔ရြယ္တူေတြ အပူအပင္ကင္းစြာနဲ႔ သြားခ်င္ရာသြားေနတဲ႔ ဘုရားဖူးျပည္သူေတြ<br />ကို မိေအးမ်က္၀န္းမွာ မူ႔ံ၀ါး၀ါးပဲေတြ႔ေတာ့တယ္။<br /> မိေအးရဲ့အေတြးေတြကို အခုနေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္အသံကလွန္႔ႏိုးလိုက္တယ္ မိေအးတို႔ကံေကာင္းတယ္ေဟ့ ဒီေန႔<br />အေစာၾကီးျပန္ရမွာ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားျပီတဲ႔ ေပ်ာ္စရာၾကီးဆိုတဲ႔ အသံေအာက္မွာ မိေအးတို႔ဘုဖူးဟန္ေဆာင္ထားတဲ႔ အုပ္စု<br />လူပ္လူပ္ရြရြ ျဖစ္လာတယ္။ထမိန္ျပင္ ၀တ္တဲ႔သူ၀တ္ ေရဗူးထီးဘိနပ္ ေကာက္သိမ္းသူသိမ္း မိေအးအေမ့ကို တိုးတိုးေလးသြားေျပာ<br />တယ္ အေမျပန္ၾကရေအာင္ ဆိုေတာ့ အေမကပုတီးစိတ္တာ ရပ္ျပီးဦးခ်တယ္။<br /> ကိုေက်ာ္ၾကားလဲ မေတြ႔လမ္းစရိတ္လဲ မပါ မိေအးပထမဆံုးသတိရမိတာ ကိုခ်က္ၾကီးကိုပဲ အားလံုးကသူေခါင္းေဆာင္<br />နဲ႔သူ အရီးေအးတင္ မိေအးလို႔ေခၚသံၾကား လို႔လွည္႔ၾကည့္ေတာ့ ကိုေက်ာ္ၾကား ျပန္လို႔ရျပီ ဒီေန႔မလာျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ႔အသံ<br />ေအာက္မွာမိေအးေခါင္းေပၚက အထုပ္ၾကီးေလ်ာၾက သြားသလိုေပါ့ပါးသြားတယ္။<br /> ကိုေက်ာ္ၾကားေပးတဲ႔ ေငြသံုးေထာင္ကိုယူျပီးတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ့ မိေအးတို႔မျပန္ေသးဘူး ဘုရားလွည့္ဖူးဦးမွာ ကို<br />ေက်ာ္ၾကားျပန္ရင္ျပန္ေလ လို႔မိေအးေျပာ ေတာ့ သံုးေယာက္စလံုးမိေအးကို တအံ့တၾသၾကည့္ၾကတယ္။<br /> ရတယ္ေလ်ာက္ၾကည့္ေလ ကိုေက်ာ္ၾကားအားပါတယ္ ျပီးအတူျပန္ၾကတာေပါ့ဆိုတဲ႔ အသံေအာက္မွာမိေအးႏွစ္ႏွစ္<br />ျခိဳက္ျခိဳက္ျပံဳးလိုက္ရင္း အားလံုးရဲ့ေရွ့ကေန ဦးေဆာင္ျပီးမိေအးထြက္ခဲ႔တယ္။<br />လူတစ္ကိုယ္လံုးေပါ့ပါး ျပီးလြပ္လပ္တဲ႔အရသာကအေတာ္ကိုေက်နပ္စရာေကာင္းလြန္းတယ္၊အဆင္းေလွခါးတစ္ခုေတြ႔ေတာ့<br /> မိေအးအားလံုးကို ဒီမွခဏေစာင့္မိေအးျပန္တက္ခဲ႔ မယ္လို႔ေျပာရင္း ေလွခါးထစ္ေတြတစ္ေလ်ာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးကို<br />ေျပးဆင္းခဲ႔တယ္။<br /> ၀ယ္ပါယူပါတစ္စာစာ ေအာ္ေနတဲ႔ေစ်းသည္ေတြစီက <br />အေမြးတိုင္ဘုရားပန္း ဆီမီးတိုင္ ေအာင္သေျပေတြ၀ယ္ ေလွခါးထစ္ေတြတစ္ေလွ်ာက္ မေမာႏိုင္ေအာင္ေျပးတက္လာ တဲ႔ မိေအး<br />ကို ေပတူးကအမ အမ်ားၾကီးပဲပိုက္ဆံေတြကုန္ျပီလား ဆိုတဲ့အေမးကို မပူနဲ႔ေမာင္ေလးလမ္းစရိတ္ခ်န္ထားတယ္လို႔ေျပာရင္း အေမ့ဘက္ကိုလွည့္ ကိုေက်ာ္ၾကားေရွ႔တင္ပဲ အေမနားလည္ေအာင္ အေမ မိေအးတို႔ကအခုဏအထိ ဘုရားဖူးအတုအေမ အခုအ<br />ခ်ိန္ကစလို႔ အေမေရာသမီးေရာ ေမာင္ေလးေရာ ျပည္သူအစစ္ ဘုရားဖူးအစစ္ျဖစ္သြားျပီ အေမၾကိဳက္သလိုသြား ၾကိဳက္သလိုဖူး<br />ဘယ္သူက အေမ့ကိုေမးေမး အေမလိမ္ေျပာစရာမလိုေတာ့ဘူး ရင္ထဲရွိတာေျပာလို႔ရျပီ၊အေမရင္ထဲက ကိုးကြယ္တဲ႔သူေလးစားတဲ႔<br />သူဘယ္သူ႔ကို မဆို အေမလက္အုပ္ခ်ီလို႔ ရျပီ ဘယ္သူ႔မွေၾကာက္ဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး ကိုေက်ာ္ၾကား မိေအးေျပာတာ ဟုတ္တယ္ေနာ္<br />လို႔ စကားကိုအတည္ျပဳေတာ့ မိေအးကိုၾကည့္ရင္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ေခါင္းျငိမ့္ တယ္။<br /> နားမလည္စြာေယာင္နနျဖစ္ေနတဲ႔ ေပတူးေလးကို ေမာင္ေလးေရြတိဂံုဘုရားၾကီးကို လာရတာေပ်ာ္လားလို႔ ေမးေတာ့<br />ေပ်ာ္တယ္အမ ေနာက္လဲလာခ်င္တယ္လို႔ေျဖေတာ့ မနက္ျဖန္ကိုၾကီးခ်က္နဲ႔ အလုပ္လိုက္လုပ္ရမယ္ ျပီးရင္ပိုက္ဆံစုရမယ္ ဘုရားဖူး<br />အစစ္ျပည္သူအစစ္တစ္ေယာက္ အျဖစ္သူမ်ားေတြနဲ႔တန္းတူလာႏိုင္ဘို႔ တို႔ေမာင္ႏွမေတြအမ်ားၾကီးက်ိဳးစားရမယ္ လို႔ မိေအးေျပာရင္း<br />ကိုေက်ာ္ၾကား မိေအးတို႔အမ်ားၾကီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါေပမဲ႔ မိေအး ျပည္သူအစစ္ပဲျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ေျပာေတာ့ ထံုေပေပမ်က္ႏွာ<br />ေပးနဲ႔ေခါင္းျငိမ့္ရင္း အရီးက်ဳပ္ျပန္ႏွင့္မယ္ဆိုျပီး ထြက္သြားေလရဲ့။<br /><br /> ညေနထမင္းစား၀ိုင္းမွာေတာ့ အေတြးကိုစီနဲ႔ုျငိမ္သက္ေနတယ္ လမ္းထိပ္ေခါက္ဆြဲသုတ္ဆိုင္က ေခါက္ဆြဲသုတ္<br />ႏွစ္ပြဲကိုအေၾကြး၀ယ္ ပန္းကန္ျပားထဲနယ္ဖတ္ျပီးထည့္ထားသလို ဟင္းခါးခြက္ကလဲေအးစက္စက္ ကိုၾကီးခ်က္ကေခါက္ဆြဲသုတ္ပန္း<br />ကန္ကိုၾကည့္ရင္း မိေအးအဆင္မေျပဘူးလား ဆိုတဲ့ အေမးကို သားေရမိေအးကလဲနယ္နယ္ရရ မဟုတ္ဖူးကြဲ႔ သခင္စိတ္ဓါတ္ပဲ <br />လို႔ေျပာတဲ႔အေမ႔ စကားသံေအာက္မွာ သခင္ခ်က္ၾကီးလက္နဲ႔သခင္မိေအးလက္ ေအးစက္စက္ဟင္းခါးခြက္က ဇြန္းကိုျပိဳင္တူ လက္စံုကိုင္မိတယ္ဆို သခင္စိတ္ဓါတ္ ဆိုတာဘာလုပ္လုပ္ အတူတူျဖစ္မယ္လို႔ အရြန္းေဖါက္တဲ႔ကိုၾကီးခ်က္ကို အားလံုးၾကည့္ရင္း<br />တစ္ဖက္ရပ္တဲေလးထဲက ရယ္ေမာသံေတြ ေပါ့ပါးစြာလြင့္ပ်ံ့လာေတာ့တယ္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br /> မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-1993508164823068939?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-21242560437820170072009-06-04T17:07:00.008+08:002009-06-06T17:44:38.268+08:00အဲဗ်ာ အေတြးကလဲ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ ခုနင္ကက်ဳပ္ေတြးေနတာ ေက်ာ္ၾကီးအေၾကာင္းေနာ္။အင္း ဒီေကာင္<br />အခုတစ္ေလာ ဘာမဟုတ္တာလုပ္ေနလဲ မသိလမ္းထဲမလဲ ဟိုလူမ်က္ႏွာခ်ိဴေသြးဒီလူ႔ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြး ေနတာေတာ့ ေတြ႔ေနရဲ့ တစ္ရပ္ တစ္ရြာလံုးကလဲ အူမေခ်းခါးသိေနေတာ့ ဒီေကာင့္ကိုဘယ္သူမွ မယံုရဲဘူး။<br />လူေတာ့ခနထား ၀တ္စားဆင္ယွဥ္ပံုကေတာ့ က်ဳပ္တို႔လိုႏွစ္ ထည္တစ္ပိုင္း ရွိတဲ့သူေတြထဲမေတာ့ ဒီေကာင္သံုးထည္ေလာက္ ပိုလာတယ္ေျပာရမွာပဲ။<br /> မနက္ေလွ်ာ္ညေနျပန္၀တ္တဲ့ အဆင့္ကိုေတာ့ေက်ာ္သြားတယ္ေျပာရမွာေပါ့ ေနာက္ျပီး လမ္းထိပ္ကမုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းတဲ႔ေဒၚညွက္ ဆိုင္မွာမနက္တိုင္းထိုင္ တာေတြ႔လာရတယ္။<br />ဒီေကာင္စားႏိုင္လာတယ္ေပါ့ ဟိုေန႔ကလဲက်ဳပ္အလုပ္ျပန္လာခ်ိန္ လမ္းထိပ္က အညာသားသာလွကြမ္းရာဆိုင္ မွာဒန္ေပါက္ထမင္း အလြန္တစ္ရာမွစားေကာင္းေၾကာင္း ေျပာေနတာက်ဳပ္ျဖတ္လာရင္း ၾကားလိုက္ေသးရဲ့။<br /><br />တစ္ေန႔ႏွစ္ေထာင္ရဘို႔ မေသခ်ာတဲ့ပ်ံက် လုပ္သမားေတြစုရာမွာ ဒီေကာင္စြာက်ယ္ စြာက်ယ္ လုပ္ေနတာက်ဳပ္စိတ္ ထဲရွိတဲ့အတိုင္းေျပာ ရရင္သိပ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။<br /><br /> အေၾကာင္းသိက်ဳပ္တို႔ရြယ္တူ ေတြကို ဒီေကာင္မေရာရဲေပမဲ႔ ေနာက္ေပါက္ႏွစ္ဆယ္စြန္း ကာလသားေတြကို<br />ေတာ့ဒီေကာင္အလုပ္ ေပးမယ္ဘာညာရြီးေနတယ္လို႔ မိေအးေမာင္ေပတူးကေတာ့ ေျပာသား၊ အဲေလက်ဳပ္ကိုေတာင္ အခုနင္ကေျပာ<br />လိုက္ေသးတာပဲ သက္ေတာင့္သက္သာ မပင္မပမ္း စားျပီးေသာက္ျပီးႏွစ္ေထာင္ရမတဲ့၊ အင္းေလ ရိုးရိုးသားသား မခိုးမ၀ွက္သံသရာ<br />မပါတဲ့အလုပ္မ်ိဳး ဆိုလို႔ကေတာ့ ခ်က္ၾကီးတို႔ကလုပ္ျပီးသားပဲေလ။<br /> ဒီေကာင္ကိုအဖက္လုပ္စကား မေျပာခ်င္ေပမဲ႔ အေမေရွ႔ေရး က်ဳပ္ေရွ႔ေရး ျဖတ္သန္းဘို႔အတြက္ ကမၻာ့အဆင့္မွီပညာ (ခြိခြိ..မမရယ္သံခ်က္ၾကီးအြန္လိုင္းမဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာဖတ္ထားပံုရတယ္)က်ဳပ္မတတ္ေပမဲ့ က်ဳပ္မွာခြန္အားဗလနဲ႔<br /> ၀ရိယအျပင္ အေမေျပာတဲ့ သခင္စိတ္ဓါတ္ အျပည့္ရွိပါတယ္။<br /> ေျပာရင္းဆိုရင္း အန္တီလွတို႔ေျမကြက္ကို ေရာက္ျပီက်ဳပ္ခြန္အားေတြ ကိုအသံုးခ်ရင္း ေျမေပါက္တဲ့အလုပ္<br />ကို မခိုမကပ္လုပ္ဦးမယ္ဗ်ာ ေအာ္ခ်က္ၾကီးလာျပီ လို႔ အန္တီလွေအာ္လိုက္တဲ႔ အသံက က်ဳပ္စိတ္ထဲကို သခင္ခ်က္ၾကီးလာျပီလို႔<br />ၾကားရင္း ေခ်လွမ္းေတြ ေျမာက္ၾကြလာသလို ခြန္အားေတြတိုးပြါး လာေလရဲ့။<br /> ပူျပင္းတဲ့ေနေရာင္ေအာင္မွာ အက္ကြဲေနတဲ့လယ္ေျမ ေတြကိုအန္တီလွတို႔ ေပးတဲ့ေပါက္တူးနဲ႔ ေပါက္ဘို႔ေပါက္တူးကို စံုကိုင္ေခါင္းေပၚေရာက္ေအာင္ေျမွာက္တင္ လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲေနေရာင္ ေအာက္မွာက်ဳပ္ရဲ့ လက္ေမာင္း ေက်ာကုန္းတစ္ေလွ်ာက္က ၾကြက္သားေတြ အဖုအထစ္နဲ႔လက္လက္ထေနေတာ့တယ္။<br /> ေပါက္တူးနဲ႔ ေပါက္ျပီးသားေတြ ေပါက္ျပားနဲ႔ ေတာင္းထဲေကာ္ ထည့္ေနတဲ့ခ်က္ၾကီးအနား အန္တီလွလာရပ္ရင္း ခ်က္ၾကီးအကူ တစ္ေယာက္ေလာက္ရွာလာ ခဲ့ပါလား ေျမသယ္ဘို႔ ေပါ့ အလုပ္ပိုတြင္ေအာင္ေလဆိုတဲ့ အသံဟာ က်ဳပ္ရင္ထဲကို စိမ့္စမ္းေရ မွ်စီး၀င္လာတယ္ အန္တီလွ မိေအးနဲ႔ေပတူး ကိုေခၚလာခဲ့ရ မလား မိေအးလဲစက္ရံုပိတ္လို႔ အလုပ္နားထားတယ္ ေျမသယ္တာေလာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ခိုင္းလို႔ ရေလာက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ခ်က္ၾကီးအေျဖစကားကို အန္တီလွကေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္ မနက္ျဖန္ေခၚလာခဲ့ဆိုတဲ့ စကားသံဆံုးေတာ့ ခ်က္ၾကီးလက္ေတြ စည္းခ်က္ခ်ခ် ေပါက္တူးနဲ႔ေျမမာထိသံေတြရဲ့ ေအာက္မွာ ေျမၾကီးေတြက ဖြါကနဲ ဖြါကနဲ။<br /> <br /> အလုပ္သိမ္းျပီးျပန္လာတဲ့ ခ်က္ၾကီးခါတိုင္းနဲ႔မတူ ေအာင္ကိုစိတ္ဓါတ္ေတြ တက္ၾကြလြန္းေနတယ္ ျဖတ္ျပန္လာတဲ့ညေနေစ်း ကေနငါးသေလာက္ေပါင္းျပီးသားေတြ ဒန္အိုးၾကီးနဲ႔ေရာင္းေနတာ ေတြ႔လို႔ ငါးရာဘိုး၊ ဆန္မေကာင္းမဆိုးတစ္ျပည္က ရွစ္ရာ၊ ၾကိဳထားျပီးသား ငါးပိရည္ၾကိဳနဲ႔တို႔စရာအစံုက သံုးရာဘိုး ၊ထမင္းအိုးတည္ဘို႔ မီးေသြးက ႏွစ္ရာဘိုး၊ ထမင္းစားျပီး အခ်ိုဳတဲဘို႔ လၻက္ေရခ်ိဳ ပါဆယ္တစ္ခြက္ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္၊ ထြန္းေရႊ၀ါ တစ္ဗူး ၊ပါရာစီတစ္ေမာ့တစ္ကဒ္ <br />၀ယ္ျပီးတယ္ဆို ခ်က္ၾကီးရင္ေတြ ေပါ့ပါးေပ်ာ္ရြင္လာတယ္။<br />လက္ထဲမွာက်န္တဲ့ ေငြသားသံုးရာကမျပည့္တစ္ျပည့္ မပူပါဘူး မနက္ျဖန္ဆို မိေအးေရာေပတူးေရာအလုပ္ရျပီေလ ေလာေလာဆယ္ ႏွစ္အိမ္ေထာင္စား ဘို႔အတြက္မပူရေတာ့ ဘူးေပါ့။ <br /> က်ဳပ္လမ္းထဲကို ၀င္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ ေဆာ့ေနရာကေန ေပးတူးေျပးလာျပီးအထုတ္ ေတြကူဆြဲတယ္ ကိုၾကီး<br />အမ်ားၾကီးဘာေတြ ၀ယ္လာလဲလို႔ အေမးကို အိမ္ေရာက္ေတာ့သိမွာေပါ့ မိေအးတို႔သားအမိကို လွမ္းအသံျပဳ လိုက္ရင္းတဲထဲေခါင္း ငံု<br />၀င္လိုက္တယ္ဆို ေသာက္ေရတစ္ခြက္ ကမ္းေပးရင္း မ်ားလွခ်ည့္သားၾကီး ရဲ့ ဆိုတဲ့အေမ့ကို အားရပါးရျပံဳးျပရင္း အေမစားဘို႔ေပါ့<br />အေမရယ္ ဆိုတဲ့အသံကိုအေမေက်နပ္ သြားပံုရတယ္။<br /> မိေအးနဲ႔သူ႔ အေမေရာက္လာေတာ့ ဆန္ထုပ္နဲ႔မီးေသြးထုပ္ကို လွမ္းေပးရင္းအားလံုးအတြက္ ထမင္းခ်က္လိုက္ ဟင္းက၀ယ္လာျပီးသား က်က္ရင္အတူစားၾကတာေပါ့ အရီးအခ်ိဳတဲဘို႔လၻက္ရည္ လို႔က်ဳပ္ေျပာရင္းေရလဲပိုင္းယူ<br />ေရခ်ိဴးဘို႔ျပင္ေတာ့တယ္။<br />မိေအးကထမင္းခ်က္ အရီးနဲ႔အေမက စားပြဲ၀ိုင္းမပါတဲ႔ ထမင္း၀ိုင္းကို ျပင္ေနေလရဲ့ ေရခ်ိဳးျပီးေပတူးနဲ႔က်ဳပ္ မိေအးတို႔ထမင္းစား အေခၚကို ေစာင့္ရင္း ေပတူးအလုပ္လုပ္ မလားလို႔က်ဳပ္ေမးေတာ့ ကိုၾကီးက်ဳပ္လုပ္ခ်င္တယ္ အေမနဲ႔အမ မွာပိုက္ဆံမရွိဘူး ဒီေန႔ကိုၾကီးေကၽြးလို႔ ထမင္းစားရမွာဆိုတဲ႔ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ အရြယ္ေပတူးအသံက က်ဳပ္ႏွလံုးသားေတြကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ပုတ္လိုက္္သလိုပဲ။<br /> သားေရစားၾကမယ္လို႔ အေမေခၚသံအဆံုးေတာ့ေပတူးက ဂၽြမ္းပစ္ျပီးမသြားယံုတစ္မယ္ ဗ်ာ အေငြ႔တစ္ေထာင္း<br />ေထာင္းထေနတဲ့ ထမင္းကိုေအးေအာင္မေစာင့္ပဲ အနားကေျမအင္တံုက လက္ေဆးေရးခြက္ထဲ လက္ကို ဘယ္ညာရမ္းခါလိုက္<br />ျပီးထမင္းပူပူ ထဲလက္ႏွစ္လိုက္ျပီးျဗဳန္းကနဲလက္ ျပန္ႏုတ္ရင္းအမပူတယ္ဗ်ာ့လို႔ ေအာ္တဲ႔ေပတူးကို ၾကည့္ျပီး အေမနဲ႔အရီးက ပါးစပ္ထဲက ထမင္းသီးတဲ့အထိရယ္ၾကတယ္။<br />မိေအးကေတာ့သူ႔ေမာင္ငယ္ေလး ကိုသနားၾကင္နာတဲ႔ အၾကည့္နဲ႔ေငးရင္း ထမင္းပုဂံ ဘယ္မွာ့မေျပးပါဘူးငါ့ေမာင္ရယ္လို႔ မပြင့္တစ္ပြင့္ေျပာတယ္။<br /> က်ဳပ္တို႔၀ိုင္းထိုင္ေနတဲ့ အလယ္မွာငါးပိရည္ တို႔စရာအစံု ခ်ထားရင္းထမင္းေပၚမွာ ညီတူညီမွ်ပံုထားတဲ့ ငါးသေလာက္တံုးကို ဖဲ့ရင္းအရီးကအရိုးစူးမယ္ ေကာင္ေလးေျဖးေျဖးလို႔ ေျပာေတာ့ က်ဳပ္တို႔ရီၾကျပန္တယ္ မိေအးကအေမအရိုးႏူး<br />ေအာင္ေပါင္းထားတာ ရဲရဲသာစားလို႔ခပ္ျပံဳးျပံဳးေျပာတယ္။<br /> ထမင္းစားျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့က်ဳပ္၀ယ္ လာတဲ့လၻက္ရည္ခ်ိဳကို ေရေႏြးျဖဴေရာျပီးမိေအးကတစ္ေယာက္ <br />တစ္ခြက္စီလာခ်ေပးတယ္ လကၻက္ရည္ခ်ိဳကို အစာပိတ္က်ိဳက္ခ်လိုက္တဲ့က်ဳပ္ ကိုၾကီးခ်က္ မိေအးအလုပ္ရျပီေတာ့ ဆိုတဲ့အသံကက်ဳပ္ကို တအံ့တၾသျဖစ္ေစတာပဲ ဘယ္မွာရတာတုန္းဆိုတဲ့ က်ဴပ္ရဲ့အေလာတစ္ၾကီးအေမးကို ကိုေက်ာ္ၾကားစီမွာ<br />လို႔ ေျဖတဲ့ မိေအးကို ကိုေက်ာ္ၾကားလို႔ က်ဳပ္သံေရာင္လိုက္ရင္း ဘယ္ကတုန္းဆိုေတာ့ ေပတူးကကိုၾကီးကလဲ ကိုေက်ာ္ၾကီးကို<br />ေျပာတာ လို႔ ၀င္ေျဖတာေၾကာင့္ က်ဳပ္တစ္ကိုယ္လံုး မတ္ခနဲတစ္ခ်က္ျဖစ္သြားရင္း လူမိုက္ေက်ာ္ၾကီး က်ဳပ္ေမ႔ေနတဲ့ ဒီေကာင္နံမည္ အဟုတ္ပဲ ေက်ာ္ၾကား ငယ္ငယ္ကအတန္းပိုင္ ဆရာမ မၾကာခဏ ေျပာဘူးတယ္ နင့္မလဲမေကာင္းတဲ့ဲ့ေနရာ ေက်ာ္ၾကားလွခ်ည့္ရဲ့ နင့္အေမကို နံမည္ေျပာင္းခိုင္းရမယ္လို႔ေလ<br /><br />ဆက္ရန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-2124256043782017007?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-18367482837326511672009-05-31T23:49:00.018+08:002009-06-15T19:06:41.605+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sidx115BByI/AAAAAAAAALI/Ic9qb807qL4/s1600-h/56259962.scan0005.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 284px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sidx115BByI/AAAAAAAAALI/Ic9qb807qL4/s400/56259962.scan0005.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343364652711610146" /></a><br />ေဟာဒီကပဲျပဳတ္ဆိုတဲ့ေအာ္သံကို ခ်က္ၾကီး အမုန္းဆံုးပဲ။အဲဒီအသံၾကားတာနဲ႔ ခ်က္ၾကီးအလန္႔တစ္ၾကား ႏိုးထရေတာ့မယ္။<br />ေနပူပူမွတစ္ေန႔သံုးေထာင္ရဖို႔ ခ်က္ၾကီးလက္ေတြေပါက္ျပဲေအာင္ တစ္ေနကုန္ေျမေပါက္ရင္း အန္တီလွတို႔ ၀ယ္ထားတဲ့ျခံ၀ိုင္းကို ေျမဖို႔ရမယ္။ ဒီအလုပ္ကို ကံေကာင္းလြန္းလို႔ မိေအးအကူအညီနဲ႔ ရွာေပးထားတာေလ။ရွားပါးေနတဲ့ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ဒီအလုပ္ရတာ ခ်က္ၾကီးအဘို႔ေတာ့ သိန္းဆုေပါက္တာပဲ မိေအးကိုလဲ ခ်က္ၾကီးအေမက ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးတစ္ျဗဳန္းျဗဳန္း ေပါ့။<br /> ပထမဆံုးေန႔ကသံုးေထာင္ရေတာ့ ခ်က္ၾကီးလက္မ်ားေတာင္တုန္ရဲ့ ။ ခ်က္ၾကီးတို႔ အိမ္အျပန္လမ္းဆံုထိပ္ကဒံေပါက္ဆိုင္က ေနဒံေပါက္တစ္ပြဲ ၾကက္ရင္ပံုသားနဲ႔ ၀ယ္ခဲ႔ျပီး မိေအးတို႔ အိမ္ကခ်က္ထားတဲ့ ဆန္နီေၾကာင္ေၾကာင္ ေရာျပီး ႏွစ္အိမ္ေထာင္ ေ၀မွ်စားၾကတာ မိေအးရယ္ မိေအးေမာင္ေပတူးရယ္ မိေအးအေမရယ္ ခ်က္ၾကီးတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ရယ္။အဲဒီဒံေပါက္အရသာကို ခ်က္ၾကီးဒီတစ္သက္ ေမ႔ႏိုင္မယ္မထင္ေတာ့ဘူး။ ခ်က္ၾကီးၾကိဳက္တယ္ အဲဒီအရသာကို ေန႔တိုင္းသာစားရမယ္ ဆိုလို႔ကေတာ့ ခ်က္ၾကီးဘာလုပ္ရမလဲ ခ်က္ၾကီးလုပ္ခ်င္ပါတယ္။<br /> ခ်က္ၾကီးတဖက္သတ္ အရိပ္တစ္ၾကည့္ၾကည့္ နဲ႔ေမတၱာရွိေနတဲ႔ မိေအးတစ္ေယာက္ ၀ါနီီေရာင္ၾကက္သား ဟင္းအႏွစ္ေတြ နဲ႔ဟိုတစ္လံုးဒီတစ္လံုးလက္မွာ ကပ္ေနတဲ့ထမင္းလံုးေတြကို ႏွစ္ေျမာတသစြာ တျပြတ္ျပြတ္စုတ္ျပီးမွ လက္ေဆးတာေတြ႔ရေတာ့ ခ်က္ၾကီး ရင္ထဲမွာ၀မ္းနဲ၀မ္းသာၾကီးဗ်ာ။ မိေအးဘ၀မွာ ခ်က္ၾကီး၀ယ္ေကၽြးလို႔ ဒံေပါက္ဆိုတာစားဖူးသလို မိေအးအေတာ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တာ ေတြ႔ရလို႔လဲ ခ်က္ၾကီး၀ယ္ရက်ိဳးနပ္လိုက္တာလို႔ ေတြးရင္းခ်က္ၾကီး ဘ၀ဆိုတာၾကီးကို အဲဒီေန႔ကအေတာ္ကို ေက်နပ္မိတာ ခ်က္ၾကီးလူ႔ေလာကကိုေရာက္ျပီးမွ ဒါမွတ္မွတ္ရရ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ပါ။<br /> အဲဒီတစ္ခါထဲပါ အေမကမိေအးကို ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔သာ ဘာမွမေျပာေပမဲ့ ေနပူပူမွာတစ္ေနကုန္ ေျမေပါက္ထားတဲ့ သားရဲ့ေခၽြးနဲစာကိုျမိဳမက်သလို တအိအိသြင္းေလရဲ့။ ႏို႔မဟုတ္ ေပတူးကအရီး မကုန္ရင္က်ဳပ္ကိုေပးဗ်ာ လို႔ေျပာတဲ့ေပတူးကိုလဲ အေမကကုန္တာေပါ့ေအ ကုန္မွာစိုးလို႔ ေျဖးေျဖးစားတာလို႔ ျပန္ေျဖသံကလဲ ခ်က္ၾကီးရင္ကို ပိတိျဖစ္ေစရဲ့။<br /> ေတြးၾကည့္ေတာ့ အခုအလုပ္လုပ္တာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္လာျပီဒံေပါက္ေ၀းလို႔ ပိုက္ဆံသံုးေထာင္ေက်ာ္က ိုဖ်စ္ဖ်စ္မည္ေအာင္ကို သံုးစြဲရတယ္။သားအမိႏွစ္ေယာက္ စားစရိတ္ အေမ့အတြက္ေဆးဘိုး တစ္ေနလံုးေျမေပါက္ထားလို႔ ကိုက္ခဲေနတဲ့ ကိုယ္ေတြလက္ေတြကို ထြန္းေရႊ၀ါ တစ္ေန႔တစ္ဗူးကုန္ေအာင္လူးရင္း အိပ္ခါနီးတိုင္း ပါရာစီတစ္ေမာ့ တစ္လံုးေသာက္အိပ္ႏိုင္မွ ပဲျပဳတ္ဆိုတဲ့ အသံၾကားရင္ ကုန္းရံုးထႏိုင္မွာေလ။<br /> အေတြးေတြကိုရပ္ျပီး အိပ္ယာထဲကကုန္းထရင္း၊ ခ်က္ၾကီးလက္ႏွစ္ဘက္ကို ပတၱာခ်ိတ္ဆက္ျပီး ေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္တဲ့ အထိခါးစစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္တစ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္မည္ေအာင္ အပ်င္းဆန္႔လိုက္ရင္း တစ္ဖက္ရပ္တဲေလးရဲ့ေနာက္ ကိုေခါင္းငံုျပီးထြက္လာခဲ့တယ္။ မီးေသြးမီးဖိုေဘး ဆားအိုးထဲကဆားတစ္ဆုပ္ကို ႏိူက္ျပီး အိုးဖင္ျပတ္ထဲက ညသိပ္ေရကို ခပ္ရင္းမ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အေတာ္ေဟာင္းႏြမ္းေနျပီ ျဖစ္တဲ့ပုဆိုးကဗ်ိကနဲေနေအာင္ ေဒါင္လိုက္ကြဲထြက္သြားေလရဲ့။ ခ်က္ၾကီးရင္ထဲဟာကနဲျဖစ္သြားေအာင္ ႏွေျမာ၀မ္းနည္းသြားတယ္။<br /> ခ်က္ၾကီးမွာရွိတာ အျပင္သြားဘို႔တစ္ပတ္ႏြမ္း ပုဆိုးေလးတစ္ထည္နဲ႔ အခုလက္ရွိတစ္ထည္၊ ဒီထက္ပို စုတ္ခ်ာတဲ့ ေရလဲပိုင္းေနာက္တစ္ထည္ ဒါအကုန္ပဲ။ အေမကေတာ့ ခ်က္ၾကီးအလုပ္သြားရင္ မျမင္မစမ္းနဲ႕မိေအးစီက အပ္နဲ႔အပ္ခ်ည္ေတာင္းျပီး ခ်ဳပ္အုန္းေတာ့မွာ ခ်က္ၾကီးသိေနတယ္။ကြဲသြားတဲ့ ပုဆိုးေနရာကို လက္နဲ႔စုကိုင္ျပီး ေရွ႔နဲ႔ေနာက္ကို လွည့္၀တ္လိုက္ရင္း ေဘးဘီကိုခ်က္ၾကီးလွည့္ၾကည့္ လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္ေလာက္က ခ်က္ၾကီးကိုလွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးႏွစ္စံုနဲ႔ ျဗဳန္းကနဲတန္းတိုးတယ္။ မလံုမလဲနဲ႔ ခ်က္ၾကီးရင္ေတြ တစ္ဒိုင္းဒိုင္းေစာင့္ခုန္သြားေတာ့တယ္။<br /> သူျမင္သြားျပီလားဆိုတဲ့ မလံုမလဲအေတြးနဲ႔ ကိုင္ထားတဲ့ေရခြက္ကို အိုးဖင္ျပတ္ထဲပစ္ထည့္လိုက္ရင္း မေကာင္း တတ္လို႔အသိအမွတ္ျပဳတယ္ဆိုယံု ေမးဆတ္ျပလိုက္တယ္ဆို အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေဟ့ေကာင္ ေမာင္ခ်က္ေျမေပါက္ဘို႔ မသြားေသးဘူးလားလို႔ႏွိမ္ခ်တဲ႔ ေလသံနဲ႔တစ္ရပ္တစ္ရြာလံုး ၾကားေလာက္ေအာင္ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ႏုတ္ဆက္ေတာ့တယ္။<br /> ခ်က္ၾကီးတစ္ကိုယ္လံုးစပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း ျဖစ္သြားရင္း အဲဒီေကာင္နရင္းကို ေျပးအုပ္လိုက္ခ်င္စိတ္က ခ်က္ၾကီးတစ္ကိုယ္လံုး ကိုလႊမ္းမိုးလာတယ္။ သြားေတာ့မွာလို႔ သံျပတ္ျပန္ေျဖရင္း မ်က္ႏွာကဗ်ာကရာသစ္ ေနာက္လွည့္အိမ္ထဲ၀င္ဘို႔လုပ္တဲ႔ ခ်က္ၾကီး ကိုေဟ႔ေကာင္ ေျမေပါက္တဲ့အလုပ္မရွိရင္ ငါ့ဆီလာခဲ့စားျပီးေသာက္ ျပီးႏွစ္ေထာင္ေပးမယ္ မင္းပင္ပင္ပမ္းပမ္း ဘာမွလုပ္ဘို႔မလိုပါဘူး ကြာ ငါ့စီသာလာခဲ့ တာ၀န္ယူတယ္ ဆိုတဲ့အသံကိုေနာက္မွာထားရင္း ျခံေနာက္မွာေထာင္ထားတဲ့ ေပါက္ျပားကိုထမ္း အေမက်ဴပ္သြားျပီလို႔ ေအာ္ရင္းအေတြးေတြနဲ႔ ခ်က္ၾကီး အန္တီလွတို႔ ေျမကြက္ရွိရာ ႏွစ္ရပ္ကြက္ေက်ာ္ကို ေျခလွ်င္ခရီးနဲ႔ ခပ္သြက္သြက္လွမ္းလို႔ေပါ့။<br /> မခံခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ခပ္သြက္သြက္လွမ္းေနတဲ့ ခ်က္ၾကီးကြဲသြားတဲ့ပုဆိုး လဲခဲ့ဘို႔အခုမွသတိရတယ္ ဆိုရင္ပဲ လူရွင္းေနတဲ့လမ္းေဘးကုကၠိုလ္ပင္ၾကီး ေအာက္မွာေပါက္ျပားကို ခ်လို႔ကေတာင္းက်ိဳက္အသြင္ ေျပာင္းလိုက္ပါမွ ခ်က္ၾကီးလမ္းေလွ်ာက္ရတာ ပိုလံုျခံဳသြားသလိုစိတ္ထဲခံစားရင္း ခ်က္ၾကီးတို႔ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္ အဲေလႏွစ္တဲေက်ာ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့ အဲဒီေကာင္အေၾကာင္း ေခါင္းထဲကိုေရာက္လာေတာ့တယ္။<br /> ဒီေကာင္အမည္က အဆန္းသား ခ်က္ၾကီးေတာင္ေမ့ေတ့ေတ့ရယ္ အရပ္ထဲကေခၚတာေတာ့ေက်ာ္ၾကီးတဲ့။ အဲဒီေက်ာ္ၾကီးရဲ႕ေရွ႔မွာ လူမိုက္ဆိုတာပါေသး လြယ္လြယ္ေျပာရရင္လူမိုက္ေက်ာ္ၾကီးေပါ့။ငယ္တုန္းကေတာ့ အတူတူရယ္။ ခ်က္ၾကီးရဲ့ ေဆာ့ေဖၚေဆာ့ဖက္ ေက်ာင္းေျပးေပၚေျပးဖက္ရွစ္တန္း အထိအတူတူရွစ္တန္းၾကျပီး ေနာက္က်ဘန္းအလုပ္ကိုယ္စီ လုပ္ေတာ့လဲအတူတူ။ ကန္ထရိုက္တိုက္ေတြမွာေန႔စား မဆလာသယ္မဆလာနယ္ ကုန္ထမ္းအတူတူ အလုပ္ၾကမ္းသမားေပါ့။ ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး အဲေကာင္ကလူပါး။ သူေဌးရွိရင္တစ္မ်ိဴး သူေဌးမရွိတစ္မ်ိဳး အလုပ္ကိုရိုးရိုးသားသား ၾကိဳးၾကိဳးစားစားလုပ္ တဲ့အထဲမပါဘူး။ အဲဒါခ်က္ၾကီးအထင္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္က်ဴပ္တို႔ အလုပ္သမားအားလံုးက သပ္မွတ္ေပးထားတဲ့ အဲေကာင္ရဲ့ အရည္အခ်င္းစစ္စစ္ပဲ။<br /> ခ်က္ၾကီးေျပာခဲ့သလို လူလည္လူပါးဆိုေတာ့ သူေဌးလာျပီဆိုဒီေကာင္ အသံစာစာနဲ႔ညံေနေတာ့တာ။<br />ခ်က္ၾကီးတို႔အလုပ္သမားအုပ္စု တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လို႔ ျပံဳးေစ့ေစ့လုပ္မိရင္ အဲေကာင္ကက်ဴပ္တို႔ဘက္လွည့္ မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ မ်က္ေစ႔တစ္ဖက္မွိတ္ျပေသးတာလား။ သူေဌးဆိုတဲ့သူမ်ိဳးလဲ ခ်က္ၾကီးအံ့ၾသပါရဲ့ အဲလိုလူမ်ိဳးကေျပာရင္တစ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ တစ္ကယ္လုပ္ေနရတဲ့ေကာင္ေတြ အထစ္ အထစ္စကားမွားလို႔ကေတာ့ မ်က္ႏွာထိမ်က္ႏွာထား နဲ႔မေအႏွမကိုင္ျပီးေအာ္ျပီလို႔သာ မွတ္ေပေတာ့။<br /> တစ္ခါတစ္ေလ ခ်က္ၾကီးစဥ္းစားမိရဲ့ခ်က္ၾကီးတို႔က လုပ္အားကိုေငြေၾကးနဲ႔ လဲလွယ္တာေလ။ သူ႔အလုပ္မွာသစၥာရွိ ဖို႔ တာ၀န္သိဖို႔ အလုပ္ေလးစားဖို႔ေလာက္သာခ်က္ၾကီး သိတာ။ အဲလိုသူေဌးနဲ႔ ပေရာပရီလုပ္ လုပ္အားခထဲမပါတဲ့ အၾကြင္းအက်န္စားဘို႔ေတာ့ ခ်က္ၾကီးတို႔ကရွက္တတ္သား။ အေမကေတာ့ေျပာသား ငါ့သားကသခင္မ်ိဳးဆိုျပီး ႀကံဖန္ဂုဏ္ယူေနေသး ေတာ့တာ။ က်ဴပ္ကနားမလည္ အလိုက္ကန္းဆိုးမသိစြာ အေမသခင္မ်ိဳးဆိုတာဘာလဲလို႔ ေမးေတာ့ အလုပ္သမားခ်င္းတူေပမဲ႔ ငါ့သားမွာကၽြန္စိတ္မရွိဘူး သခင္စိတ္ပဲရွိလို႔ သခင္မ်ိဳးလို႔ေျပာတာ ေပါ့သားရယ္လို႔ ျပန္ေျဖတာပဲ။ဘာပဲေျပာေျပာ က်ဳပ္အေမေျပာတဲ့ သခင္စိတ္ဓါတ္ ဆိုတာက်ဳပ္ရင္ထဲမွာ ဒီေန႔ထိခိုင္ျမဲေနေလရဲ့။အေမေျပာတာ အတိအက်မသိေပမဲ့ ကၽြန္စိတ္နဲ႔ သခင္စိတ္ ဆိုတာကြဲကြဲျပားျပား သိဘို႔နဲ႔ အေမဂုဏ္ယူတဲ႔ သခင္စိတ္ဆိုတာထိမ္းသိမ္း ထားရမယ္လို႔ေတာ့ က်ဳပ္ရင္ထဲရွိေလရဲ့။<br /><br />ဆက္ရန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-1836748283732651167?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-6845268025905430682009-05-30T08:26:00.013+08:002009-05-30T22:35:35.982+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDPR6_-UhI/AAAAAAAAALA/5giPd2Axs3g/s1600-h/img0411wg0.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDPR6_-UhI/AAAAAAAAALA/5giPd2Axs3g/s400/img0411wg0.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341497064863715858" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDLZISNBZI/AAAAAAAAAK4/kkXM0NrBDlo/s1600-h/Clipboard30.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 258px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDLZISNBZI/AAAAAAAAAK4/kkXM0NrBDlo/s400/Clipboard30.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341492790642410898" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDH1jdpT5I/AAAAAAAAAKw/0jJavZaX_SY/s1600-h/Burmese7.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 189px; height: 105px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDH1jdpT5I/AAAAAAAAAKw/0jJavZaX_SY/s400/Burmese7.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341488880927985554" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDHl_wohlI/AAAAAAAAAKo/8FoqvGOsFRI/s1600-h/gandawon9.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDHl_wohlI/AAAAAAAAAKo/8FoqvGOsFRI/s400/gandawon9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341488613645911634" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDHdSKwA1I/AAAAAAAAAKg/MiimzdX88GA/s1600-h/maygabyar04.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 261px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SiDHdSKwA1I/AAAAAAAAAKg/MiimzdX88GA/s400/maygabyar04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341488463968469842" border="0" /></a><br /> မေန႔ကသူငယ္ခ်င္းရဲ့တူမေလး ရွိလွဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ။သူငယ္ခ်င္းလုပ္ေကၽြးတဲ႔ ျမန္မာအစံုသုတ္နဲ႔ ဟင္းခါး အရသာ ေမ႔ေလာက္ေအာင္။အက ေကာင္းလွခ်ည္ရဲ့ ခေလးမေလးရဲ့ က်မတို႔ကိုေဖ်ာ္ ေျဖတဲ့အက ဆက္စီကတဲ႔ ရွင့္ ေငးၾကည္းရင္း မမ ရင္ေတြ တစ္ဒိန္းဒိန္း ခုန္ေအာင္ကို အကေကာင္းလွခ်ည့္ရဲ့ သူေျပာေျပာျပီး ကေနတာက ဒါကဟိုသီခ်င္းမွာ ေအးျမတ္မြန္ ကတာ ဒါက မိုးေဟကို ကတာ ဒါက စႏၵီျမင့္ လြင္ကတာ ဒါက ဒါက နဲ႔<br />က်မတို ခပ္ငယ္ငယ္ က ေမသန္းႏု လို ဆံပင္ရွည္ရွည္ ထားၾက တယ္ စိုးျမတ္သူဇာ လို ဆံပင္ရွည္ရွည္ လိုက္ထားတယ္။အရမ္းေပါက္သြားတဲ့ သၾကၤန္မိုးထဲက ေမသန္းႏု ကတာကို အားက်ၾကတယ္ ။ေခတ္တစ္ ေခတ္ရဲ့ ျပယုဂ္က လက္ရွိစီး ေျမာေနတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြ နဲ႔ ရာခိုင္ႏံူးအေတာ္ မ်ားမ်ားပတ္သက္ေနၾကတယ္ လို႕ က်မထင္ပါတယ္။ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကအတုခိုးစရာ သူတို႔ပထမဦးဆံုး စိတ္၀င္စားတာ ႏိုင္ငံေက်ာ္ မင္းသားမင္းသမီးေတြပဲ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ်ရင္းႏွီးေတြ႔ျမင္ၾကရတဲ့ တီပီဖန္သားျပင္ ေပၚကေၾကာ္ျငာ၊ရုပ္ရွင္နဲ႔၊ ဒီဗီဒီ ၊အေခြေတြကေန အလြယ္ကူဆံုးရင္းႏွီးမူ႔ ကိုရၾကတယ္ေလ။<br />ဒီခေလးမေလး ကသြားတဲ့အကေတြ မိဘမ်ားက ဂုဏ္ယူလို႔ မဆံုးတစ္ျဗဳန္းျဗဳန္းပဲ..။အိမ္ေရာက္ ေတာ့ အဲဒီအမည္ေတြ နဲ႔ သူကသြားတဲ့သီခ်င္းေတြ ကို လိုက္ရွာေတာ့တယ္။အဲဒီ ေနာက္မွာေတာ့ တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္နား နဲ႔ အေခြေတြ အေခြေတြ တဲ႔ နားနဲ႔ မနာ ဖ၀ါးနဲ႔ နာၾကပါရွင္ အႏွီမင္းသမီးေတြရဲ့ ပုရိသေတြအတြက္ ေၾကာ္ျငာေခြတဲ႔ ရွင္ ပုရိသေတြသာ လက္ဆင့္ကမ္းၾကည့္ လို႔ရတဲ႔ အေခြတဲ႔ ေခတ္ကာလကလဲ ဘယ္သူဘယ္သူမွ ယံုရတာမဟုတ္ေတာ့ နည္းပညာေတြနဲ႔ျဖတ္ညွပ္ကပ္ျပီး နံမည္ပ်က္ေအာင္လုပ္ၾကတာ ေနမွာလို႔ ျဖည့္ေတြးမိေပေသာ္ျငား သံုးႏွစ္သမီးတစ္ေယာက္ လိုလူးရွင္းကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ လူးေနတဲ့ အႏွီမင္းသမီး ေလးရဲ့ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္ႏွာေပးကို ျမင္တဲ့ခဏမွာေတာ့ လူၾကီးေတြ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ<br />ၾကည့္ေကာင္းလို႔ ၾကည့္ေနပါတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ငါ့သားငါသမီးေလးေတြ လဲၾကည့္ေကာင္းမွာဆိုတာ မေမ႔ၾကပါနဲ႔<br />ႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ ေစဘို႔ အၾကိတ္္အနယ္ၾကိဳးစား ေနရလို႔တစ္ျခားအရာေတြလွစ္လူရူ ႔ထားရပါတယ္ လို႔ေျဖရင္ေတာ့ ပညာတတ္လိုလား စာရိတၱေမာင္မယ္ေတြ လိုလား ခ်မ္းသာတဲ့ျပည္သူေတြ လိုသလား လုပ္အားသာတတ္ႏိုင္ တဲ့ ပညာမဲ႔ အေျခခံလူတန္းစားလို သလား ေျပာပါ ရွင္ မမကိုယ္တိုင္ ျပည္သူေတြကို တစ္အိမ္ တက္ဆင္းအကူအညီေတာင္း ေပးပါရေစ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္ ကူညီခ်င္လြန္းလို႔ပါ ။တိုးတက္လာ တဲ့ ေခတ္နဲ႔ အညီျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲလို႔ရတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေရးရာ ကေနတိုင္းျပည္အတြက္မိခင္ေကာင္းေတြ ေပၚထြက္လာဘို႔ အႏွီမင္းသမီးေလးေတြ ကိုအင္တာဗ်ဴးမယ္ရွင္ သမီးတို႔ ဒါေတြဟုတ္သလား မွန္သလား မဟုတ္ဘူး မမွန္ဘူး သက္ေသျပႏိုင္တယ္ ဆို အမ်ိဳးသမီးေရးရာ ကတာ၀န္ရွိသူကိုယ္ တိုင္တစ္ခန္းတစ္နား တီဗီကေန ကို ေျဖရွင္းမယ္မဟုတ္မမွန္ လုပ္ၾကံခံရေၾကာင္း သက္ေသမျပ ႏိုင္ဘူးမရွင္းႏိုင္ ဘူးဆိုလို႔ကေတာ့ ႏိုင္ငံအႏွံ ပိုစတာၾကီးေတြမွာ ေနရယူ ရုပ္ရွင္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြမွာ ေနရာယူ ေနတဲ့ အႏွီမင္းသမီးေတြကို စာရိတၱ ပ်က္ျပားေနသူအျဖစ္ တရား၀င္လူသိရွင္ ၾကားပညာေပးမယ္ရွင္ ျပည္သူ႔ေရွ ႔ ေမွာက္ကေနဖယ္ရွားပစ္မယ္ ကဲ မလြယ္ဘူး လားလြယ္လြန္းလို႔ ရုပ္ရွင္အစည္းအရံုး ဘာေတြမ်ားလုပ္ေနၾကတုန္း ရွင္ မမေတာ့ အံ့ၾသတာပါပဲ။<br />အဲဒါေတြ မဟုတ္တန္းတရား မမေရးေနပါတယ္လို႔ စြပ္စြဲလို႔ကေတာ့ လူၾကီးမင္းရဲ့ ေမးလ္လိပ္စာေလးနဲ႔ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ မင္းသမီးရဲ့ အမည္ေလးသာ မမစီေရးပို႔ လိုက္ပါ ကလစ္တစ္ခ်က္ ေထာက္ျပီးမိနစ္ ပိုင္းအတြင္း အေရာက္ပို႔ ေပးမယ္ လို႔ အာမခံပါတယ္ရွင္ ။အဲ ၾကည့္ယံုၾကည့္ခ်င္ လို႔ေတာ့မရဘူးရွင္ က်မေျပာတာ တိုင္းျပည္အတြက္ ဆူးေညွာင့္ခလုတ္ လို႔ လက္ခံမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ အမိႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးအတြက္ ကိုယ္တာ၀န္ယူထားတဲ့ အစိတ္အပိုင္းအလိုက္ ရန္သူေသခ်ာျပီ ဆိုလို႔ကေတာ့ အစိတ္သားေတာင္မခ်န္နဲ႔ <br />လို႔ဒီေနရာမွာ ရဲရဲ ရင့္ရင့္ျပတ္ျပတ္သားသား အမိန္႔ ေပးသင့္ပါတယ္ရွင္။<br />က်ဴပင္ခုတ္ရင္ က်ဴငုတ္ေတာင္ မက်န္ေစဘို႔ အမိျမန္မာျပည္အတြက္ စာရိတၱ ျမင့္မားေရး မိခင္ေကာင္းမ်ားေပၚထြက္ လာေရး ဦးတည္လို႔ အ၀ါေရာင္၀တ္ မိခင္နဲ႔ခေလးေစာင့္ေရွာက္ ေရးအသင္းက အန္တီတို႔ရွင္ မိခင္ေလာင္း ေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္း ကိုထပ္တည္ေထာင္ရမယ္ထင္တာပါပဲ။ဆယ္ေက်ာ္ သက္ေတြအတုယူ မမွားဘို႔ အႏုပညာကိုဗန္းျပ စာရိတၱပ်က္ျပား ေနသူမ်ားကို ျပည့္သူ႔ မ်က္ေမွာက္က ဖယ္ရွားေပးပါရွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ မ်က္ႏွာစာ ပိုစတာေတြမွာ ေနရာယူထားတဲ့ စာရိတၱပ်က္ျပား သူမ်ားကို လက္ညိဴးထိုးျပီး ဒီႏိုင္ငံၾကီးက ဘာႏိုင္ငံၾကီးလဲ ေမးရင္ ရွင္တို႔က်မတို႔ ဘာျပန္ေျဖရမလဲရွင့္ အႏုပညာရွင္စစ္စစ္ ေတြၾကားခြဲျခားေပးပါ။ ဒီလိုလုပ္ရင္ ဒီမ်က္ႏွာစာ ဒီေနရာကို ရမယ္ထင္ျပီး ဆယ္ေက်ာ္သက္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ေတြအတြက္ အတုယူမမွားေစဘို႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးထုၾကီးမွာ တာ၀န္ရွိသလို အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ့ ဦးေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးေရးရာကို တာ၀န္ယူထားသူမ်ား မွာတာ၀န္ရွိပါတယ္ ရွင္ အဲလိုလုပ္လို႔ သူတို႔ အလုပ္လက္မဲ့ ထမင္းအိုးကြဲ ဘို႔ မမ မရည္ရြယ္ ပါ ဘာကိုမ်ား၀ါသနာပါပါသလဲ ေမးလို႔ လိုင္စင္ထုတ္ေပးျပီး ေခတ္နဲ႔အညီ ၀ါသနာပါရာလုပ္ခြင့္ေပး သင့္ေၾကာင္းေမတၱာေရွ ႔ထားလို႔ ႏိုးေဆာ္လိုက္ရပါသရွင္။<br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-684526802590543068?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-7131261285906709052009-05-28T14:29:00.008+08:002009-05-29T20:58:13.602+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sh5CtIbuH2I/AAAAAAAAAKY/vy1R8O3hArQ/s1600-h/Myanmar+girl+at+Bagan.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 283px; height: 392px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sh5CtIbuH2I/AAAAAAAAAKY/vy1R8O3hArQ/s400/Myanmar+girl+at+Bagan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340779551233285986" border="0" /></a><br />ဘိြဳင္းဖရင့္ ဂဲလ္ဖရင့္ ဆိုတဲ႔စကား အေျပာအဆို အသံုးႏံူး ဘယ္လိုအရြယ္ေတြ မ်ားသံုႏံူးၾကပါလိမ့္။ သူမ်ားေတြမ်ား ဘိုဆန္လိုက္ၾကပံုမ်ား အံ့ၾသကုန္ႏိုင္ဘြယ္လို႔ပဲ မမေတာ့ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္ရွင္...။ေလးဆယ္ေက်ာ္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေတြ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ေတြရဲ့ ပါးစပ္ကေန လူသိရွင္ၾကားေျပာ ထြက္ပံုမ်ား အမေလးတျပီး လဲသာ ေသခ်င္စိတ္ေပါက္ ေတာ့တာပဲ။ေသခ်ာလား ေသခ်ာျပီလား ရက္စ္ ေအာ္ ႏိုး ႏွစ္လံုးနဲ႔ ေထာင္က်တဲ့သူေတြ ဘ၀ပ်က္သြားတဲ့ သူေတြ သမိုင္း၀င္က်န္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကား ေမြးရာပါလာတဲ့ ဦးေႏွာက္ဆိုတဲ့ အရာကို နဲနဲေလာက္မ်ား အသံုးခ်ပါေတာ့လားရွင္ သူမ်ားကိုလက္ညိဴးထိုး အျပစ္တင္ ေနတဲ့အခ်ိန္ ကိုယ့္သမီးကိုယ့္ဇနီး ကိုယ္ႏွမေတြ ဘာဇာတ္ထုတ္မ်ား ခင္းေနၾကျပီလဲ။ ျပန္ေလ့လာပါေတာ့လား...။အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အထင္ကရျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို ေယာက်ၤားၾကီး တန္မဲ့ ဘယ္လိုစိတ္ကူးနဲ႔ မ်ားေျပာထြက္ ၾကပါလိမ့္<br />ငါ့စကားႏြားရ သူမ်ားသိကၡာက် ျပီးေရာေျပာလိုက္ယံု နဲ႔ ကိုယ္ေအာင္ျမင္မူ႔ေတြ ရျပီလား။ကိုယ့္ကို ကိုယ္လဲငံု႔ မ်ားၾကည့္ ၾကပါဦးလားရွင္ ေယာကၤ်ားဆိုတာ ဘုရားဆုေတာင္ပန္ႏိုင္သတဲ့ ေယာက္ကၤ်ားျမတ္ ေတြျဖစ္ဘို႔ လူတကာ ကေလးစားဖို႔ ကိုယ့္ကို ကိုးကြယ္လာ ဘို႔ နည္းမ်ား ရွာၾကပါဦးေတာ့လား။က်မကေတာ့ ေျပာင္းဖူးဖက္ ေဆးလိပ္ၾကီး လက္ၾကားညွပ္ လို႔ အရပ္တစ္ကာ လွည့္အတင္းေျပာတဲ့ မိန္းမၾကီးတစ္ ေယာက္လိုသာ စိတ္ထဲျမင္မိေတာ့ တာပဲ။ႏူတ္သီးေကာင္းလ်ွာပါး ညည္းသိျပီးျပီ လားေအ ဟိုမိန္းမေလ ငါေတာ့ ဒီလိုထင္တာပဲ ဆိုတဲ့ ထင္တစ္လံုးေတြ ရဲ့ၾကား ဘုရားဘုရား သာတလိုက္ ခ်င္ေတာ့ရဲ့ အရပ္ရပ္ ေနျပည္ေတာ္ ၾကားလို႔မွ မေတာ္တဲ့ စကားေတြနဲ႔ ရွက္မ်ားရွက္ တတ္ရင္ မွန္ေရွ ႔ မတ္တပ္ရပ္လို႔ ကိုယ့္မ်က္ႏွာ ကိုယ္လက္ညိဳးထိုးျပီး အၾကိမ္ တစ္သိန္းမကေရရြတ္ ၾကည့္ၾကပါဦး ဘြိဳင္းဖရင့္ လား လို႔ စံုစမ္း ေနပါတယ္တဲ့။ မမ ေတာ့ရယ္ခ်င္တာပဲ လူ ၾကီး ေတာ့ ခေလးျပန္ျဖစ္သတဲ့ က်မတို႔ ျမိဳ ႔ က်မတို႔ရြာက လူၾကီးေတြ မ်ားႏုခ်က္ကေတာ့ သံုးႏွစ္သားေလးေတြ ေလာက္ကို ႏုတာ ဦးေႏွာက္ ေလဦးေႏွာက္ ကႏုႏုေလးေတြ စိတ္မဆိုး ၾကနဲ႔ ရွင္ ေခတ္ေတြလဲ ေျပာင္းေနၾကျပီ ။အားလံုးလဲ မ်က္ေစ႔ ေတြပြင့္ေနၾကျပီ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ ေနၾကတာ အဖက္မလုပ္တာရွင့္ ဒီထက္ျမင့္ျမတ္ ျပီး အဆင့္အတန္း ရွိ လူေတြလက္ခံႏိုင္မဲ့ စကားလံုးမ်ား ေရြးခ်ယ္ၾကပါေတာ့လား။နီးရာဓါး ေၾကာက္ရတဲ့ အျဖစ္ေတြ သိပါရဲ့ လက္ခံလို႔လဲ ရပါ့ရဲ့ ကိုယ့္သိကၡာ ေတြကိုယ့္ေျခရင္းကြင္းလံုးပံု ခ်ျပီးေတာ့မ်ား တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဘ၀င္ခိုက္ မဲ့ စကားလံုးအသံုးအႏံူးေတြ နဲ႔ လူပံုအလည္ သူမ်ားအရွက္ကြဲ ျပီးေရာခြဲရင္း ကြဲျပီးရင္း ကြဲေနတာ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္အေပါင္းအပါေတြ ပါလားဆိုတာ မသိၾကေသးဘူး လားရွင္။ ျမန္မာေတြ ရဲ့ အရွက္ကို ကမၻာကသိေအာင္ခြဲေနတာ သိေအာင္ေျပာမယ္ရွင္ ျမန္မာျပည္မွာ တစ္လင္တစ္မယား စနစ္နဲ႔ က်င့္သံုးေနထိုင္ ၾကပါတယ္။အိမ္ေထာင္ျပဳျပီး အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ဟာ ဘိြဳင္းဖရင့္ ထားခြင့္မရွိပါဘူး ထားေလ႔လဲမရွိၾကပါဘူး တစ္ပင္လဲ လို႔ တစ္ပင္ထူတာပဲ ရွိပါတယ္ရွင္။<br />သူမ်ားကိုသိကၡာက် ယံုလူသိ္ရွင္ၾကားေျပာ ခ်င္ေဇာမ်ား ျပီး က်မတို႔ ျမန္မာအမ်ိဳး သမီးထုၾကီး(ဦးေလးၾကီး သမီးနဲ႔ဇနီးအပါ) ေရစုန္ေျမာကုန္ျပီရွင့္ ျပည္သူ႔လူထုရဲ့ တံေတြးခြက္မွာပက္လက္ ၊ေမွာက္ခုံ ၊မိန္းမကူး ၊လက္ပစ္ကူး ၊ေနတဲ့ တစ္တန္းစားထဲေသာ လူတန္းစားထဲက နီးစပ္ရာမိန္းမေတြနဲ႔ ႏိုင္းယွဥ္ျပီး ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ မေျပာနဲ႔ ရွင္ မမ မၾကိဳက္ဘူးရွင့္ သူမ်ားစာရိတၱပ်က္စီး ေနပါတယ္ ေျပာခ်င္ေဇာနဲ႔ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ ေယာက္ရဲ့ သိကၡာကို ခ်ဘို႔ မၾကိဳးစားပါနဲ႔ ။လူတစ္ေယာက္ကို ေျပာေတာ့မယ္ဆို ေနာက္ခံသမိုင္းကို စာတမ္းထိုးရပါတယ္ ထိုးၾကည့္လိုက္ပါ သမိုင္းမွာ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ပ်က္ခဲ႔ပါ သလဲ မိဘမ်ိဳးရိုး ဇာတိ မွတ္ေက်ာက္တင္ ခံႏိုင္တယ္ဆိုလို႔ ကေတာ့ ယွဥ္ၾကရေအာင္ရွင္ ျမန္မာျပည္မွာ လက္ရွိအတုယူ အားၾကဖြယ္ ေျခာက္ပစ္ကင္း သဲလဲစင္တစ္ေယာက္ေလာက္ ဆြဲထုတ္လာခဲ့ ၾကပါ ။ကမၻာကသိေအာင္ အမွတ္ေပးၾကပါစို႔ လားလူတန္းစား မ်ိဳးစံု အလြာမ်ိဳးစံုထဲမွာ အသက္ကို အရွက္နဲ႔ လဲတဲ့ သူေတြ လူသာေသျပီး နံမည္မေသတဲ့သူေတြ ျမန္မာထဲမွာ အမ်ားၾကီးပါ။ ဘယ္အလႊာ ထဲကမ်ားေပၚထြက္လာ မလဲလို႕ မမေတာ့သိခ်င္စမ္းပါဘိ။ ကဲ ရွင္တို႔ေရာမသိခ်င္ဘူး လားလို႔..ကဲသိခ်င္ၾကတယ္ဆို ေမးလိုက္ၾကရေအာင္ ငယ္ဘ၀ ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ေလ်ာက္ ေတြ ႔ၾကံဳခဲ႔ ရတဲ့အသိုင္းအ၀ိုင္း အဲဒါရွက္စရာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ဂုဏ္ယူစရာ ဆိုတာေတာ့သိသင့္တယ္။က်မတို႔ရဲ့ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကေတာ့သူသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဘို႔ ေငြေၾကးမလံုေလာက္လို႔ တစ္မတ္တန္းကၾကည့္<br />ခဲ့တယ္ဆိုလားပဲ ရုပ္ရွင္ရံုမန္ေနဂ်ာသိေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႏွစ္က်ပ္တန္းေျပာင္းၾကည့္ေအာင္ ေျပာႏိုင္ဘို႔ အတြက္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေအာင္ စကားလံုးကိုစဥ္းစားခဲ့ရသတဲ့ ရွင္ မမေတာ့ ဘုရား ဘုရားတရင္း မ်က္ရည္ေတာင္လည္မိပါရဲ့ မရွိေတာ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုတ ေခာတ္ကိုေနာက္ျပန္ဆြဲဖို႔ မဟုတ္ဘူးရွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စိတ္ဓါတ္ကို အတုယူ ျပည္သူခ်စ္မဲ့ နည္းလမ္းမ်ားရွာၾကပါေတာ့လား အဲလိုမ်ိဳးရွိလို႕ကေတာ့ ျပည္သူေတြကတန္ဘိုးသိ ေနျပီ မယံုမရွိနဲ ့ ဗ်ိဳ ႔ သန္းေျခာက္ဆယ္ေသာ ျပည္သူေတြ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထိ ဓါးၾကည့္ ဆိုျပီး၀န္းရံ ထားမွာယံု။အခုေတာ့ ေတြ႔တာနဲ႔ဓါးေသြး ေနရမဲ့အျဖစ္ေတြ ျပင္ၾကပါေတာ့ရွင္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-713126128590670905?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-43360095148918357232009-05-26T10:56:00.000+08:002009-05-26T14:23:25.362+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sht4o4drmrI/AAAAAAAAAKQ/kPDfPW2J3wk/s1600-h/788399-xs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 340px; height: 227px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sht4o4drmrI/AAAAAAAAAKQ/kPDfPW2J3wk/s400/788399-xs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339994426924833458" border="0" /></a><br /> ဒီဇင္ဘာ တစ္လရန္ကုန္မွာရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာပဲ က်မဘယ္တုန္းကမွမျဖစ္ဘူးတဲ့ ေရာဂါတစ္ခုက်မမွာျဖစ္လာ ခဲ့တယ္ ။အလည္ျပန္တဲ့က်မ စကၤာပူကိုျပန္ရမဲ့ရက္ကလဲ ၁၀ရက္ေလာက္ပဲ လိုေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့။ တစ္ညေန အိမ္မွာ၇း၀၀နာရီ ကိုရီးယားကားဖြင့္ျပီးလူစံုခ်ိန္ေပါ့ က်မကေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေနၾကာေစ့ ပန္းကန္ထဲကေနၾကာေစ့ တစ္ဆုပ္ကို ႏိုက္လိုက္စကားေျပာလိုက္ နဲ႔ ဘုရားသြားဖို႔ လာေခၚမယ့္သူငယ္ခ်င္း ကိုေစာင့္ရင္းေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်မလည္ပင္းကမခံမရပ္ ႏိုင္ေအာင္ကို ယားယံလာတယ္။ က်မစကားေျပာရင္ ကုတ္ရင္းနဲ႔ က်မစိတ္ထဲအေကာင္ ၾကီးၾကီးတစ္ေကာင္ ကပ္ေနသလိုခံစားရတယ္။ တစ္ကယ္ပါပင့္ကူၾကီးတစ္ေကာင္ ကပ္ေနသလိုပဲ ကိုင္ၾကည့္ေတာ့လဲလည္ပင္းမွာ အၾကီးၾကီးပဲ အဖုၾကီးလိုလို အဖတ္ၾကီးကပ္ေနသလို ေန႔ခ်င္းညခ်င္းလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔မရဘူး။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းကို ကုတ္ရင္းၾကီးၾကီး လာတာေလ။အနားမွာထိုင္ေနတဲ့ အမေတြကို ျပရင္းအထိတ္တစ္လန္႔ လည္ပင္းမွာဘာၾကီးတုန္း ယားလိုက္တာ တစ္ခုခုကပ္ေနသလိုပဲလို႔ က်မေျပာေတာ့ အမေတြကတစ္ေယာက္ ျပီးတစ္ေယာက္ လာၾကည့္ရင္းတစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာၾကတယ္။ အားလံုးေျပာတာ နင့္လည္ပင္းၾကီး ၾကီး ေနတယ္။ သိသိသာသာ ကိုၾကီးေနတာတဲ့ က်မကမဟုတ္ဘူးအခု မွျဖစ္တာ ဘယ္တုန္းကမွမရွိဘူး က်မကျငင္းတယ္။ က်မကလည္ပင္းမွာ အဆီစုေနရင္ မတရားမုန္းတာ မိုးလင္းတာနဲ႔လည္ပင္းကို ၾကည့္တယ္ ေဘးေစာင္းၾကည့္ အေပၚကိုေမာ့ၾကည့္ က်မအျမဲ တမ္းၾကည့္ျဖစ္တာ လည္ပင္းပဲ ေလ႔က်င့္ခန္းလဲ လုပ္ျဖစ္တယ္ မိုးလင္းတာနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္း ထဲကမွန္မွာ မ်က္ႏွာသစ္ရင္းၾကည့္ျဖစ္တာ လည္ပင္းပဲေလ က်န္တဲ့ေနရာေတြ ေတာ့ အဟီးက်မကပ်င္း တဲ့အထဲမွာပါတယ္။အခုဟာၾကီးကမတရား ၾကီးကိုၾကီးေနတာ ကိုင္ၾကည့္ေတာ့လဲ သိသိသာသာၾကီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ဘုရားသြားရမဲ့က်မ ၄၈လမ္းနဲ႔ အေနာ္ရထာေထာင့္ မွာရွိတဲ့ ပါရဂူေဆးခန္းမွာ အလြန္နံမည္ၾကီးတဲ့ နားႏွာေခါင္းလည္ေခ်ာင္း သမားေတာ္ၾကီး အလြန္ေကာင္းဆို ဘြတ္ကင္တင္ေတာ့ ရသရွင္။အဲ က်မေရာက္ေတာ့ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြမ်ားရွင္ လမ္းေဘးပက္လက္ေဖါင္း တစ္ေလ်ာက္ ထုိင္ရက္တစ္မ်ိဳး ထရက္ တစ္မ်ိဳး က်မလဲအပါအ၀င္ေပါ့။ လူနာတုံကင္က က်မစိတ္ထင္ ၇၀ ဆယ္ ၈၀ ေလာက္မ်ားရွိမလားပဲ က်မေတာင္တုံကင္ နံပတ္၅၀ ေက်ာ္ထင္တယ္။မလာေသးတဲ့သူကရွိေသး အခ်ိန္ကို္တြက္လာၾက တာေလ။အဲေလ ထားပါေတာ့ က်မအလွည့္ေရာက္ လာပါေလေရာ ဆရာ၀န္ၾကီးက ေယာကၤ်ားၾကီးရွင့္ က်မကေတာ့ အားကိုးတစ္ၾကီးေပါ့။ အဲခက္တာက သူက ပါးစပ္ကို ဆရာ၀န္သံုး mask နဲ႔လဲကာထားေလရဲ့ ေအာ္က်မကေတာ့ ဆရာ၀န္ၾကီးက လူနာေတြအေပၚ ေမတၱာထားရွာတယ္ ေနမေကာင္းတာ ေတာင္လာထိုင္ရွာတယ္ေပါ့။ အဲက်မလဲ ထိုင္ေရာအနားမွာ ရွိတဲ့နံမည္ေခၚတဲ့ေကာင္မေလးက ဘာျဖစ္တာလဲတဲ့ က်မကလည္ပင္းယားလာလို ့ ကုတ္ရင္းဒါၾကီးေတြ ့တယ္ေပါ့ရွင္ တစ္ကယ္ပါရွင္ အဲဒီေကာင္မေလး ကပဲက်မကိုအေမးအေျဖလုပ္ေနတာ က်မလဲအူေၾကာင္ေၾကာင္ ေျဖရင္းစိတ္ထဲဒီဆရာၾကီး လွ်ာကင္ဆာျဖစ္လို႔ အရင္းကမ်ားျဖတ္ထားသလား။သနားပါတယ္ေပါ့ လူေတြမ်ား နားႏွာေခါင္းဆရာ ၀န္ၾကီးကိုယ္တိုင္ ဒီေရာဂါခံစားေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္သလဲေပါ့ ေတြးတာ ေတြးတာ က်မအေတြးေတြ ထဲဆရာ၀န္ၾကီး လ်ွာငုတ္စိေလးနဲ႔ ၀ူး၀ူး ၀ါး၀ါး ေျပာေနတဲ့ ပုံေလးစဥ္းစားရင္း စိတ္မေကာင္းေတြ ျဖစ္လို႔။အဲေကာင္မေလး ေမးသမ်ွက်မေျဖေနရင္း က်မကို အေရးၾကီးတယ္ ခ်က္ခ်င္းခြဲရမယ္တဲ့ အခုေသြးစစ္လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ရမယ္ဓါတ္မွန္ရိုက္ရမယ္။ ျပီးရင္ျပန္ၾကည့္မယ္တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္က်မ ဒုကၡေရာက္ေတာ့ တာက်မကခြဲရစိတ္ရမွာ အလြန္ေၾကာက္ ေဆးေသာက္လို႔ မရဘူးလားေသာက္ပါရေစေပါ့ မရဘူးတဲ့ဆရာကခြဲဆိုခြဲရမွာပဲတဲ့ ။ေနာက္ဆံုးက်မက ဒီမွာေနတာမဟုတ္ပါဘူးဆိုေတာ့ နယ္ကလားတဲ့ ဘုရားေရေကာင္မေလးၾကည့္ေတာ့ ပ်ဥ္းမနားသူလိုလို အညာသူလိုလိုနဲ႔ အင္းေလၾကပ္ေျပးက ေနျပည္ေတာ္ဆိုရင္ ေတာ့က်မတို႔ ရန္ကုန္သူေတြက ေတာသူေတြေပါ့။မဟုတ္ပါဘူး ရွင္ က်မကျပည္ပမွာ ေနတာပါ မိဘေတြဆီအလည္ျပန္လာတာပါ အခ်ိန္လဲမရေတာ့လို႔ခြဲရမယ္ ဆိုရင္လဲဟိုေရာက္မွ ခြဲပါရေစေပါ့။ေကာင္မေလးနဲ႔ က်မအခ်ီအခ်ေျပာေနတဲ့ အထိဆရာ၀န္ၾကီးက မလူပ္ဘူးေနာ္ ေနာက္ဆံုး ဟိုေရာက္မွခြဲပါရေစဆိုေတာ့ မွ ဆရာ၀န္ၾကီးက mask ကိုျဖဳတ္ျပီး ဘယ္ႏိုင္ငံကလာသလဲတဲ့ က်မအံ့ၾသလြန္းစြာ စကၤာပူက လာတာပါဆရာ က်မမခြဲျခင္ဘူး ေဆးစား လို ့မရဘူးလား အရင္ကလံုး၀မရွိပါ ဘူး အခုမွရုတ္တရက္ ျဖစ္တာပါ လို႔ေျပာေတာ့ အဲဒါျဖစ္ေနတာ အနဲဆံုးႏွစ္နဲ႔ခ်ီေနျပီတဲ့ အခုမွျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး တဲ့ အေရးၾကီးလို႔ခ်က္ျခင္းခြဲခိုင္း တာတဲ့ ဆရာ၀န္ၾကီးလက္နဲ႔ကိုင္ၾကည့္ေတာ့လဲ ၾကက္လည္ပင္းထဲက အစာအိမ္ၾကီး လို သူ႔လက္ထဲမွာအလံုး လိုက္ က်မလက္နဲ႔စမ္းတာေတာင္ က်မလက္မွာခံစားရတာေလ။<br />က်မကိုေမးျမန္း ေျပာဆိုေနတာ ဆရာ၀န္ၾကီးေတာင္က်မအားနာလာတယ္။ေနာက္ဆံုးအသားစထုတ္ ျပီးဘိုင္အိုစီ လုပ္ရမယ္တဲ့<br />အကုန္အခ်က္အလက္ေတြ ေရးေပးမယ္ စကၤာပူကေဆးရံုကို သူစာေရးေပးမယ္ ဆရာ၀န္လဲခ်ိတ္ေပးမယ္။ အားလံုးျပီးရင္ေတာ့ အေျဖကိုသူ႔စီျပန္ပို႔ေပးရမယ္တဲ့။က်မကလဲ အူလည္လည္ စိတ္ထဲကေတာ့ ဆရာ၀န္ၾကီး ကဘာစာမ်ားေရးေပးမလဲေပါ့ ဒီခေလးမေလးအတြက္ကုန္ၾကစရိတ္တာ၀န္ယူပါတယ္ လို႔ေရးေပးရင္ေတာ့ရွယ္ပဲေနာ့။ အဲလိုမွမဟုတ္ ဒီမွာခြဲမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မနက္ျဖန္ေဆးရံုေရြး အလြန္ဆံုးသံုးရက္ ကုန္က်စားရိတ္ကလဲ ဗဲရီးသက္သာသတဲ့။<br />စကားမစပ္ရွင္ သူတို႔လူနာေခၚပံုကတစ္မ်ိဳး ဆရာ၀န္ၾကီးထိုင္တဲ့အခန္း အထဲမွာဆရာ၀န္ၾကီးက ဆံုလည္ကုလားထိုင္နဲ႔ထိုင္တယ္ ျပီးေတာ့ အခုန က်မေျပာတဲ့ အျဖဴနဲ႔အျပာ၀တ္ ၃၀နီးပါး အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ထပ္ထားတဲ့စာအုပ္ေတြကို ကိုင္ထားရင္ တစ္ခါေခၚသံုးေယာက္ႏံူးနဲ႔ ေခၚတယ္။<br />အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေရွ ့မွာတစ္ေယာက္ကိုေမးေနတယ္ ေနာက္မွာကိုအလွည့္ ကိုေနာက္ျပမဲ့ လူနာေပါ့ ႏွစ္ေယာက္က ၾကိဳ၀င္ျပီးေစာင့္ေနရတာ ဆိုေတာ့ ေရွ႔ ံ့ႏွစ္ေယာက္ကိုလဲ အျဖဴအျပာ ၀တ္တဲ့အမ်ိဳးသမီး ကပဲအေမးအေျဖလုပ္တယ္ရွင့္။ ဆရာ၀န္ၾကီးက ေဆးစာေတာ့ေရးတယ္ စကားေတာ့ တစ္လံုးမွကိုမေျပာတဲ့အျပင္ ပါးစပ္ကိုေတာင္ ဆရာ၀န္သံုး mask နဲ ့ကာထားေသးရွင္ တစ္ကယ္ပါ ။<br />က်မကိုမ်ားမျဖစ္မေန ေျပာရတာလားလို ့အဟီး မမေလသိတယ္ေနာ္ မျဖစ္မေန စပ္စုၾကည့္ေတာ့ ဆရာ၀န္ၾကီးစတိုင္တဲ့ရွင့္ ေဆးခန္းေတြဘယ္ႏွစ္ခန္း မ်ားေျပာင္းထိုင္ရင္း လူနာေတြကိုစကားမေျပာခ်င္ေလာက္ ေအာင္ကို ျဖစ္ေနပံုပဲ၊လူနာေတြဘက္ကၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ ဆရာ၀န္ၾကီးကို အားကိုတစ္ၾကီးလာတာ ေလ ဆရာ၀န္ၾကီးနဲ႔ ေဆြးေႏြးခ အမ်ားၾကီးေပးျပီးလာၾကရတာ။အဲလိုၾကီးၾကေတာ့ က်မကၾကား ထဲကမ်က္ႏွာပူတယ္ က်မအလွည့္ျပီးသြားေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ mask နဲ႔ပါးစပ္ကိုျပန္ကာျပီး သူ႔စတိုင္အတိုင္းပဲ က်မကေတာ့ ေတြးမိတယ္ ေနာက္လူေတြထဲမွာ က်မသာဆို ဆရာစကားေျပာႏိုင္ရက္ နဲ႔ ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးတာလဲ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ဘာသာျပန္မလိုဘူး လို႔ ရန္ေတြ႔ျပီး တစ္ျခား ဆရာ၀န္ေျပာင္းျပမွာပဲ ။ေစာင့္ေနတဲ့ လူေတြထဲမွာ နယ္ကလူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ပါသတဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔က ထူးဆန္းလြန္းတဲ့အျဖစ္အပ်က္ ေတြထဲ မွာပညာတတ္ လူတန္းစားမ်ိဳး စံုပါတယ္ဆိုတာ က်မေျပာခ်င္တာပါ။<br />အဲလိုနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ကအေျဖရတာ နဲ႔ ဒီမွာပဲတစ္ခါထဲခြဲသြားဖို႔ ေပါ့ မလတ္ကေတာ့ စကၤာပူျပန္လာ ရူးေနလား ဘယ္ဆရာ၀န္စပြန္ဆာမွာ မလိုဘူး ၾကိုက္တဲ့ဆရာ၀န္ ျပလို႔ရတယ္။က်မကလဲ ဘမ်ိဳးဘိုးတူ ဆိုေတာ့ အေဒၚေတြလို ေဆးရံုေၾကာက္တယ္ရွင္ အဲလိုနဲ႔ မၾကီးက ၁၇လမ္းလား ၁၆လမ္းလားရွင္ ေတာ္၀င္ ထင္တယ္ နံမည္ၾကီးပဲ အဲဒီမွာထိုင္တဲ့ ဆရာ၀န္ၾကီး ကို ေအးေဆးေဆြး ေႏြးလို႔ရတယ္ ဆိုျပီးေျပာင္းျပတယ္။ တစ္ကယ္ပါရွင္ အညာသားလို ပဲပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ ကခ်င္ပုဆိုးအစိမ္းကြက္ ရွပ္အကၤ်ီအျဖဴ နဲ႔ က်မကျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေပါ့ ဆရာ၀န္ၾကီးက ေသခ်ာနားေထာင္တယ္ က်မကတစ္ကယ္ပါ လည္ပင္းမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဘူးက်မေန႔တိုင္းလို ၾကည့္ျဖစ္တာပါ အခုမွရုတ္တရက္ၾကီးျဖစ္တာပါလို႔ က်မကေျပာေတာ့<br />ဆရာ၀န္ၾကီးက လည္ပင္းမွာဘာပဲေတြ႔ေတြ႔ ခြဲထုတ္မွေပ်ာက္မွာတဲ့ ေဆးေသာက္လို႔မေပ်ာက္ဘူးတဲ့ ဘာမွေၾကာက္စရာ မလိုဘူးမိုင္နာေက့စ္ လို႔ေျပာေပမဲ႔ က်မကလန္႔ ေနျပီ။ ဆရာ၀န္ၾကီးက က်မကအတိအက်ေျပာ ေနေတာ့ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ရင္းေရအိတ္ မ်ားျဖစ္ေနမလား မသိဘူးဆိုျပီး အပ္နဲ႔ စုပ္ၾကည့္တယ္ရွင္ အပ္တစ္ေခ်ာင္းလံုးအျပည့္ အရည္ၾကည္ေတြ ပါလာတယ္။ဘိုင္အိုစီ လုပ္မယ္ ဘာမွမဟုတ္ရင္ေဆးပဲ ေသာက္ရမယ္တဲ့ အပ္နဲ႔စုပ္ထုတ္ လိုက္တဲ့အတြက္ လည္ပင္းကအဖုၾကီး ကလဲေတာ္ေတာ္ ပိန္သြားတယ္။<br />ေနာက္ဆံုးဇာတ္ဆံုးေတာ့ က်မဘာကင္ဆာ မွမဟုတ္သလို ဘာအဆီက်ိတ္ မွလဲမဟုတ္ဘူး အပူကန္တဲ့ အစားအစာေတြ ခ်ဥ္ငံစပ္ေတြ မတရားစားလို႔တဲ႔ရွင္။ အ ဲက်မအျမတ္ရခဲ့တာ ကေတာ့ အားကိုးတစ္ၾကီးနဲ႔ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္ကလာ ျပၾကရတဲ့ လူနာေတြကို မတရားပဲေပးျပီး စတိုင္ၾကီးတစ္ခြဲသား နဲ႔ မတူသလို မတန္သလိုလုပ္ ျပီးေငြေတြသဲ႔ယူေနတဲ႔ ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ ျမန္မာလူမ်ိဳးထဲမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ားရွိေနမလဲ။ ဆရာ၀န္ဟာလူနာေတြ အတြက္ မရွိမျဖစ္ဆိုရင္ လူနာေတြဟာလဲ ဆရာ၀န္ေတြအတြက္ မရွိမျဖစ္ အျပန္အလွန္အက်ိဳးျပဳေနတယ္ ဆိုတာ ပညာတတ္ဆရာ၀န္ၾကီး ေတြသိပါရဲ႔ နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ မ်ားအဲလိုျဖစ္ေနၾက သလဲဆိုတာ မမေတာ့ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ပါပဲရွင္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-4336009514891835723?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-13511990807328009522009-05-17T00:10:00.007+08:002009-05-20T19:13:52.151+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/ShOIrJCcMGI/AAAAAAAAAKI/b7d6C2_muvw/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 95px; height: 138px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/ShOIrJCcMGI/AAAAAAAAAKI/b7d6C2_muvw/s400/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337760258106077282" border="0" /></a><br /> က်မငယ္ငယ္ ကၾကားဘူးတယ္ ေအာ္လဲဆိုဘူးတယ္ ရရင္ရမရရင္ခ်တဲ့။ ဟုတ္တယ္ ဘာမဆိုလိုခ်င္ရင္ ေတာင္းမယ္ မရရင္လုမယ္ လုလို႔ မရတဲ႔ ေနာက္မွေတာ့ ခ်ယံုပဲရွိေတာ့ တာေပါ့ေနာ။ဒါေပမဲ့ ကိုကမွန္တဲ့ဘက္မွာ ရွိေနဘို ့ေတာ့ လိုတယ္ရွင့္ မေတာ္မတရား သူမ်ားပစၥည္းမတရားလို ခ်င္လို႔ေတာ့ မရဘူးေနာ္။<br /> က်မငယ္ငယ္က ပစၥည္းတစ္ခုကိုလို ခ်င္ရင္မရမကေတာင္းတယ္၊လူၾကီးေတြ နားပူေအာင္ေပါ့ ေန႔ေန႔ ညည တစ္က်ီက်ီ နဲ႔ ဇြဲေတာ့သိပ္အေကာင္းၾကီးထဲက မဟုတ္ဘူး။ က်မကစိတ္ျမန္လက္ျမန္လူမ်ိဳး ငယ္ငယ္တုန္းက မရရင္ ခိုးလုပ္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီအလုပ္က မေကာင္းဘူးရွင့္ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ လုပ္ရတာ တစ္ထိတ္ထိတ္ နဲ႔ မိရင္လဲမေခ်ာင္ဘူး ကိုကခံဖက္ေရာက္ေနတာကို။ ေနာက္ပိုင္းက် ေျဗာင္ေတာင္းတယ္ အဲလိုေတာင္းလို႔ မွ မရဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေနရာေရြးလိုက္ မမေလသိတယ္ ေနာ္။ ေပးမလား မေပးဘူးလား မေပးရင္ ခ်မွာပဲအက်ိဳးအေၾကာင္း ခိုင္လံုစြာ သမာသမတ္ၾကစြာ ေျပာျပေနတာ လက္ခံမလားမခံဘူးလား မမကစိတ္သိပ္ရွည္တာ မဟုတ္ဘူး ေျပာမရရင္ ခ်မွာပဲ တစ္ကယ္ပါဆို။မယံုဘူးလား နားေထာင္ေျပာျပမယ္။ထစ္ခနဲ ဆိုစြာေတးလန္တဲ့ က်မကို ပြၾကီးတဲ႔ အားလံုးက နံမည္ေပးထား ၾကတယ္၊စေနတစ္ရက္ ေပါ့ျခံထဲကပိန္းႏၷဲ ပင္ကိုေမာ့ၾကည့္ ရင္း မၾကီးအလစ္မွာ ခူးဖို႔ၾကိဳးစား ေနတဲ့ က်မ (မၾကီးကဒီအပင္ကမ်ိဳးေကာင္းလို႔ ခူးျပီးတို႔စရာမလုပ္ရဘူးတဲ့ အမွည့္ထားရမွာတဲ့ စားခ်င္ရင္ေစ်းကိုမွာ သူ၀ယ္လာမယ္တဲ့) ျခံေရွ ႔ကအသံေတြ ၾကားလို႔ ျခံတံခါး ဟျပီးေခ်ာင္း ၾကည့္ ေတာ့စည္ပင္ယူနီေဖါင္း နဲ႔ စေနေန႔ ေျမာင္းသန္႔ရွင္း ေရးေျပာတာပဲ အဲဒီလူေတြ က်မေတးထားတာ ၾကာျပီ လမ္းတစ္ကာလမ္း ေျမာင္းတကာ ေျမာင္းထဲက ပုတ္ပြနံေစာ္ေနတဲ့ အမိူက္ေတြ အကုန္ထိုးကေလာ္မယ္ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္တာအေၾကာင္းျပမယ္။ ျပီးရင္ အိမ္ေရွ ႔မွာ လူျမင္မေကာင္းေအာင္ ပံုထားခဲ့မယ္။ ျပီးရင္မိုးရြာရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အကုန္ေျမာင္းထဲ ျပန္ျပဳတ္ၾကမယ္၊ဒါမွမဟုတ္ရင္ နံေစာ္ေနတဲ့ အမိူက္ပံုၾကီး ဒီအတိုင္းထားခဲ့မယ္။အဲဒါရန္ကုန္ျမိဳ့ကစည္ပင္၀န္ထမ္းေတြရဲ့ အရိုးစြဲေနတဲ့ ပိတ္ရက္သန္႔ရွင္း ေရးလုပ္တဲ့နည္းပဲ က်မဦးေႏွာက္ ေသးေသးေလးနဲ႔ စဥ္းစားမိပါရဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ ႔က ေျမာင္းတစ္ကာ ေျမာင္းမွာပုတ္ပြ ေနတဲ့ အမိူက္ေတြ အားလံုး ကို ကန္ထရိုက္ယူျပီး လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ေျမၾသဇာ အျဖစ္ အသံုးခ်ပစ္ဘို႔ ေပါ့။တစ္ကယ္ပါ ရန္ကုန္ျမိဳ့က ေျမာင္းသံုးေျမာင္း ေလးေျမာင္းေလာက္က အမိူက္ကိုတစ္ကယ္ကို ေဖၚယူမယ္ဆိုရင္ အမိူက္ကားၾကီးႏွစ္စီးစာေတာ့ အနဲဆံုးရမွာ ေျမာင္းေပါင္းသိန္းနဲ႔ ကို ရွိေနတာေလ ေနာ္။ေျမာင္းေတြ အားလံုးထဲကပုတ္ပြ ေဆြးေျမ့ေနတဲ့ အမိူက္ေတြ အားလံုးသန္႔ရွင္းသြားမယ္။လိုအပ္တဲ႔ေနရာမွာ ေျမေဆြးေတြ အမ်ားၾကီး သံုးလို႔ ရမယ္ တစ္ကယ္ပါ က်မေတြးခဲ့ဘူးတာပါ။အခုေတာ့ရွင္ သံသရာလည္ ေနတဲ့စည္ပင္ရဲ့ ေျမာင္းပုတ္ေဖၚနည္းကို သိေနတဲ့က်မလွစ္ကနဲ ျခံတံခါးဖြင့္ျပီး သူတို႔ ေရွ့ ေရာက္ေတာ့ေပေပ တူးတူး ၀န္တမ္းေလးေယာက္ေလာက္ အမိူက္ေတြေဖၚ ျခံေရွ့ မွာပံုဘို႔ၾကိဳးစား ေနေလရဲ့။ က်မဒီမွာ ဒီမွာ ဦးေလးတို႔ ဘာလုပ္မလို႔လဲ ဆိုတဲ့ စြာေတးလန္ေနတဲ့အေမးကို ေျမာင္းထဲကအမိူက္ေတြ ရွင္းဘို႔တဲ့ က်မကတစ္ကယ္ပဲ ရွင္းမွာလား ဟန္ျပလားဆိုေတာ့ သူတို႔ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိဘူး။က်မျခံေရွ ႔မွာ ဦးေလးတို႔ျမင္တဲ့ အတိုင္းအမိူက္တစ မွာ မရွိဘူးေနာ္ ေျမာင္းထဲေနတဲ့ အမိူက္ကိုရွင္းမယ္ ဆိုရင္ အမိူက္ေတြ အကုန္ဆြဲထုတ္ျပီးတစ္ခါထဲ ကားေပၚတင္သြား အမိူက္တစ မွာက်မျခံေရွ ့မွာပံုထားဘို႔ မၾကိဳးစားနဲ႔ က်န္ေနခဲ႔တာနဲ႔ က်မနဲ႔ အေတြ ႔ပဲလို႔က်မက်ိန္းေတာ့။ထံုေပေပ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ေတြနဲ႔ က်မကိုျပန္ၾကည့္ရင္း ေျမာင္းထဲက အမိူက္ေတြကို ဂ်ိတ္ေတြ ေဂၚျပား ေတြနဲ႔ဆယ္တင္တယ္။ျပီးေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ ေနာက္အိမ္ေရွ႔ ့ကို ကူးဘို႔လုပ္တယ္.က်မျခံေရွ ႔မွာဆယ္တင္ထားတဲ့ အမိူက္ေတြက မနဲဘူး က်မကအမိူက္တြန္းလွဲနဲ႔ သယ္ဘို႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေျပာတယ္။ ခပ္ၾကီးၾကီး လူၾကီးႏွစ္ေယာက္က ခပ္တည္တည္ ဂရုမစိုက္တဲ့ ပံုနဲ႔ ဆက္ထြက္ေတာ့ က်မနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္လဲ လိုက္ထြက္ဘို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ အနားမွာသစ္ပင္ခုတ္ျပီး ပံုထားတဲ့အထဲက သစ္ကိုင္းၾကီးၾကီး တစ္ခုကို ေကာက္ကိုင္ရင္း နင္တို႔ အဲဒီအမိူက္ေတြ သယ္မလား မသယ္ဘူးလား လို႔ က်မေမးေတာ့ ထြက္သြားတဲ့လူၾကီးႏွစ္ေယာက္ကို သူတို႔ကိုေျပာတဲ့။ေကာင္းေကာင္းေျပာ ေနတယ္ သယ္မလား မသယ္ဘူးလား ေျပာလို႔ ရရင္ရ မရရင္ခ်မွာလို႔ ေဒါသနဲ႔ က်မေျပာေတာ့ သူတို႔က ႏွစ္ေယာက္ က်မကတစ္ေယာက္ေလ ဟိုလူၾကီးေတြက လွည့္ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္ နဲ႔ ေဟ့ေကာင္ေတြ လာၾကလို႔ အေ၀းက လွမ္းေအာ္တယ္။အဲက်မလိုေပ်ာ့ေပ်ာ့ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ မိန္းခေလးကေျပာေနေတာ့ သူတို႔အဘို႔ ဟာသေပါ့ မ်က္ႏွာေတြကလဲထံုေပေပ က်မေျပာခ်င္ရာေျပာ သူတို႔ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ မ်က္နေသရုပ္ေတြနဲ႔ က်မျခံထဲက ထြက္ထဲက လူၾကား မေကာင္းေအာင္ ေဟာင္ေနတဲ့ က်မေခြးၾကီး ႏွစ္ေကာင္ကို ေနာက္ျပန္ဆြဲပိတ္ ေစ့ထားတဲျခံတံခါး ကို ထြက္လို႔ ရယံု ဟေပးလိုက္ရင္း လက္ကကိုင္ထား တဲ့ သစ္ကိုင္းေျခာက္နဲ႔ သူတို႔ကို လြဲရိုက္ဟန္ေဆာင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ တစ္၀ုန္း၀ုန္း ေျပးထြက္လာတဲ့ေခြးႏွစ္ေကာင္က မမရန္သူဆိုတာေျပာ ဘို႔ မလိုေအာင္ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကို ၀င္ဆြဲတယ္ ၀ရုန္းသံုးကား နဲ႔ လူၾကီးႏွစ္ေယာက္စီ လက္ထဲကေဂၚျပားေတြပစ္ခ် ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ေျပး ေတာ့ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကလဲ ေျပးလိုက္တယ္။ သူတို႔ ေလးေယာက္နဲ႔ ေခြးႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ဆူညံေနေတာ့ အိမ္ထဲကလူေတြ ေရာ တစ္လမ္းလံုးကထြက္ၾကည့္တယ္။က်မအားရပါးရ တစ္ဟားဟား ေအာ္ရီရင္း အိမ္ေပၚျပန္ တက္ျပီးမသိဟန္ေဆာင္ ေကာ္ဖီေသာက္ ေနေတာ့ ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ေခြးထြက္သိမ္းတဲ့ အေဖကေခြးေတြ လြတ္သြားလို႔ပါ ဆိုျပီးေတာင္းပန္ေနတယ္။ဟိုလူၾကီးေတြက လြတ္တာ မဟုတ္ဘူး တမင္သက္သက္လြတ္ျပီး ဦးေလးသမီးရွုဴးတိုက္တာ လို႔တိုင္ေတာ့ အေဖက မမဆင္းခဲ့စမ္းလို႔ ေခၚတယ္။ေခြးနဲ႔ရွဴးတိုက္တယ္ဆိုလို႔ အေဖကေမးေတာ့ က်မဟုတ္တယ္လို႔ ေျဖတယ္။အေဖက ဘာလို႔ အဲလိုလုပ္တာလဲလို႔ က်မကိုတအံ့တၾသေမးေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေျပာတာပဲ ေျပာလို႔မွမရတာ ရရင္ရ မရရင္ခ်ေလ က်မေျပာတာၾက ဂရုမစိုက္ဘူး ၀ုတ္၀ုတ္ ေ၀ါင္းေ၀ါင္း ၾကေျပးလိုက္ၾကတာ ေလးေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်လဲမႏိုင္မွန္းသိလို႔ ေခြးနဲ႔ တိုက္တာလို႔ က်မကေျပာတယ္။အေဖကဘာျဖစ္ၾကတာလဲလို႔ ေမးတယ္ က်မကဦးေအာင္ ျခံေရွ ႔မွာေျမာင္းပုတ္ေတြ လာဖြထားတာ မနဲဘူး အေဖဆိုေတာ့ အေဖကသေဘာ ေပါက္သြားတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာ ထင္တယ္ အမိူက္ေတြျပီး ရင္သယ္သြားလိုက္ပါဆိုျပီး လၻက္ရည္ဘိုး ထုတ္ေပးတယ္။အဲဒီလူေတြ ထြက္သြားေတာ့ အေဖက မမ ၾကပ္ၾကပ္ သတိထားလို႔ က်မကိုဆူတယ္ ေခြးကိုက္မိသြားရင္ အမူ႔ရွည္မယ္ နားလည္လားတဲ့။ မမ ကအေကာင္းေျပာတာပဲ ေျပာလို႔မွ မရတာ ရရင္ရ မရရင္ေတာ့ခ်မွာပဲ လူူလိုေကာင္းေကာင္းေျပာတာပဲ သူတို႔မွနားမလည္တာ သူတို႔နားလည္တဲ့နည္းသံုးလိုက္တာအေဖေျပးတာ ဘိနပ္ေတာင္ကၽြတ္တယ္ တန္းေနတာပဲ ေၾကာက္လိုက္ၾကတာ အေမေတာင္တတယ္လို႔ တစ္ဟားဟားရယ္ရင္းေျပာေတာ့ အေဖကေတာ္ေတာ့ လို႔ေအာ္တယ္။ ကဲရွင္ က်မလြန္လို႔လား မယံုမရွိနဲ႔ရွင့္ တစ္ခါတစ္ေလ အဲလိုမ်ိဳးမွ ရတာေတြရွိတယ္ လက္ေတြ႔ရွင့္ လက္ေတြ ႔။ရုတ္တရက္ ရလာတဲ့ အခြင့္အေရးကို အသံုးခ်တတ္ဖို႔ေတာ့ လိုမယ္ေနာ္ မဟုတ္ရင္ မိန္းခေလးေတြ ကို အထင္ေသးတတ္လြန္းလို႔ပါ ။ေယာက်ၤားရင့္မာၾကီးေတြ ေလးေယာက္ေတာင္ ဆိုေတာ့ သူတို႔ကစင္ေပၚကလို႔ေတြးမွာ ေပါ့ရွင္ ဘိနပ္မပါပဲ ေၾကာက္လန္႔တစ္ၾကား ေတာင္ေျပးေျမာက္ေျပးေျပးတာ ေတြ႔ေတာ့လဲ ေအာ္သူတို႔ေၾကာက္တာ ဒါပါလား လို႔ သိလိုက္ရတာေပါ့၊မိန္းခေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ေယာက်ၤားၾကီး ေလးေယာက္ ေဗဒင္မေမးနဲ႔ေလ ဒါေပမဲ႔ဇာတ္ဆံုးေတာ့ ေျပးရတာ သူတို႔ေလ အခြင့္အေရးဆိုတာအဲလိုယူတတ္ ရတယ္ေျပာတာပါရွင္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-1351199080732800952?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-19821574212444363792009-04-30T08:56:00.007+08:002009-05-01T12:06:20.130+08:00<span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >ပံုမ်ားသည္ နမူနာမ်ားျဖစ္သည္။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SflB_wJV2OI/AAAAAAAAAJo/BnySWOZbHs0/s1600-h/airking2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 170px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SflB_wJV2OI/AAAAAAAAAJo/BnySWOZbHs0/s400/airking2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330364197481339106" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sfk-6SRRKLI/AAAAAAAAAJg/A2ybXlP6WA8/s1600-h/truckloadpic.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 142px; height: 190px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sfk-6SRRKLI/AAAAAAAAAJg/A2ybXlP6WA8/s400/truckloadpic.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330360805027293362" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sfk-6TV5PlI/AAAAAAAAAJY/yAYVMcglNp0/s1600-h/Empire-Kosher+wine+1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 299px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sfk-6TV5PlI/AAAAAAAAAJY/yAYVMcglNp0/s400/Empire-Kosher+wine+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330360805315133010" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sfk-6JNNJpI/AAAAAAAAAJQ/_J8iG3LCl8U/s1600-h/610x.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sfk-6JNNJpI/AAAAAAAAAJQ/_J8iG3LCl8U/s400/610x.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330360802594334354" border="0" /></a><br /><br /> က်မ အံ့ၾသလိုက္တာ ႏွစ္တိုက္အၾကီးၾကီး ရဲ့ ၀င္၀င္ျခင္းေအာက္ထပ္ရဲ့ အခန္းၾကီးကို ဖြင့္ျပလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတာ့မလတ္ကို လက္ကုတ္မိတယ္။<br />မလတ္ကေတာ့ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာ သေလာက္စပ္စုတဲ့ ေနရာမွာအငမ္းမရ ရွိလြန္းတဲ့ က်မကိုေခၚလာမိတာ မွားေလးျခင္း ဆိုတဲ့ အမူအယာနဲ႔ တိတ္တိတ္ ေနစမ္းဆိုတဲ့ ပံုစံလုပ္ ျပတယ္။<br />ေစ်းနဲတာက စေျပာမယ္ရွင္ မုန္႔ပံုးေတြ ၊ဆိုတာ ရန္ကုန္ျမိဳ ႔ရဲ့ အထင္ကရ စတိုးဆိုင္ၾကီး ထက္ေတာင္မ်ားေသး ျပီးေတာ့ဆီပံုးေတြ ၊ဆိုတာပံုးၾကီးပံုးငယ္တံ ဆိပ္မ်ိဳးစံု ပုဇြန္ေျခာက္အိတ္ေတြ ၊ဆိုတာ ဆာလာအိတ္ နဲ႔ အိတ္ၾကီးအိတ္ငယ္ အသြယ္သြယ္ အေကာင္ၾကီးေတြ ဆိုတာ ၀င္း၀ါျပီး ရွယ္မွရွယ္ ဆိုတာေတြ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေခာတ္စားလာတဲ့ လက္ေဆာင္ ဆြဲျခင္းေတြဆိုတာ တစ္ျခင္းနဲ႔ တစ္ျခင္းထပ္ျပီး ေတာင္လိုပံုေနတာ မသိရင္ ခရစ္စမစ္ထီြး (tree) လားထင္စရာပဲ ရွင္ အဟဲ ကံေကာင္းျခင္ေတာ့ က်မကစာရင္းလုပ္ရတယ္။<br />မုန္႔ပံုးက မွတ္မိသေလာက္ တစ္ရာနီးပါး၊ဆီပံုးေတြ ဆိုတာ ဘယ္လိုသယ္ထုတ္ရမွန္း မသိေအာင္ပဲ ဆြဲျခင္းေတြကိုေတာ့ တစ္ခုျခင္းဆြဲျဖဳတ္ျပီး အရက္ပုလင္းေတြ သတ္သတ္ ငါးေသတၱာဗူး ေကာ္ဖီဗူးေတြ သတ္သတ္ စာရင္းလုပ္ရတယ္။<br />အမ်ားၾကီးရွင္ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္က်မ ရင္ထဲမွာအမတန္ မွ ၀မ္းနဲမိတယ္ ။<br />ဆြမ္းတစ္နပ္စာ ေတာင္မလံုေလာက္တဲ့ ဆရာေတာ္ ေတြ အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ နဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ မိသားစုေတြ နဲ႔ ဘာေၾကာင့္မ်ား ကြာဟခ်က္က အဲလိုၾကီးျဖစ္ ေနရတာလဲ<br />အဘြားေျပာ သလိုဆို အတိတ္ကုသိုလ္ ကံအက်ိဳးေပးေကာင္းလွခ်ည္ရဲ့ ။ အဲဒီအိမ္မွာ ရွိတာ ျခံေစာင့္တစ္ေယာက္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ သားနဲေခၽြးမပဲ ရွိတယ္ရွင့္ သူတို႔ဒါေတြ ဘယ္လိုကုန္ေအာင္စားမလဲ။<br />ထားပါ အဲဒါေတြ စာရင္းလုပ္ျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ အဲဒီပစၥည္းေတြမွာ ကပ္ထားတဲ့ မည္သူမွ မည္သူ႔ သို႔ဆိုတဲ့ စာတမ္းေတြကို ေသခ်ာ စစ္ေဆးျပီး ျဖဳတ္ရတယ္။ေသခ်ာျပီ ဆိုတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ျခံေစာင့္အကူအညီနဲ႔ ကားေပၚကို တင္ၾကတယ္။<br />ရန္ကင္းစင္တာေရွ ႔က နံမည္ၾကီး စတိုးဆိုင္ပိုင္ရွင္ အန္တီၾကီးဆီ ေမာင္းရတယ္ ။ ဆီပံုးေတြနဲ႔ ပုဇြန္ေျခာက္ အိတ္ေတြ မုန္႔ပံုးေတြ ႏွစ္ခါေလာက္ တိုက္ယူျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွွွာေတာ့။<br />ေနာက္တစ္ေခါက္ အရက္ပုလင္းနဲ႔ ေကာ္ဖီဗူးေတြ အသားဗူးေတြကို မလတ္ေျမနီကုန္းကို ေမာင္းဟာ ဆိုျပီး ေနာက္တစ္ဆိုင္ ေျပာင္းေတာ့တယ္။<br />ပို႔ရတာ က်မရွက္လာျပီ မလတ္လဲညစ္ေနျပီ အဲလိုေတြလုပ္လို႔ က်မတို႔ ညီအမ ေထာေနျပီ မထင္နဲ႔ဦး စာရင္းေတြျပန္ရွင္းေတာ့ ပဲဆီဆိုသူ႔တံဆိပ္ နဲ႔ သူ႔ေစ်းနဲ႔ စာရင္းအတိအက်က ဘိုးေတာ္နဲ႔ ဘြားေတာ္ရဲ့ လက္ထဲမွာ ေစ်းကြက္ ဂ်ာနယ္ၾကီးကိုင္လို႔ ရွင့္ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္ပဲ။<br />ေရာင္းေစ်းနဲ႔ ၀ယ္ေစ်းမတူဘူး ဆိုတာမ်က္ႏွာ တည္တည္နဲ႔ ရွင္းျပေနတဲ့ မလတ္တို႔ ၾကား က်မက၀င္ျပီး အဘရဲ့ သူတို႔က သူခိုးေစ်းပဲ ေပးတာေလ လို႔ ၀င္ေျပာမိလို႔ အဲဒီေန႔ ကေကာ္ဖီေတာင္ မေသာက္ခဲ႔ရဘူး မလတ္ဖေနာင့္နဲ႔ဖိၾကိတ္လို႔က်မေျခသန္းလဲအီစိမ့္သြားတာပဲ အဲလို အဲလို ။ က်မတို႔ ရတဲ့အက်ိဳးအျမတ္က သူခိုးေစ်းနဲ႔ အားလံုးသံုးရတယ္။<br />ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ က်မတို႔ညီအမကို ေဘာက္ခ်ာေတြ တစ္ထပ္ၾကီး ထုတ္ေပးတယ္ ။ အ၀တ္ေလ်ာ္စက္၊ ေရခဲေသတၱာ၊ တီဗီ၊အေပၚစက္၊ေအာက္စက္၊အဲကြန္း၊အဲဒီဆိုင္ေတြကို ေဘာက္ခ်ာ ေတြနဲ႔ သြားယူရတယ္ ။ အဲဒါေတြလဲ မသယ္ႏိုင္ဘူးေလ နီးစပ္ရာေတြ ေဘာက္ခ်ာျပ နင္လိုခ်င္လား ဘယ္သူလိုခ်င္လဲ ဆိုင္မွာဒီေစ်း ဘယ္ေလာက္ ေပးရင္ရမယ္။<br />ဆိုျပီးေဘာက္ခ်ာေပး ပိုက္ဆံယူ ယံုပဲ ။ ၀ယ္တဲ့သူက ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဆိုင္မွာသြားယူေပါ့ ။ အနဲဆံုးငါးေသာင္းတစ္သိန္း သက္သာတယ္ ေလ ။ လက္ပတ္နာရီေတြ ဆိုတာ မ်ိဳးစံု ရိုးလက္စ္ေလးတစ္လံုး တစ္ေလမ်ား ပါရင္ေတာ့ ေရြမင္းသမီးေတြ နဲ႔ အျပိဳင္ပတ္ခ်င္ လို႕သူခိုးလက္က သူ၀ွက္လုဘို႔ စဥ္းစားထားတာ ဒီေန႔ထိ မပတ္ခဲ့ရပါဘူး ။<br />အဲလိုေတြကို တစ္လမွာႏွစ္ၾကိမ္ ႏံွဳးနဲ႔ က်မတို႔ ရွင္းေပးခဲ့ၾကတယ္။<br />သူ႔တို႔ ေခၽြးမက ေတာ္ေတာ္ကို လည္လည္ ၀ယ္၀ယ္ရွိတယ္ ။ဘယ္ေလာက္ လည္သလဲဆို ပုဇြန္ေျခာက္ တစ္ပိသာကို ႏွစ္ေသာင္းခြဲေစ်းရွိတဲ့ ရွယ္ဒံုးေျခာက္ အၾကီးၾကီးေတြ အခ်ိန္တစ္ဆယ္ အိတ္ ငါးအိတ္္ကို အဘိုးၾကီးအဘြားၾကီး ကို အဲဒီတုန္းက ငါးေသာင္းပဲစာရင္းတင္သတဲ႔ ။ရံုးမွာဘိုးေတာ္က ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္ဖတ္မိေတာ့ ပုဇြန္ေျခာက္ေစ်းေတြသိျပီး ေခၽြးမကအေရာင္းပါမစ္ပိတ္ခံရတာ က်မတို႔ ကိုတာ၀န္ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္ ၾကီးကိုင္လို႔ ရွင့္ ။အဲဒီတုန္းကအမွန္ အတိုင္းက်မေျပာခ်င္ခဲ့တာ ၾကိဳက္ေစ်းကိုေခၚျပီးစင္ေပၚကေရာင္းလို႔ရတယ္ ။ေငြေရးေၾကးေရးလဲ ပူစရာမလိုဘူး အဘကေငြသိမ္းဘြားေတာ္က လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ရွယ္ပုဇြန္ေျခာက္ စစ္စစ္ေတြလို႔ ရန္ကင္းေစ်းထိပ္မွာ ေအာ္ေရာင္းယံုပဲလို႔။ အဲလိုေျပာမိလို႔ကေတာ့ နင့္ကိုခ်ိန္ေတာင္မခ်ိန္ဘူး တစ္ခ်က္ပဲတဲ့ မလတ္က ကားေပၚမွာ ရီရင္းေျပာတယ္။ကဲေျပာၾကေလ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္သူေတြငတ္ေနသလဲ ဘယ္သူေတြဒုကၡ ေရာက္ေနလဲ ။ ေပါတဲ႔ သူေတြမ်ားေပါလြန္း လို႔ ဘယ္သူေတြက စီးပြါးေရးက်ဆင္း ေနတယ္ ေျပာေျပာ အဲလိုလူမ်ိဳးေတြ သြားအင္တာဗ်ဴးလို႔ ကေတာ့ သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့ ျမန္မာျပည္ ဆီကို ေရခ်ိဳးေဆးရိုး မီးလံွဳ လို႔ ေကာင္းေနတုန္းပဲ ဆိုတာ တစ္ကယ္ေတာ့ သူတို႔ ညာတာ မဟုတ္ဘူး အမွန္ကို ေျပာတာ ။ ျမန္မာျပည္စီးပြားေရး ေတြက်ဆင္းျပီး လူေတြ ထမင္းနပ္မမွန္ ထမင္းေရကိုေသာက္ေနရ ပါတယ္ ဆိုလို႔ကေတာ့ အဲလိုလူမ်ိဳးေတြ က သတင္းနားေထာင္ရင္း လိမ္ေနသည္ ညာေနသည္ ရန္တိုက္ေပးေနသည္ ေျပာေတာ့ မေပါ့ရွင္ ။ တစ္ကယ္ဆို သူတို႔ အမွန္ေျပာတာ ဆိုတာ က်မအာမခံပါတယ္ရွင္။ အမွန္ကို သူတို ႔ေတြစီးပြါးေရး လႊတ္ေကာင္းတာပါ။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-1982157421244436379?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-79640596632553821472009-04-29T10:00:00.003+08:002009-04-30T13:37:30.852+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfgljjoBXeI/AAAAAAAAAJA/N7KKuVw57Bk/s1600-h/q2F5KDE5rp.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 352px; display: block; height: 400px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330051451781733858" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfgljjoBXeI/AAAAAAAAAJA/N7KKuVw57Bk/s400/q2F5KDE5rp.jpg" border="0" /></a><br />က်မ စာေရးခ်င္တယ္။ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ တစ္ကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ စစ္စစ္ေတြ လက္ရွိျပည္သူေတြ အဲဒီအထဲမွာ တရားသူၾကီိးေတြ၊ ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာၾကီးေတြ၊ ေခတ္ပ်က္သူေဌးေတြ၊ ေခတ္ပ်က္မွာ ရာထူးရတဲ႔ သူေတြ၊ ျမန္မာျပည္ အတြင္းက စည္းပြားေရး လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြရဲ ႔ ဒုကၡေတြ။ ဆင္းရဲတဲ႔ သူေတြရဲ့ ဒုကၡ စစ္စစ္ေတြ။ တစ္ကယ္ဆို က်မကဒုတိယႏိုင္ငံကို ဖီလင္မလာဘူး ဒီႏိုင္ငံအေၾကာင္း က်မဒိုင္ယာရီ ထဲမွာ ထည့္ကို မထည့္ခ်င္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ ကိုေျခခ်တဲ့ ေန႔ေတြ ဆိုလဲ က်မေလ်ာက္သြားတာ ဟိုတယ္ၾကီးေတြ ေရွာ့ပင္းေမာေတြ မပါဘူး။ အိတ္တစ္လံုးလြယ္ ထြက္ခ်င္ရာထြက္ပဲ။ဘားလမ္း မဂိုလမ္း ၄၇ လမ္းထိပ္ေတြ၊ လမ္းေဘးမွာေစ်းေရာင္းေနတဲ့ ညိုမိူင္းေနတဲ့ အေရာင္မြဲ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနတဲ့ ေနေလာင္မ်က္ႏွာေတြ၊ ပညာေတာ္ ပညာတတ္ျပီး ေရာင္ခ်ာခ်ာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတဲ့ လူငယ္ေတ၊ြ ေငြရွိရင္ႏိုင္ငံျခား ထြက္မယ္ ဆိုတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုထဲသာ တည္းတည္းေလး ရွိတဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ပစၥည္းမဲ႔လူတန္းစားေတြ။ တန္ဘိုးၾကီးကား တစ္၀ီ၀ီနဲ႔ ေရေပၚဆီ လူတန္းစား ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ ။ ယံုၾကည္ခ်က္ ေမ်ာ္လင့္ ခ်က္ဆိုတာ အမိျမန္မာျပည္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြား ျပီလို႔ စိတ္တူကိုယ္တူလက္ခံထားတဲ႔ အလႊာမ်ိဳးစံုက ျပည္သူေတြ အေၾကာင္းပဲေရးခ်င္တယ္။.......ေရးရတာလြယ္မွလြယ္။ ရင္ထဲမွာ တန္းစီရွိေနျပီးသား ဒါေပမဲ့ ရိုးသားစြာေရးေနတဲ့ က်မကို အျမင္ေစာင္းမဲ့ အဖြဲ႔အစည္း၊ ပြဲဆူလာမဲ့ ပြဲဆူေအာင္လုပ္မဲ့ သူေတြ ကို က်မေမးခ်င္တာ လြပ္လပ္စြာကြဲလြဲခြင့္ လူတိုင္းမွာရွိပါ။ ေထာက္ျပ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးခြင့္ ရွိပါတယ္။က်မတို႔မွာ စာေပစီစစ္ ေရးမရွိဘူး ဆင္ဆာ မရွိဘူး။ အြန္လိုင္းစာဖတ္ပရိတ္သတ္ပဲရွိပါတယ္။လာလာ ဆဲၾက တာေတာ့ အင္မတန္ဆိုးတယ္ရွင္ အဆဲမခံႏိုင္ရင္ မေရးနဲ႔ နဲ႔ေပါ့ေျပာခြင့္ရွိပါတယ္။ဟား ဟားဟား သိမွာပါ အဆဲျပိုင္ပြဲမွာ ဗိုလ္ဆြဲတဲ့သူပဲရွင္။..ဒါေပမဲ့ ရိုးသားစြာအပန္းလာေျဖ တဲ့ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြကို ေလးစားသမူ႔ ရွိရမယ္ေလ ေနာ္...။ဆဲဒါထက္ နာတဲ့စကားေတြ ဗံုးေဘာလေအာ သံုးျပီး ေျပာ လို႔ ရတယ္ရွင္ ေျပာၾကစမ္းပါ။ျမန္မာစကား ေလာက္စကားလံုးၾကြယ္တာ ျမန္မာစကားပါပဲ။မမ ကိုဆိုဆံုးမခြင့္ ရွိပါတယ္ မမ မဖတ္ဘူးတဲ့ဘေလာဂ့္ ရွားပါတယ္ရွင္ အျမင္မေတာ္လို႔ ဆိုဆံုးမမယ္ဆိုရင္ ေခါင္းညိမ့္နားေထာင္ ဘို႔ အဆင့္သင့္ပါပဲ။လက္အျဖတ္ခံထား တဲ့ စာေရးသူေတြထဲမွာမပါ ခ်င္လို႔ ေရးသင့္တာေတြ ေရးမယ္ ရွင္ က်မအပင္ပမ္းခံ စပ္စုထားတာ ေတြအားလံုး တမလြန္ကိုယူ သြားဘို႔ မဟုတ္ဘူး ရွင့္....။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-7964059663255382147?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-14361110062596970742009-04-28T10:30:00.009+08:002009-04-29T12:26:39.428+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SffTctMODxI/AAAAAAAAAI4/gzgB7uDvq0g/s1600-h/Myanmar_005.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SffTctMODxI/AAAAAAAAAI4/gzgB7uDvq0g/s400/Myanmar_005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329961174136917778" border="0" /></a><br /> ဆံပင္ရွည္ရွည္ စကဒ္ရွည္ရွည္ ဖိုးရိုးဖါးယား သနပ္ခါးဘဲၾကားနဲ႔ အဲဒီေစ်းထဲကို က်မ၀င္လာျပီဆို ေစ်း၀ကႏွင္းဆီပန္း ေရာင္းတဲ႔ သားအမိက မမေရ အနီနဲ႔အ၀ါ ေခါင္ပန္းေတြ ၾကီးပဲ ေနာ္ ေရြးထားျပီးသား သမီးကို ကားေပၚတင္ခိုင္း ထားလိုက္မယ္ လို႔ ပန္းေရာင္းတဲ႔ အန္တီကလွမ္းေအာ္ ရင္ က်မက အမပိုထည့္ေနာ္လို႔ေျပာတတ္တယ္ ။ ျပီးရင္ေစ်းလည္မွာ ဆိုင္ခန္းေတြေရွ ႔ လူသြားလမ္းေပၚမွာ တို႔စရာ တိုလီ မိုလီမ်ိဴးစံုကို ဗန္းၾကီးႏွစ္ဗန္း နဲ႔ထည့္ျပီးေရာင္းတဲ႔ အဘြားအိုအိုၾကီး ခါးကကုန္းေနျပီ သူ႔ဆီကေတြ႔သမွ် အကုန္ေကာက္ျပီး က်မထည့္မယ္။<br />အဘြားေနေကာင္းရဲ့လားလို႔ က်မေမးမယ္ က်မကထည့္ခ်င္ရာထည့္ သူကတြက္ခ်င္ရာ တြက္ျပီးတဲ့ေနာက္ သူေျပာတဲ့ က်သင့္ေငြကို ေပးလိုက္ယံုပဲ က်မရင္ထဲမွာေတာ့ မနက္မိုးလင္းတာ နဲ႔ အလွဴတစ္ခုျပီး ေျမာက္သြားျပီဆိုတဲ႔ ပီတိကိုစားသံုးလိုက္တာပဲ။<br />အဘြားအို ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ဗူးသီးပုတ္ သရက္ကင္း ငွက္ေျပာဖူး ေပါက္ပန္းျဖူပြင့္ ေတြကိုလဲ က်မတစ္ကယ္ကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တာပါပဲ။<br />ဒါေပမဲ့ အဘြားဆီမွာ က်မ လံုး၀ကိုမႏွစ္သက္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ရွိေနမယ္ဆိုရင္လဲ က်မေစ်းဆြဲျခင္းေလးခ် အဘြားရဲ့ ေစ်းဗန္းေဘးမွာ ၀င္ထိုင္ျပီး အဘြားေနေကာင္းရဲ့လား ဆိုတဲ့ ႏွဳတ္ဆက္စကား နဲ႔ အတူ ေတြ႔သမွ်ပစၥည္း ေကာက္ထည့္ေနၾကပဲ။<br />အဲလို ဘာေၾကာင့္ က်မလုပ္တတ္ခဲ႔လဲ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ငယ္ငယ္ ထဲကေစ်းလိုက္တာ ေစ်း၀ယ္တာ အရမ္း၀ါသနာပါတယ္ မနက္ေစ်း ညေနခင္းေစ်း ညေစ်း အကုန္ က်မတို႔ ေရာက္ဖူးတယ္။ မိုးတြင္းဖက္ေတြ မွာေစ်းသယ္ေတြရဲ့ ဘ၀ေတြဟာ အမတန္မွ သနားစရာေကာင္းလွတယ္ မိုးေရေတြ တုတ္တုတ္က်ျပီး ပုဆိုးေဟာင္းတစ္ထည္ ျခံဳျပီး က်မတို႔ေမးသမွ်ကို ေမးခိုက္သံနဲ႔ ေျဖေနတဲ႔ ျပာေနာက္ေနတဲ႔ သူတို႔ ႏုတ္ခမ္းေတြ ပဲၾကီးခြံတြန္႔ ေနတဲ့ သူတို႔လက္ေခ်ာင္းေတြ တစ္ခ်ိဳ ႔ ကိုယ္၀န္ၾကီးနဲ႔ တစ္ခ်ိဳ ႔ရင္ခြင္ မွာပိုက္ထားတဲ့ ခေလးငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ေစ်း၀ယ္တဲ႔ဘူးတဲ႔သူတိုင္းေတြ႔ဘူးၾကမွာပါ။<br />တစ္ခ်ိဳ ႕ေရွ႕မွာေစ်းေရာင္း ေစ်းခံုေပၚမွာ ပက္လက္တစ္မ်ိဳး ေမွာက္ခံုတစ္မ်ိဳး သိပ္ထားတဲ႔ အနာဗလပြ နဲ႔ လသားခေလးငယ္ ေလးေတြက ယင္တစ္ေလာင္းေလာင္း နဲ႔ အိပ္ေမာက်လို႔ က်မတို႔ေတြ႔သမွ် လိုက္စပ္စုရင္း မလတ္က မမနဲ႔မငယ္ ေနာင္ဘ၀ ၾကရင္ငါတို႔ အဲဒီခေလးေလး ေနရာမွာ အိပ္ေနရရင္ ေတြးၾကည့္လိုက္စမ္းတဲ့ ။<br />က်မနဲ႔မငယ္ ဒူးေတြတစ္ဆတ္ဆတ္ တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ရြံရင္း မလတ္ကလဲ ဘာလို႔အိပ္ရမွာလဲဆိုေတာ့ အဘြားေျပာတယ္ေလ လူဆိုတာ ေနရာမ်ိဳးစံု သံသရာမွာ လည္ရင္း ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔ မွလြတ္ေျမာက္ရမွာတဲ့ ။<br />သူတို႔ ဟိုဘ၀ကမလွဴ လို႔ကပ္ေစးနဲလို႔ လူလူျခင္းညွာတာမွဳ မရွိလို႔ မိုးေရထဲငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီး ပိုက္ဆံလာေပးမဲ႔သူ ကိုေမွ်ာ္ေနရတာတဲ့ အဲဒါငရဲခန္းပဲတဲ့။<br />သူ႔ေရွ႔ဗန္းထဲက ခရမ္းသီး ေသးေသး ေလးေတြ စုျပီးအပံုေလးေတြပံုထားတာကို လက္ညိဳးထိုးရင္း မလတ္ကတြက္ျပခဲ႔တယ္ သံုးပံုမွ ၁၀၀က်ပ္ ဆယ္ပံုေတာင္ မျပည့္ဘူး ေတြ႔လား သူတို႔ ရဲ့ ရင္းႏွီးမွဳက တို႔ေတြမုန္႔တစ္ခါစား အေခြငွါး၀တၱဳဖတ္တဲ႔ေငြတန္ဘိုးေတာင္ရွိပါ့မလား လို႔ ဆရာၾကီး ေလသံနဲ႔တြက္ျပခဲ႔ တာေတြ က်မတို႔ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ရဲ့ရင္ထဲကို တစ္ဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ ကို၀င္သြားခဲ႔တာပါပဲ။<br />ေနာင္ဘ၀ ဆိုတာကိုေတြးရင္း ေၾကာက္တတ္ခဲ့တယ္ ဒီေနရာမွာငါသာဆိုရင္ လို႔ေတြးတတ္ခဲ့တယ္။<br />အဲလိုေစ်းသယ္ေတြဆီက ဘယ္ေတာ့ မွက်မတို႔ ေစ်းဆစ္ဘို႔ မၾကိဳးစားေတာ့ဘူး ကိုယ့္အလွည့္ေစ်းဆစ္မွာ မိုးေရထဲ၀ယ္သူမရွိမွာ က်မေၾကာက္တယ္။<br />အဲဒီအရြယ္ထဲက ရင္ထဲကို၀င္သြားတဲ႔ ကိုယ္ျခင္းစာတရား ကက်မတို႔ရင္ထဲမွာ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ အေနအထားေတြ ကိုလိုက္ျပီး တိုးပြါးလာတာပဲ ရွိတယ္ဆုတ္ယုတ္ သြားတယ္ ဆိုတာ မရွိဘူးရွင္...။<br />ဟီး ..ေပရွည္သြားတယ္ ေစ်းဆက္၀ယ္ရဦးမယ္ အဘြားအိုကို ပိုက္ဆံရွင္း ျပီးတာနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုး ဆိုင္မွာမုန္႔လက္ေဆာင္း ေသာက္တယ္ ။<br />ေစ်းတန္းကိုျဖတ္လို႔ ေစ်းရံု ထဲကို၀င္လာခဲ႔တယ္ ဆိုရင္ပထမဆံုး ညာဘက္က ၀က္သားေရာင္းတဲ႔ အန္တီၾကီး အေလးမွန္ေစ်းမွန္ ပစၥည္းမွန္ ေစတနာေကာင္း တယ္။<br />အိမ္ကမွာလိုက္တဲ့ အတိုင္း သံုးထပ္သား မိုးခိုသား ၀က္နံရိုး အေလးခ်ိန္ ေျပာျပီးမွာခဲ႔ရံုပဲ ေစ်းထဲကထြက္မွ ခုတ္ထစ္ထားတဲ့ အိပ္ယူေငြရွင္းယံုပဲ။<br />ျပီးရင္ဟိုဘက္ဒီဖက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေစ်းခံုေတြနဲ႔ေရာင္းတဲ့ လမ္းေလးထဲစ၀င္ျပီ ဆိုတာနဲ႔ ငါးဖယ္ျခစ္သယ္ ၾကိဳက္တဲ့အေကာင္လက္ညိဳးထိုး အေလးခ်ိန္ေျပာခဲ႔ ျပန္လာရင္ ဆားနႏြင္း အခ်ိဳမွဳန္႔ ဟင္းခ်က္မွဳန္႔ အကုန္ထည့္ တစ္ခါထဲရိုက္ျပီးသား အိမ္ေရာက္ရင္ လံုးယံုပဲ ၀က္သားမွာ၊ ငါးဖယ္ျခစ္မဲ့ အေကာင္ေတြ ေရြးလို႔ ေကာင္းေနတုန္းမွာပဲ ဆူညံေနတဲ့ ေစ်းတန္းတစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္သြားသလို ငါးဖယ္ျခစ္ေနတဲ့ အမၾကီးကလဲ က်မကိုရွဴးတိုးတိုး ဆိုတဲ့ပံုစံလုပ္ျပျပီး သူထိုင္ေနတဲ့ ေစ်းခံုေအာက္ကို အဖံုးဖြင့္ျပီး ငါးရွဥ့္တစ္ေကာင္လို ေလွ်ာကနဲ ဆင္းခ်သြားတာ အံ့ၾသတစ္ၾကီး က်မေတြ႔လိုက္ရတယ္။<br />က်မရုတ္တရက္ ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ အ၀င္ေပါက္ကေန အမ်ိဴးသားၾကီး ေလးေယာက္ တိုက္ပံုပုဆိုး ခပ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာင္ေျပာင္ နဲ႔ေပါ့။<br />က်မစိတ္ထဲ ျပသနာတစ္ခုခု ျဖစ္လို႔လာဖမ္းတာလား ဆိုျပီးရင္တစ္ထိတ္ထိတ္နဲ႔ ဒီအနားရပ္ေနရင္ ငါ့ကိုစစ္လိုက္ေဆးလိုက္ လုပ္ေနပါဦးမယ္ ဆိုျပီး ငါးဖယ္ျခစ္ ဆိုင္ေရွ႕ကေန ခပ္တည္တည္ ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္ ဆိုရင္ပဲ ေစ်းတန္းတစ္ခုလံုးမွာ ေစ်း၀ယ္သူက လြဲလို႔ေစ်းေရာင္း ေနသူတစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ေတာ့ဘူး ။<br />ခုတ္လက္စ ၾကက္သား ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ ေစ်း၀ယ္ေတြ ငါးခုတ္လက္စေတြ ေစ်းေရာင္းသူ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ဘူးရွင့္ ။ ေစ်းတန္းထဲကို က်မကေရွ ႔က က်မေနာက္က တိုက္ပံု၀တ္ လူၾကီးေလးေယာက္ေပါ့။ ေစ်းျခင္းနဲ႔က်မ ေခါင္းေတာင္ေမာ့ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္လာတယ္။<br />ေနာက္မွာ ပါလာတဲ့လူၾကီးေလးေယာက္ကို က်မကိုပဲ ေစာင့္ေရွာက္ဘို႔အိမ္ကထည့္လိုက္ သလိုလို စိတ္ထဲေတြးမိတယ္ ။<br />တစ္ကယ္ပါရွင္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ေတာင္ ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြ ျဖစ္လာတယ္ ။ ေနာက္လွည့္ ၾကည့္ရင္တိုက္ပံု၀တ္ လူၾကီးေလးေယာက္နဲ႔ ခက္တာက ေစ်းသည္ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး အသားေတြငါးေတြ ခုတ္လက္စေတြ နဲ႔ ေစ်း၀ယ္ေတြကိုပစ္ျပီးေတာ့မ်ားရွင္။<br />က်မငါးရွဥ့္တစ္ေကာင္လို ဆိုင္ေအာက္ကို ေလွ်ာကနဲ၀င္သြားတဲ႔ ငါးဖယ္ျခစ္ေရာင္းတဲ့ အမၾကီးကို ျပန္ျမင္ေယာင္လာတယ္။<br />အဲဒီေတာ့မွ ပုန္းေနၾကတာ အဲဒီလူၾကီးေတြကို ပုန္းတာေနမွာ ဘာေတြဘာလိမ့္ ဆိုျပီး.... မမ ေလ သိတယ္ေနာ္ စပ္စုနည္း ေပါင္းစံုသံုးျပီး စပ္စုေတာ့တာေပါ့။<br />တိုက္ပံု၀တ္လူၾကီးေတြကလဲ တစ္ဆိုင္ၾကည့္လဲ လူမရွိ ေနာက္တစ္ဆိုင္လဲ ေစ်းသယ္ကမရွိ ဆိုေတာ့ ေဒါသထြက္လာပံုရတယ္ ။ ပုန္းေနၾကတာ သိတယ္ ဒီမွာၾကိဳက္သလိုပုန္းၾက ဆိုင္ခုံနံပတ္ နဲ႔ အကုန္ေဘာင္ခ်ာျဖတ္ထားမယ္ ။ မယူမေနရဒါပဲ ဆိုျပီး ေဒါသတစ္ၾကီး ေအာ္ဟစ္ထြက္သြား ၾကေလရဲ့ တိုက္ပံု၀တ္ေတြ ထြက္သြားျပီးတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ့ ေစ်းသယ္ေတြက ဆိုင္ခံုေအာက္က ေခါင္းျပဴျပီး ရွိေသးလား ဆိုတဲ႔ပံုစံေတြနဲ႔ အသံတိတ္ေမးတာကို က်မအပါအ၀င္ ေစ်း၀ယ္ဘို႔ ေစာင့္ေနသူေတြက ေခါင္းခါျပတယ ္။ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့ အဲဒီေတာ့မွ အလ်ိွဳအလွ်ိဳ တက္လာၾကတယ္ ။ အံ့ၾသစရာ က်မနဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့ ၾကက္သားေရာင္းတဲ့ အမၾကီးကို ဘာလို႔ပုန္းေနၾကတာလဲ ဆိုေတာ့ အလွဴခံေတြေလတဲ့ ။ ေအာ္အမရယ္ အလွဴခံဆိုလဲ မလွဴခ်င္ရင္ မရွိဘူးေျပာလိုက္ေပါ့ အမရဲ့ ဆိုေတာ့ ။ မလွဴခ်င္တာမဟုတ္ဘူး လွဴစရာကိုမရွိတာ ညီမရယ္ တစ္ေန႔တစ္ေထာင္ျမတ္ဘို႔ မနဲေရာင္းေနရတာ သံုးေလးေထာင္ျမတ္တဲ့ ရက္က တစ္လမွာ ၃ရက္ေလာက္ပဲ ရွိတာ ႏွစ္ရွည္ျဖစ္ေနျပီတဲ့။ေရာင္းရတဲ့ေငြကို အရင္းႏုတ္ တစ္ေန႔စာစားဘို႔ မနဲရွာေနရတာ အမတို႔မွာ အပိုေငြသံုးဘို႔မရွိသလို လွဴဘို႔ဆိုတာအေ၀းၾကီးတဲ႔ ။ ၾကက္သားေရာင္းေနလို႔ ၾကက္သားစားရတဲ႔ သူေတြ မဟုတ္ပါဘူးညီမရယ္တဲ့။က်မအသက္ရွဴေတာင္ ရပ္ခ်င္ခ်င္ပဲ အင္းေလ.... အဲဒါအမွန္တစ္ရားပဲ အမလိမ္တာမွ မဟုတ္တာ က်မေတာင္နားလည္ေသးတာ လူၾကီးေတြက ပိုသေဘာေပါက္မွာေပါ့ ။ ပုန္းေနမဲ့ အစားအကုန္စုျပီး ရွင္းျပလိုက္ ျပီးေနတာကို အမတို႔ကလဲလို႔ က်မကမေက်မနပ္ ေျပာေတာ ့။ ေဘးဆိုင္က အခုနပုန္းေနတဲ့ အေဒၚၾကီးက သမီးကိုကေလး မို႔လို႔ရွင္းျပေနတာ သူတို႔ကို တစ္ေစ်းလံုး ပုန္းေနတာ သူတို႔ပိုသိတာေပါ့ သိလို႔ေအာ္သြားတာ မယူမေနရတဲ့ မပုန္းပဲေပးလိုက္ရင္ ေတာ္ေသးေအ တစ္ဆိုင္ ၁၂၀၀ ဆိုျပီးေဘာက္ခ်ာျဖတ္မယ္ ထင္တာပဲ လို႔ ငါးခူေတြကို တစ္ဒုန္းဒုန္းခုတ္ရင္း မေက်မနပ္ေျပာေလရဲ့ ။ အမအဲဒါ အလွဴခံျဖတ္ပိုင္းလားလို႔ က်မကေမးေတာ့ လမ္းထဲမွာဘုရားပင့္ ဘို႔ေလ သူၾကီးဘုရား ငါးစိမ္းသည္ ေကာင္းမွဳေပါ့တဲ့ ။ ေပ်ာ္ပြဲရြင္ပြဲေတြထည့္မယ္ အဲဒီအတြက္ ထိုင္ခံုလက္မွတ္ တစ္ေစာင္ ေျခာက္ရာတဲ့ အလကားလာပါဆိုေတာင္ ဘယ္လိုမွမသြားႏိုင္ဘူးတဲ့ ။ ကဲ.... ရွင္ဘာေျပာရမလဲ ညေနဆို ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားပြဲၾကီးစည္ကားလို႔ က်မတို႔ေတာင္ ညတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ မုန္႔၀ယ္စားေနၾက ။ အဲဒီညေတာ့ က်မ မသြားေတာ့ဘူး ။ ငါးေရာင္းတဲ့ အေဒၚၾကီးေတြ မေပးခ်င္ပဲ ေပးထားရတဲ့ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ သူတို႔ေပ်ာ္ရမဲ့ အေပ်ာ္ေတြကို က်မတို႔က ေခါင္းပံုျဖတ္ ျပီးမလိုခ်င္ေတာ့ဘူးရွင္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-1436111006259697074?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-1872130642790324272009-04-26T20:19:00.018+08:002009-04-28T10:28:30.303+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfZAv_fCFdI/AAAAAAAAAIo/W6TwYXb970k/s1600-h/eoct_hallo_lovers.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 221px; height: 206px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfZAv_fCFdI/AAAAAAAAAIo/W6TwYXb970k/s400/eoct_hallo_lovers.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329518402279183826" border="0" /></a><br />အဲလိုနဲ႔ေန႔ရက္ေတြၾကာလာေတာ့ ဝိဥာဥ္နဲ႔ တစ္ေျဖးေျဖးရင္းႏွီးလာခဲ့တယ္ ။ဟား ဟား ဟား မမကေတာ့လုပ္ျပီလို႔ မေတြးၾကနဲ႔ဦး ။ က်မအိမ္မွာရွိတဲ့ သူေတြထဲက သူ႔ကိုယ္သူေတာ္၏ တတ္၏ လို႔ထင္ျပီး အလုပ္ကျပန္လာတိုင္း အလုပ္ထဲမွာ သူဘယ္လိုအဆင္ေျပေၾကာင္း ဒီႏိုင္ငံကသူ႔ကို အက်ိဳးေပးေၾကာင္း ေခါင္းခ်ဘို႔အထိ စဥ္းစားထားတယ္ဆိုတဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေဂါက္ လို႔ေခၚရမွာေပါ့ ။<br />၁၀တန္းေအာင္ ၁ရ ႏွစ္ေလာက္မွာ ဒီမွာပရိုက္ဗိတ္ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္း တက္ျပီး ေခာတ္ေကာင္းခ်ိန္မွာ ေနရာေကာင္းေကာင္းကို တစ္ေထာင့္ရွစ္ရာပလပ္စ္ အိုတီ နဲ႔ ရထားသူဆိုေတာ့ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္တစ္လံုး နဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေဂါက္ရာထူးကို လက္ဆင္႔ကမ္း သယ္ေဆာင္မယ့္ ေဂါက္ေပါက္စေပါ့။<br />အဲ.. သူကေမြးေန႔ လုပ္ေတာ့ အိမ္ရွိလူကုန္အတြက္ မုန္႔ဝယ္လာတယ္ ။<br />ညေနလူစံုခ်ိန္ မွာ မုန္႔ေတြေဝေတာ့ မုန္႔တစ္ဗူးကပိုေနပါေရာ မမရဲ့ေစတနာ ကိုသိၾကတယ္ဟုတ္ ။ သူကလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ တြက္ျပီးဝယ္တာပါ ဘယ္႔ႏွယ္တစ္ဗူးကပိုေနပါလိမ့္ ဆိုျပီးမခ်င့္မရဲနဲ႔ ျပန္ေရ ျပန္တြက္ ပိုတာပါပဲ။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ စာဂ်ပိုးေဂါက္က အဲ.. မပိုဘူးေလ ဟိုတစ္ေယာက္က်န္ ေသးတယ္တဲ႔ က်န္တဲ႔သူေတြကလဲ ေထာက္ခံတယ္။<br />က်မကလဲ ေစတနာထားတဲ႔ေနရာမွာ လူေတြဝိဥာဥ္ေတြ ခြဲျခားခြဲျခား မလုပ္တတ္ဘူး ဆိုေတာ့ ေအးေလသူ႔ အတြက္ဝယ္တုန္းက၀ယ္ျပီး ရွက္မေနပါနဲ႔လို႔ေနာက္ေတာ့ မ်ိဳးဆက္သစ္က သူ႔ေမြးေန႔မွာ ဝိဥာဥ္ကိုေက်ြးရမွာကို လန္႔ေနပံုရတယ္ ။ အဲလိုနဲ႔ မထင္မရွား အထီးအမ မကြဲေသးတဲ့ ဝိဥာဥ္ ကို က်မကေမြးေန႔ပြဲ ဖိတ္လိုက္တယ္ ျပီးရင္သူက ဟတ္ပီးဘတ္ေဒး သီခ်င္းကိုျပိဳင္တူေအာ္ေပးရဦးမွာ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ ထမင္းစားပြဲမွာပဲ စားျပီး ေမြးေန႔ကိတ္လွီးဘို႔ အတြက္ဧည့္ခန္းဖက္ကို တစ္အုပ္ၾကီး ကူးလာၾကတယ္ ။ ဟတ္ပီးဘတ္ေဒး ဆိုျပီးမ်ိဳးဆက္သစ္ကိုၾကိဳဆိုတဲ့ လက္ခုပ္သံေတြ စဲသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ထမင္းစားပြဲေပၚမွာက်န္ေနခဲ့တဲ့ စားစရာအထုပ္က ဘုတ္ကနဲျပဳတ္က်တာ အားလံုးပဲေတြ႔လိုက္တယ္ ဆိုရင္ က်မတို႔ေတြအားလံုးပူးကပ္ျပီး ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္ ။ မလိုလားအပ္တာေတြ ထပ္ျဖစ္မွာစိုးတာရယ္ အားလံုးလဲစိတ္ေတြေပါ့ပါးသြားေအာင္ က်မက ဟယ္.... တို႔ေဘာ္ေဘာ္ၾကီး ေမြးေန႔လာစားတယ္ေဟ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေရာ ပါခဲ႔ရဲ့လားလို႔ေနာက္ေတာ့ ေမြးေန႔ရွင္မ်ိဳးဆက္သစ္က သူလိမ္းထားတဲ့မိတ္ကပ္ေၾကာင့္လား မသိ မီးေရာင္ေအာက္မွာ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ကိုျဖစ္လို႔ ။ သိပ္ကိုထူးဆန္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ အဲဒီညက အေတာ္ကို ညဥ္႔နက္တဲ႔က်မတို႔ ေနာက္ေန႔မနက္ မ်ိဳးဆက္သစ္ ကုတင္ေဘး စာၾကည့္စားပြဲေပၚမွာ ေရာက္ေနတဲ့ အိမ္အျပင္ဘက္မွာသာရွိတတ္တဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္နဲ႔ အမိွဳက္စုပံုပံုေလးကို တစ္အံ့တစ္ၾသ ၀ိုင္းအံုၾကည့္ၾကတယ္ ။<br />အဲလိုနဲ႔ေနာက္ရက္မ်ားမွာေတာ့ စာၾကည့္ခန္းထဲက မေခ်ာက တစခန္း ထလာတယ္ ေနရတာ တစ္ေယာက္ထဲစိတ္မလံုဘူး အနားမွာတစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေနသလိုပဲ တစ္ေရးႏိုးရင္ျဖစ္ျဖစ္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ က်မကို ထိုင္ၾကည့္ေနသလိုပဲတဲ့ ။ တစ္ေန႔ေပါ့ က်မမိုးမိျပီး ကိုယ္ေတြလက္ေတြကိုက္ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ နဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတယ္ ေနဝင္ရီတေရာ အခ်ိန္ေပါ့ ။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ ပန္နေဒါ တစ္လံုးေသာက္ခ်ျပီး ဆိုဖာေပၚမွာေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္ ။ နားလည္မလားရွင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ လို႔လဲေျပာလို႔ရသလို အသိစိတ္ကလဲ ကပ္ေနတုန္းအခ်ိန္ေပါ့ ။<br />အိမ္ေရွ႕ေရခ်ိဳးခန္းကေနျပီး အမ်ိဳးသားလူလတ္ ပိုင္းတစ္ေယာက္ ေရခ်ိဴးျပီးစပံုနဲ႔ထြက္လာတယ္ ။ က်မအနားက ျဖတ္ေလ်ာက္ေတာ့ အံ့ၾသလြန္းစြာ မလံုမလဲနဲ႔က်မ ငုတ္တုတ္ထထိုင္ေတာ့ က်မကိုျပံဳးျပတယ္ရွင္။မမေလ သိတယ္ေနာ္ ေဖၚေရြတဲ့ေနရာမွာ ဟို.. အစ္ကို ေနရတာအစဥ္ေျပရဲ႕လား ဆိုေတာ့ ျပံဳးျပေခါင္းျငိမ့္တယ္ရွင့္ ျပီးေတာ့မွ ဘယ္မွာေနတာလဲ ဘယ္သူလဲ ဒို႔အိမ္မွာမိန္းခေလးေတြၾကီးပါ ဆိုတဲ့<br />ဇေဝဇဝါနဲ႔ ေတြးရင္း စာၾကည့္ခန္းဖတ္ကို ေလွ်ာက္သြားတဲ႔ အဲဒီလူေနာက္ကို က်မထလိုက္သြားေတာ့တယ္။ အံ့ၾသစရာရွင္ က်မေရွ႕တင္ပဲ ဘီဒိုၾကီးကို ဖြင့္ျပီးဝင္သြားတာ ေတြ႔လိုက္ရတာပဲ။<br />က်မေခၽြးေစးေတြျပန္ျပီး ႏိုးထလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေနဝင္ေနျပီ ဧည့္ခန္းမီးက မထြန္းရေသးဘူး တစ္အိမ္လံုး လူလိုက္စစ္ေတာ့ က်မအေစာဆံုး အိမ္မွာပင္တိုင္ ရွိတဲ့လူကလဲ က်မေရာက္ျပီး ေစ်းဝယ္ဆိုဆင္းသြားေလရဲ့ ။<br />ကဲ ... ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ေဆးရွိန္နဲ႔ဂေယာင္ေခ်ာက္ျခား မက္တာလား ဘုရားမီးနဲ႔တစ္ကြ တစ္အိမ္လံုး မီးေတြေလွ်ာက္ဖြင့္ရင္း ဘီဒိုၾကီးကိုဖြင့္ၾကည့္ခ်င္တာ အူကိုယားေနတာပဲ။<br />မေခ်ာကျပန္မလာေသးဘူးရွင့္ ပထမဆံုးျပန္ေရာက္လာတဲ့ မလတ္ကို တိုးတိုးၾကိတ္ၾကိတ္ ေျပာျပေတာ့ မလတ္က ငါလဲနင့္ဘီဒိုၾကီးကို မသကၤာ ဘူးတဲ့ရွင္..။<br />ေနာက္ေန႔မနက္ မွာေတာ့ က်မတို႔မိဘမ်ားနဲ႔ ညီအမရင္းလိုခင္မင္တဲ့ အန္တီက က်မဖ်ားတယ္ ဆိုလို႔လာေမးရွာတယ္။<br />အန္တီကို ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေပးျပီး က်မအခန္းထဲ အက်ီလဲဘို႔၀င္လာတယ္။<br />အန္တီက ဆိုဖာမွာဝင္ထိုင္ရင္း က်မဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ဟိုလွန္ဒီလွန္လုပ္ ေနတုန္းမွာပဲ ဆိုဖာေဘးကကပ္ျပီး လူတစ္ေယာက္ ရိပ္ကနဲျဖတ္သြားသတဲ့ ။<br />က်မထြက္လာေတာ့ သမီးအိမ္မွာ ဘယ္သူရွိေသးလဲ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ စာၾကည့္ခန္းထဲဝင္သြားသလိုပဲတဲ့ ။<br />က်မတစ္ေယာက္ထဲပါ အန္တီ ျမင္လိုက္တယ္ဆိုရင္လဲ လူေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ဘူး လို႔က်မေျပာေတာ့ အန္တီလဲေျပာခ်င္တာ စိတ္မဆိုးနဲ႔ သမီးတို႔အိမ္က မသန္႔ဘူးတဲ႔ရွင္ ။ အဲဒီအန္တီက ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ရွင့္ အဲလိုနဲ႔ ဒီသတင္းက အန္တီကေန တစ္ဆင့္ ရန္ကုန္ေရာက္သြားပါေရာရွင္ ။ စကၤာပူကို လာေတာ့မဲ့ဆဲဆဲ ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး ၾကြလာတယ္ က်မအိမ္မွာႏွစ္ပတ္ေလာက္ သီတင္းသံုးရင္း မလတ္နဲ႔က်မကို သူ႔အသိုက္အအံုကိုမဖ်က္နဲ႔ စာၾကည့္ခန္းထဲက ဘီဒိုၾကီးကို သင့္ေတာ္မဲ႔တစ္ေနရာ သြားထားလိုက္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတဲ႔ အတြက္ ဘီဒိုၾကီးကို အိမ္ေအာက္ဆင္းခ်ရင္း ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာပါ တာ့တာ လုပ္လိုက္ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ပါပဲ ၊ ရင္းႏွီးတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ကေတာ့ေျပာစမွတ္တြင္တာ ဒီေလာက္အေနၾကာတာေတာင္ နင့္တို႔ေဂါက္ေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္မွမညိဘူး လားတဲ့ရွင္ နင္တို႔ကိုလြမ္းလို႔ဆို တစ္ေခါက္တစ္ေလေတာင္ အလည္ျပန္မလားဘူးလားတဲ႔ ။ ကဲ.....အဲဒါေမးစရာလားရွင့္......။<br /><br /><br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-187213064279032427?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-83344944796367658482009-04-25T16:54:00.008+08:002009-04-26T03:51:07.593+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfNppX7LE6I/AAAAAAAAAIA/Cl9OlMFvDIY/s1600-h/000_0482.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 301px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfNppX7LE6I/AAAAAAAAAIA/Cl9OlMFvDIY/s400/000_0482.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328718943627187106" border="0" /></a><br /> အဲဒီအထဲမွာမွ.... စာၾကည့္ခန္းထဲမွာေနတဲ့မေခ်ာက ဟိုတယ္နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ဒီပလိုမာရထားတာဆိုေတာ့ အခ်ိန္မွန္မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေသာ့ယူထားတာ သူတစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္ေလ ။<br />အဲဒီစာဂ်ပိုး စာအုပ္ထဲေခါင္းစိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ တံခါးဖြင့္သံ လူဝင္လာသံၾကားတယ္ ။ သူ႔အခန္းေရွ႕တင္ျဖတ္ျပီး အက်ီီၤ အျဖဴေရာင္နဲ႔ ဝင္သြားတာ သူမ်က္လံုးေဒါင့္ကေတြ႕သတဲ့ ။ ျပီးေတာ့ ဘီဒိုဖြင့္သံ အက်ီလဲသံ ေရခ်ိဳးခန္းဝင္သံေတြ ၾကားတယ္။<br />စာဂ်ပိုးလဲ လူေရာက္ျပီ ဆိုေတာ့ အခန္းတံခါးပိတ္ျပီး စာဆက္လုပ္ေနေလရဲ့ သူကလူတစ္ေယာက္ ကို ေမာ့ၾကည့္ႏွဳတ္ဆက္ အလာသပလာသ ေျပာဘို႔ အင္မတန္မွ ဝန္ေလးတဲ့သူ။<br />သူ႔စာၾကည့္ခ်ိန္ထဲက တစကၠန္႔မွ ဖဲ့မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ေဂါက္အမ်ိဳးအစား။<br />အဲလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္နာရီေလာက္ၾကာေတာ့ က်မတို႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္ ။ တီးလိုက္ရတဲ့ဘဲလ္ အေတာမသတ္ စာဂ်ပိုးက အီးယားဖုန္းတတ္ျပီး ေခါင္းစိုက္ေနျပီ။<br />သူ႔ဟန္းဖုန္းေခၚေတာ့မွ လာဖြင့္ေပးတယ္ မေက်မနပ္နဲ႔ေပါ့ ။ စူပုတ္ျပီး တံခါးလာဖြင့္တယ္ ။ က်မတို ့နဲ႔ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ သူတံခါးဖြင့္ေနတုန္းပဲ ေသာ့ရွိတဲ့ မေခ်ာလဲေရာက္လာတယ္။<br />သူက အလြန္တရာမွ အံ့ၾသတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ မေခ်ာကိုေအာက္ဆင္း သြားတာလားလို ့ေမးတယ္။<br />က်မတို ့ကလဲ စကားမေမးစဖူး ေမးေနတဲ့ စာဂ်ပိုးကို နင္ေသာ့ဖြင့္မွ သူေရာက္တာဆိုေတာ့။<br />အင္မတန္မွ သိပံၸပညာတဖက္ ကမ္းခတ္ေအာင္တတ္တဲ့စာဂ်ပိုးက သူမ်က္မွန္ကိုျဖဳတ္လိုက္ျပီး အထိတ္တလန္႔နဲ႔ အိမ္မွာလူဘယ္ႏွစ္ေယာက္က်န္ခဲ့တာလဲတဲ့ ။<br />အယ္ ... မိုးလင္းထဲက နင္တစ္ေယာက္ပဲေလ တို႔တေတြအားလံုး အိက္စပို(Expo) ေစ်းေလွ်ွာ႔တာ သြားမယ္လို႔ ေျပာထြက္တာေလဟယ္ လို႔ က်မကေျပာေတာ့။<br />အာ... မဟုတ္ဖူး လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္နာရီေလာက္ထဲက သူျပန္ ေရာက္ေနတာေလတဲ့ ။ မေခ်ာကို လက္ညိဳးထိုးျပီး ေျပာတယ္ ။ မေခ်ာကလဲ မဟုတ္ဖူး အခုမွျပန္ လာတာလို႔ျငင္းေတာ့။<br />စာဂ်ပိုးက တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနျပီ ဆိုျပီးသူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးထသလို တစ္ခ်က္တြန္႔လိုက္ျပီး လက္ႏွစ္ဖက္ ကိုပိုက္ရင္း လြန္ခဲ့တဲ့တစ္နာရီေလာက္က တံခါးဖြင့္ျပီး သူဝင္လာတယ္ေလတဲ့...<br />ထပ္ေျပာတယ္ ။ က်မတို႔လဲ ေဂါက္မ်ိဳးႏြယ္ထဲက တစ္ေယာက္ေတာ့ ရာထူးတက္သြားျပီဆိုျပီး ျပံဳးစိစိ နဲ႔ အားက်ၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ၾကတယ္။<br />သူဆက္ေျပာတာေတြ နားေထာင္ျပီးတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ့ က်မတို႔ တစ္ခုခုမွားယြင္းေနျပီဆိုတာ လက္ခံရေတာ့ တယ္။<br />အဲလို အျဖစ္အပ်က္ေတြရဲ႕ ေနာက္မ်ားမွာေတာ့တစ္စံုတစ္ရာကိုက်မတို႔ အေလးထားလာၾကေတာ့တယ္။ က်မကိုယ္တိုင္လဲ စာေရးစာဖတ္ ေနာက္က်တဲ႔အခ်ိန္ေတြတိုင္း ဆယ့္ႏွစ္နာရီ ေနာက္ပိုင္းမွာ တစ္ေယာက္ထဲ အိမ္ေရွ ႔မွာစာေရးေနတဲ့ က်မ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေလာက္တဲ့အသံေတြ စတင္ခံစားမိလာေတာ့တယ္ ။<br />အဲဒီထက္ပိုဆိုးတာက က်မကညဥ့္နက္မွအိပ္တာပံုမွန္ပဲ အျပင္မွာက်မတစ္ေယာက္ထဲေလ ။ တစ္ေန႔စကားမစပ္ အိမ္ေရွ႔မွာ က်မစိုက္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီေတြက ပက္ပက္စက္စက္ကို ပြင့္ေနတာ က်မက ေတြ႔သမွ်လူ အားလံုးကို ၾကြားပါေလေရာ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ ပရိုဂရမ္မင္းေတြနဲ႔ ခ်ာလပတ္ရမ္းျပီး ရတဲ႔လစာေတာင္ သံုးဘို႔ အခ်ိန္မရေအာင္ ေတြ႔သမွ်လူကို က်မေဂါက္မ်ိဳးႏြယ္ပါလို႔ သက္ေသျပစရာမလိုပဲ ျမင္တာနဲ႔ေဂါက္ ဆိုတာေအာ္တိုသိႏိုင္တဲ့ တစ္ေယာက္က ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ပြင့္မွာေပါ့ မမ ကအခ်ိန္မွန္ေရေလာင္းတာကိုး လို႔ဝင္ေျပာေတာ့။<br />က်မက အံ့ၾသလြန္းစြာနဲ႔ ဘာသေဘာ ပါလိမ့္ ငါလဲအခ်ိန္မွန္တာ ဆိုလို႔ဘဝမွာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုင္တာေလာက္ပဲ ရွိတာ ႏွင္းဆီဖူးေတြ ေတြ႔မွေရေလာင္းဘို႔သတိရတာပါ လို႔ေတြးရင္း ငါ့ကိုမ်ားေနာက္သလားေပါ့။<br />ေမးမိေပလို႔ပဲ ရွင္ ။ ေမးမ်ားမေမးမိရင္ ေတာ့ က်မဘဝေရစုန္ေျမာတာပဲ။<br />ဒီလိုရွင့္ သူကညနက္တဲ႔ ေနရာက်မထက္သာတယ္ ။ တစ္ခါတစ္ေလ မိုးလင္းတန္းေရခ်ိဳးျပီး အလုပ္သြားတဲ႔ ရက္ေတြေတာင္ရွိတယ္။<br />စဥ္းစားၾကည့္ၾကေလ ဘယ္ေလာက္မ်ားေဂါက္ပံု ေပါက္ေနမလဲဆိုတာ။<br />က်မကေနာက္က်တယ္ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေျပာ နာရီျပန္တစ္ခ်က္ေလာက္ဆို သီခ်င္းပိတ္ျပီ ။ နာရီျပန္ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ဆိုမီးပိတ္ျပီ အဲဒါပံုမွန္နီးပါးပဲ။<br />အဲဒီအခ်ိန္ သူကပရိုဂရမ္ေတြဆြဲလို႔ေကာင္းတုန္း သူေျပာတဲ့ သေဘာက က်မသီခ်င္းပိတ္ မီးပိတ္ျပီး နာရီဝက္ေလာက္ ဆိုပံုမွန္ တံခါးဖြင့္သံၾကား သတဲ့ ။<br />က်မတို႔ေသာ့တြဲကလဲရွင္ ကိုင္လိုက္တာနဲ႔ အေတာ္ျမည္တဲ့အမ်ိဴးေလ ျပီးရင္တံခါးဖြင့္ျပီး အမအျပင္ထြက္အပင္ ေရေလာင္းတယ္ မဟုတ္လားတဲ့။<br />က်မ ဘုရား ဘုရား တရင္း ၾကံၾကီးစီရာ ဟယ္၊ ငါမီးပိတ္ျပီး တန္းအိပ္တာပါ ည-၁၀-နာရီေနာက္ပိုင္း တစ္ခါမွ အိမ္ျပင္ကို ေျခမခ်ဘူးပါဘူး။<br />နင္တို႔ေတြနဲ႔ ေအာက္တစ္ခါတစ္ေလဆင္းတာ အတူသြားတာကလြဲလို႔ ငါတစ္ေယာက္ထဲ အခ်ိန္မေတာ္ တံခါးဖြင့္ အပင္ေရေလာင္းတဲ့ အလုပ္ ၊ တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ မလုပ္ဘူးပါဘူးဟာလို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေျပာေတာ့မွ ၊ မမရယ္ တစ္မ်ိဳးမထင္ပါနဲ႔ က်မေန႔တိုင္းၾကားတာပါရွင္၊ ထူးဆန္းတာက ထြက္တဲ့အသံပဲၾကားျပီး ျပန္ဝင္လို႔တံခါးျပန္ပိတ္တဲ႔ အသံေတာ့ မၾကားမိဘူးတဲ႔ရွင့္ ။<br />ေကာင္းၾကေသးရဲ့လား ။ က်မလဲသူေရာ ရာထူးတက္တာလား လို႔ ေစ့ေစ့ ၾကည့္ရင္း အဲလိုၾကားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲလို႔ က်မေမးေတာ့ သူ႔အေျဖ နဲ႔ တိုက္ဆိုင္တာဘီဒို ေရာက္ျပီးေနာက္ပိုင္းပဲေပါ့ ။<br />အဲလိုနဲ႔ မိန္းမဆိုတာမ်ိဳးက တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တစ္မ်ိဳး အသစ္အဆန္းဆိုစိတ္၀င္စားတာ တစ္စိတ္ကို တစ္အိတ္လုပ္တတ္ၾကတာ။<br />ပိုဆိုးသြားတာ က်မတို႔က နဲနဲ ေဂါက္ မ်ားမ်ားေဂါက္ မသိမသာေဂါက္ သိသိသာသာေဂါက္ ေတြစုေဝးရာဆိုေတာ့ မလတ္ကေတာ့ မဟုတ္တန္းတရားေတြနဲ႔ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္မလုပ္ဘူးတဲ႔ ။ ပိုဆိုးသြားတာ စကၤာပူမွာ သရဲ မရွိတဲ့အိမ္ျပတဲ့။<br />ေသဆံုးသြားျပီးတဲ့ေနာက္ ပါးပါး မားမား အန္းကုန္း အန္းမ တူတူျပန္လိုက္ခဲ့ေနာ္ ဆိုျပီးနံမည္ထိုးျပီး တမင္ကိုအိမ္ျပန္ေခၚျပီး ကိုးကြယ္ေနၾကတာေလတဲ့။<br />မလတ္က အဲလိုေျပာေတာ့ ပိုဆိုးကုန္တာေပါ့ ။ ေၾကာက္တဲ့သူက ပိုေၾကာက္သလို မေၾကာက္တဲ့သူကလဲ အိမ္တစ္လံုးမွာ သရဲဘယ္ႏွစ္ေကာင္ရွိလဲ ဆာေဗး ဆင္းခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ေပါက္လာေတာ့တာေပါ့။<br />က်မကၾကေတာ့ မလွဳပ္တစ္လွဳပ္နဲ႔ က်မတို႔ကို ဟန္ေရးျပေနတာ ဘယ္သူလဲသိခ်င္စိတ္က ပိုျပင္းျပလာေတာ့တာ ။ တစ္ေန႔က်မ အိပ္ေတာ့မယ္ အိမ္ေရွ႕မီး ဘုရားမီးေတြပိတ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဆိုဖါအနက္ေပၚမွာ ေစာင္ျခံဳျပီးျငိမ္ေနလိုက္ေတာ့တယ္ ။ ခါတိုင္းဆို ေခါင္းခ်တာနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့က်မ မ်က္လံုးေမွးျပီး အိပ္ျခင္ဟန္ေဆာင္ေနေတာ့တာ ။ နာရီဝက္ ၊ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္မွာ ေသာ့သံတစ္ခၽြင္ခၽြင္ စၾကားေတာ့တာပဲ အိမ္မၾကီးတံခါး လွပ္ခနဲပြင့္ျပီး ဝရန္တာမီးေရာင္ျဖာခနဲ ၀င္လာခ်ိန္မွာေတာ့ က်မငုတ္တုတ္ထထိုင္ေနျပီ ။ မလတ္အခန္းကိုေျခေဖါ့ျပီး က်မေျပးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အခန္းတိုင္းက တံခါးေတြ ပြင့္လာတာနဲ႔ အတူ က်မ တို႔အိမ္မၾကီးတံခါးက ဂ်ိိဳင္းကနဲ ျပန္ပိတ္သြားတာ တစ္အိမ္လံုးေတြ႔လိုက္ရတာပါပဲ။<br />က်မတို႔က အထပ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဆိုေတာ့ ေလကတစ္ဟူးဟူးေလ ။ တခါတေလ တံခါးဂ်က္မခ်ထားရင္ တစ္ဂ်ိဳင္းဂ်ိဳင္းျပန္ ပိတ္တဲ့အမ်ိဳးဆိုေတာ့။<br />ဆူဆူညံညံေတြ ၾကားမွာမလတ္က ေနာက္ဆံုးျပန္လာတဲ့သူ တံခါးဂ်က္မခ်လို႔ေပါ့လို႔ ေျပာေပမယ့္ ၊ ညညအပင္ေရေလာင္းတယ္ဆိုတာ လံုးဝလက္မခံႏိုင္တဲ့က်မနဲ႔ ညတိုင္းေသာ့ဖြင့္သံၾကားတယ္ ဆိုတာေတြရဲ့ အေျဖကို က်မတို႔အားလံုး သိခ်င္ေနလို႔ အမွတ္တမဲ႔ ေတြကိုသက္ေသျပဘို႔ မတိုင္ပင္ပဲ စိတ္တူကိုယ္တူျဖစ္ေနၾကေတာ့တာေပါ ့ ။<br />အဲဒါေတြထက္ပိုျပီး ခိုင္လံုတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ထားဝယ္သူက မနက္ေစာေစာ ဟင္းထခ်က္တတ္တယ္ ။ သူကလဲအင္ဂ်င္နီယာပဲ ဒီမွာမာစတာျပီးတာ။<br />သ႔ူကိုအထင္ၾကီးျပီးခန္႔ထားတဲ့ အလုပ္မွာ မႏိုင္မနင္းနဲ႔ ေဂါက္ေနရွာသူ စိတ္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔မကပ္ဘူး မဲမဲျမင္တိုင္း သူ႔ကိုအျမဲေဟာက္တဲ့ ပေရာဂ်က္မန္ေနဂ်ာထင္ျပီး လန္႔ေနတတ္သူ။<br />သူကေအးခဲထားတဲ႔ ဝက္အူစံုအသဲစံုကို မနက္ခ်က္ဘို႔ အိပ္ခါနီးမွာ အျပင္ထုတ္ထားတယ္ သူထုတ္ထားတာ က်မလဲမသိဘူး က်မစားပြဲနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္က ဒိုးယိုေပါက္ေလ။<br />ဧည့္ခန္းမီးဖြင့္ျပီး စာေရးစာဖတ္လုပ္ေနတဲ့က်မ မီးဖိုေခ်ာင္ကိုလွမ္းျမင္ရေပမဲ႔ ဟိုအရင္က တစ္ခါမွမၾကည့္ဘူးပါဘူး ။ စာထဲအရမ္းစိတ္ဝင္စားေနတဲ့ အခ်ိန္ဝုန္းဂလြမ္း ဆိုတဲ့အသံေၾကာင့္ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ ထေအာ္မိတဲ့က်မ တစ္အိမ္လံုးထြက္လာၾကတယ္။<br />ဘာျဖစ္တာလဲ ဆိုေတာ့ မသိဘူး ဘာသံမွန္းမသိဘူးဆို မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ျပီး မီးဖြင့္အေျဖရွာေတာ့ ေဘစင္ထဲမွာ ျငဳပ္က်ည္ေပြ႔ပဲ ေတြ႔တယ္။<br />ျငဳပ္ဆံုထဲ ေထာင္ထားတဲ့က်ည္ေပြ႔ ညသန္းေခါင္မွာ စတီးေဘစင္ထဲ ျပဳတ္ၾကတဲ့ အသံ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကေတာ့။<br />အကုန္လံုးလဲလန္႔ေနျပီ မိန္းမေတြရဲ႕ ပါးစပ္က ပြမွပြ ဖြမွဖြဆိုေတာ့ မလတ္ကလဲလန္႔ေနျပီ ။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အညာသူက ဒီမွာဝက္သားေတြ အူစံုအသဲစံု ဘယ္သူ႔ဟာေတြလဲ ဆိုေတာ့ ထားဝယ္သူ ဟာေတြ အဲဒါေတြေၾကာင့္ အသံေပးေနတာျဖစ္မယ္ ။<br />နင္မနက္ခ်က္စားဦးမလားလို႔ေမးေတာ့ သူလဲစိတ္မသန္႔ေတာ့ဘူး ထင္တယ္ ။ လႊင့္ပစ္လိုက္ေတာ့လို႔ေျပာတာနဲ႔ က်မတို႔ အမိွဳက္ပံုးကေနတစ္ဆင့္ လႊင့္ပစ္လိုက္ၾကတယ္ ။မလတ္က မမနင္လဲဝင္အိပ္ေတာ့ လူေတြကိုေလ်ွာက္ေျခာက္မေနနဲ႔ လို႔ ဖိန္႔ဖိန္႔နဲ႔ ဝင္ေဟာက္တယ္ ။ သူ႔အိမ္လူမရွိမွာ ေၾကာက္တယ္ထင္တယ္။<br />အာ.. မဟုတ္တာ ဘာလို႔ေျခာက္ရမလဲ ဒီလူေတြ အျပင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ အပိုရွိတယ္ဆိုရင္ ဒီကလူေတြသိေအာင္ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး မရိုးေအာင္ျပစမ္းပါလို႔ က်မေျပာေတာ့၊မလတ္ကနင္ဟာေလ အလိုက္ကန္းဆိုးတစ္စက္မွ မသိဘူးတဲ့။အဲဒီအခ်ိန္အထိ ဘီဒိုၾကီးကို က်မတို႔ သံသယတစ္စက္မွကို မဝင္ေသးဘူးရွင္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-8334494479636765848?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-87126435122911321032009-04-23T00:09:00.011+08:002009-04-25T02:32:49.269+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfIFxnmcHhI/AAAAAAAAAH4/ycF-LpL0ky4/s1600-h/laptop3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 397px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfIFxnmcHhI/AAAAAAAAAH4/ycF-LpL0ky4/s400/laptop3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328327659134656018" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfIFxjZp0zI/AAAAAAAAAHw/O-vYHNMnbhs/s1600-h/big_brother_192865.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SfIFxjZp0zI/AAAAAAAAAHw/O-vYHNMnbhs/s400/big_brother_192865.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328327658007286578" border="0" /></a><br /> <br />pictures from <a href="http://www.google.com/images?hl=en&amp;rlz=1B3GGGL_enSG295SG295&amp;q=laptop+cartoons&amp;sa=N&amp;start=126&amp;ndsp=18">here.</a><br /><br />က်မတို ့အိမ္ကအေတာ္က်ယ္တယ္။ စလံုးစကားနဲ႔ေျပာရရင္ ဖိုက္ရြန္းဖလက္(five rooms flat) ေပါ့ရွင္...။ အိမ္မွာေနတာ အူေၾကာင္ၾကားေတြ .... အကုန္လံုးက ကြန္ပ်ဳတာေဘးေန ကြန္ပ်ဴတာေဘးစားေတြ(ဟီး..လမ္းေဘးေန လမ္းေဘးစား)လိုမ်ိဳး ေျပာတာေနာ္။<br /> က်မတို႔အိမ္မွာ ရွိတဲ့သူေတြမ်ား ဘယ္ေလာက္လူမွဳဆက္ဆံေရး ေကာင္းသလဲလို႔....<br />တစ္ေန႔ေပါ့ အိမ္ကိုလူၾကံဳ ပစၥည္းလာေပးတယ္ ။ ဘဲလ္တီးေတာ့ တံခါးနားေရာက္ေနတဲ့ သူကဖြင့္ေပးလိုက္တယ္ ။ ေကာင္ေလးကလဲ ဝင္လာျပီးဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ေနတယ္။<br />အဲ.... ဖြင့္ေပးတဲ့သူက သူ႔အခန္းျပန္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုင္လိုက္တာ ညေနေစာင္းေရာ။<br />လူဝင္လူထြက္လဲမရွိ ကိုယ့္အခန္းကိုဝင္ေနတာ ညေနရံုးဆင္းလို႔ ျပန္လာတဲ့သူ တံခါးဖြင့္မွ အဲဒီ ေကာင္ေလးကငိုသံပါနဲ႔ က်ေနာ္ကိုတံခါးဖြင့္ေပးျပီးကထဲက အိမ္ထဲဝင္သြားတာ လူဆိုလို႔ အမျပန္လာမွေတြ႔ရသတဲ့ ။ က်မတို႔မွာ ေကာင္ေလးၾကည့္ျပီး ရယ္လိုက္ၾကတာဝက္ဝက္ကြဲ တံခါးဖြင့္ေပးျပီး ေသာ့လဲျပန္ပိတ္ထားတယ္ ။ လူအရိပ္အေယာင္ေတာင္မေတြ႕ေတာ့ ဘယ္အခန္းတံခါး ေခါက္ရမွန္းလဲမသိ ျပန္ထြက္လို ့လဲမရတဲ့ရွင္..။ အဲလို ဆက္ဆံေရးေတြက ေျပျပစ္ၾကတာေလ ။ ဖုန္းေခၚေတာ့ အိမ္ဖုန္းကသူ ့အနားတင္ ကပ္ျမည္ေနတာ ကိုင္မဲ့သူမရွိဘူးတဲ့ အျဖစ္က ငိုအားထက္ရယ္အားသန္ပဲ ။ အမေရ... အမေရ ေခၚေတာ့လဲ ျပန္ထူးသံလံုးဝမၾကား ရဘူးတဲ့ ။ အီးယားဖုန္းေတြ တပ္ျပီး စာလုပ္ေနၾကတာတဲ့ရွင္..ျဖစ္ပံုမ်ား...။ က်မတ႔ို ့ဧည့္ခန္းမွာ အနက္ေရာင္လည္သာ ဆိုဖာႏွစ္ေယာက္ထိုင္တစ္လံုး သံုးေယာက္ထိုင္တစ္လံုး ရွိတယ္ သံုးေယာက္ထိုင္ ဆိုဖာေနာက္မွီ တစ္လံုးကို ေခါင္းအုံးျပီး တစ္လံုးကို ဖက္လံုး လုပ္လိုက္ရင္ ဆိုဖာၾကီးက က်ယ္က်ယ္ ၀န္း၀န္းနဲ ့ ဟိုဖက္ဒီဖက္ေတာင္ မွလွိမ့္လို ့ရေသးရွင္။<br />ဟီး အဲဒါ က်မအပိုင္ယူထားတဲ့ေနရာပဲ Sony VAIO ေပါင္တင္ေလး ကို ဗိုက္ေပၚတင္လိုက္ရင္ ပြဲကျပီးေနျပီ။<br />အဲဒါ ေက်ာခ်ရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ကို ေျပာတာေနာ္ ။ က်န္အခ်ိန္ေတြက ဆိုဖာၾကီးနဲ ့ကပ္ရပ္ဝရန္တာေလးမွာ က်မစားပြဲေလး ရွိတယ္ တစ္ေန ့ကုန္ထိုင္ျပီး တစ္စိမ့္စိမ့္ၾကည့္ပဲ။အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာ က်မတို ့ဘဝ ကြန္ပ်ဴတာေဘးအိပ္ ကြန္ပ်ဴတာေဘးစားေတြပါဆို။<br />ညဆိုအားလံုး အခန္းထဲဝင္သြားရင္ က်မကဝရန္တာက စားပြဲေလးမွာ စာေရး သီခ်င္းၾကိဳက္သလိုဖြင့္ တစ္အိမ္လံုးက်မ တစ္ေယာက္ထဲ က်န္သူေတြကအခန္းထဲဝင္ လံုးဝကိုလက္ေလွ်ာ့ရျပီဆိုတဲ့ အေျခအေန ေရာက္ရင္ ဆိုဖါၾကီးေပၚဂၽြမ္းပစ္လိုက္ယံုပဲ..။ မလတ္ကလဲ အၾကိဳက္ပဲ က်မကဝင္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္လြန္းလို႔ သူအိပ္ေရးပ်က္သတဲ့။<br />ကဲ..... အေပအေတပါဆို..ယံုၾကျပီလား အဲလို ။ တစ္ေယာက္ထဲ ျဖတ္သန္းလာတဲ့ မမရဲ့ဘဝထဲကို ေနာက္အေပအေတ တစ္ေယာက္ထပ္ေရာက္လာတာက ခႏၵာကိုယ္မျမင္ရတဲ့ ဝိဥာဥ္ေလ....။ သူရွိေနတာ မမ မသိပါဘူး ။ စိတ္လဲမဝင္စားဘူး သီခ်င္းေတြနဲ႔ ဆူညံေနေတာ့ သူလဲမမကို ဟန္ေရးျပရတာ ပင္ပန္းလာတယ္ထင္တယ္ ။<br />က်န္တဲ့သူေတြ ဘက္ကိုလွည့္ေတာ့တာပဲ အဲ... ထူးဆန္းတာက အဲလူက တစ္ေန႔လံုးေအးေဆးပဲေနာ္ တစ္ပတ္မွာတစ္ရက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ေအာ့ဖ္ ထင္တာပဲ ။ အဲဒီအေၾကာင္းေနာက္မွ ေျပာမယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ညီမေလးေရာက္လာတယ္ ။ မမနဲ႔ပဲေနမယ္ စိတ္ကူးတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္ ခ်ျပီးလာတာ ။ ေခ်ာ့မရေျခာက္မရရွင့္ ။ ေနရာမရွိေတာ့ဘူးဆိုလဲ အင္း.... ျဖစ္သလိုေနမယ္ပဲ။<br />အဲ က်မတို႔က ဖိုက္ရြန္းဖလက္ဆိုေတာ့ ေနာက္မွာစာၾကည့္ခန္းတစ္ခန္း ပါေသးတယ္ရွင့္ ။ အဲဒီမွာသူေနမယ္ေပါ့ ။ စာၾကည့္ခန္းထဲကို အဲဒီဘီဒိုၾကီးထည့္ေပးလိုက္တယ္..။ စိတ္ၾကိဳက္သံုးေပါ့ ။ က်မက စာဖတ္ စာေရးအလြန္ဝါသနာထံုေပမဲ့ စားပြဲမွာျငိမ္ျငိမ္ထိုင္ရမွာ ေသမေလာက္ ေၾကာက္တဲ့သူ ။ စာဖတ္ခန္းထဲ စတိုင္မလိုင္အျပည့္ နဲ႔ စာေရးဘို႔ စာဖတ္ဘို႔ထက္ ၾကံဳသလိုေတြး ၾကံဳသလို ေရးတတ္သူေလ ။ ထားပါ အဲဒီအထဲ စာအုပ္ယူ စာအုပ္သိမ္းကလြဲလို ့ဝင္စာဖတ္ေနတာလဲ မရွိေတာ့ မေခ်ာေလးနဲ႔ ဘီဒိုၾကီးနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြ စၾကေတာ့တယ္။<br />တစ္ေန ့ေပါ့ ေကာင္မေလးက ဘီဒိုၾကီးထဲအကၤ်ီေတြ ထည့္လိုက္ ဘီဒိုၾကီးကအက်ၤီေတြ အျပင္ျပန္ထုတ္လိုက္ နဲ႔ သံုးၾကိမ္ေျမာက္ေလာက္က်ေတာ့ ေကာင္မေလးက မမ က်မအကၤ်ီေတြ မရွင္းနဲ႔တဲ့ ၊ ဗုေဒၵါေရ ဘာသာေတာင္ အခ်ိန္ယူရွင္းဘို ့ အႏိုင္ႏိုင္ကို အေမးခံရတာ ဂုဏ္ရွိေပမဲ့ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ျငိမ္မေနႏိုင္ပါဘူး ။ အာ... ဘာလို႔ ့ရွင္းရမတုန္းလို ့ က်မကေျပာေတာ့ က်မအကီ်ေတြ အျပင္ေရာက္ေရာက္ေနတာ သံုးခါေလာက္ရွိျပီတဲ့ ။<br />အိမ္ရွိလူကုန္က တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳးေဂါက္ေနၾကတဲ့ သူေတြဆိုေတာ့ သူလဲေဂါက္မ်ိဳးႏြယ္ ေပပဲလို႔ စိတ္ထဲက ၾကိဳဆိုလိုက္ရင္း မမလဲဘာသိဘာသာပဲ ေနလိုက္တယ္ ။<br />ေန႔လည္တစ္ေန႔မွာေတာ့ တစ္အိမ္လံုး စာဂ်ပိုးကလြဲလို႔ အျပင္ထြက္ၾကတယ္ သူက အခန္းတံခါးပိတ္ထားရင္ ဘဲလ္သံမၾကားမွာ စိုးရိမ္ျပီး အခန္းတံခါးဖြင့္ျပီး စာလုပ္ေနေလရဲ႕။ က်မတို ့အိမ္မွာအိမ္ေစာင့္ရွိေတာ့ ဘယ္သူမွ ေသာ့ယူတဲ့ အေလ႔အထ မလုပ္ၾကဘူး ။ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္လာလာ တံခါးဖြင့္ေပးမဲ့သူရွိေတာ့ ေသာ့မယူၾကဘူး ။ ဘဲလ္တီးလဲ ၾကံဳတဲ့သူကဖြင့္ေပးၾကတယ္ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-8712643512291132103?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-23015284033796429762009-04-21T12:49:00.002+08:002009-04-21T12:52:19.213+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Se1Q-yjXaeI/AAAAAAAAAHY/cgQc8PV2xFY/s1600-h/CA317_full_wardrobe.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 239px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Se1Q-yjXaeI/AAAAAAAAAHY/cgQc8PV2xFY/s400/CA317_full_wardrobe.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327002973901384162" border="0" /></a><br /> −စိတ္ညစ္တာထက္ စိတ္ရႈပ္တာဆို ပိုမွန္မယ္ ဂ်ီးေတာ္ ဘၾကီးေတာ္တို ့အိမ္သစ္၀ယ္ မယ္တဲ့<br />ဝယ္ေလ က်မတို ့နဲ ့ဘာဆိုင္လို ့တုန္း ေနာ.. အဲလိုစိတ္ထားႏိုင္လို ့ ကေတာ့ ေ၀းသြားတာေတာင္ သာေပ်ာ္ေသး ဒါေပမဲ့ရွင္ မေဝးတဲ့အျပင္ ေပးလိုက္တဲ့ ဒုကၡ က်မ ဆိုတဲ့ မမ က အလြန္တစ္ရာ မွ အလိုက္ကန္းဆိုးသိ အင္မတန္မွကို လူေတြရဲ ႔ အတြင္းသေဘာကို သိသူ ... သိဘို ့ၾကိဳးစား ေနသူရွင့္......။ ဂ်ီးေတာ္တို ့အိမ္ရျပီ ခရမ္းေရာင္လိုင္း ဂိတ္ဆံုးေလာက္မွာ။ ေတာ္ေတာ့္ကို က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းန႔ဲ အိမ္ေလးကလွခ်က္ရွင္။ အသက္ေတြလဲၾကီးလွေပါ ့ ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲဆို သူတို ့စကၤာပူမွာ အေျခခ်ဘို ့ဆိုျပီး ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္က သံုးႏွစ္သမီး အန္တီေလးေတာင္ ဟိုတစ္ေလာ ကေမြးေန ့လုပ္တာ ေလးဆယ့္ သံုး ဆိုလား ေလးဆယ့္ ငါးဆိုလား ပဲ အဲေလာက္ကို ႏွစ္ေတြၾကာေနခဲ့ျပီ ။<br />ထားလိုက္ပါေလ က်မေျပာခ်င္္တာ အိမ္ကေရာင္းထြက္သြားျပီ အိမ္အသစ္လဲ အဆင့္သင့္ေတြ ့ျပီဆိုေတာ့ ေျပာင္းယံုေပါ့ ေနာ မဟုတ္ဘူးရွင့္ ။ အဲလိုလဲ ေနာက္အိမ္က အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြ အဆင္သင့္ ပါတယ္ အသစ္က်ပ္ခြ်ပ္တဲ့ ။ ေအာ.... ေကာင္းတာေပါ့ ပစၥည္းေတြ မသယ္ရေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ ။ ဟုတ္ေသးျပန္ဘူးရွင့္ သူတို ့ေမာင္ႏွံ ပထမဦးဆံုး အိမ္၀ယ္တုန္းက အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက လိတ္တက္စ္ ေခၚမွာေပါ့ရွင္ အေကာင္းဆံုး ဆိုတာၾကီးပဲ၀ယ္ ထားတာတဲ့ မယံုဘူးလို႔ ့မမတစ္စက္ေလးမွမေျပာပါဘူးရွင္ ။ ယံုတယ္ေပါ့ ႏွေျမာပါတယ္ေပါ့ အဲလို ေဖၚလိုအလိုက္ေကာင္းတဲ့ က်မေလ အက္ရွင္ကအရမ္းမ်ားသြားေတာ့ ဒုကၡေကာင္းေကာင္းၾကီးကို ေရာက္ေတာ့တာေပါ့။ တစ္ေန ့က်မဆီကို ဂ်ီးေတာ္ၾကီးက ဖုန္းဆက္လာတယ္ ။ ဟိုတစ္ေန ့ကသမီးႏွေျမာတယ္ ဆိုတဲ့ တန္ဘိုးၾကီးပစၥည္းေတြကို ယူထားဘို႔ေပါ့ အလြန္မွအားနာတတ္တဲ့ က်မ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေအာင္ကို ဂ်ီးေတာ္ၾကီး ကိုအားနာေနရင္း ၾကံရာမရကို ျဖစ္လို ။ ့ အင္းအဲျဖစ္ေနတဲ့ က်မကို ... ယူျပီးသိမ္းထား မမေရ အိမ္၀ယ္ေတာ့ ရယ္ဒီ ေပါ့တဲ့။ အမ္မေလး ဘုရား ဘုရား ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ ေရာင္စံုဒီဇိုင္းစံု ဘာသာစက္ရံုတည္ ကိုယ္တိုင္ထုတ္ျပီး ဒီေန ့၀တ္ မနက္ျဖန္လႊတ္ပစ္ဘို ့ ေန ့စဥ္နဲ ့အမ်ွ စဥ္းစားအၾကံထုတ္ ေနတဲ့မမ ရွင့္ ။ ထမင္းစား ပန္းကန္ေတာင္မွ ဘုရင္မျဖစ္ႏိုင္ေခ် ရွိတဲ့ ေနာက္ေနာင္ ဘ၀ေတြ ၾကမွပဲ ရတနာကိုးပါးစီခ်ယ္တဲ့ ပြဲေတာ္အုပ္နဲ ့တည္မယ္ရွင္ ။ လက္ရွိဘ၀မွာေတာ့စားျပီးလႊတ္ပစ္လို ့ရတဲ့တစ္ခါ သံုးပန္းကန္ေတြက မိုက္မွမိုက္ ေလေနာ။ ေနာက္ဆံုးေပၚ လွတပတေလးဆိုလို ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ တစ္ခ်ိန္လံုးအရိပ္လိုၾကည့္ ကိုယ္ကလဲတစ္ခ်ိန္လံုး အရိပ္လိုၾကည့္လို ့ မ်က္ႏွာျခင္း အပ္ျပီး တြတ္ထိုး ေနလို ့ရတဲ့<br />ဘြိဳင္းဖရင့္ ေလး .... ဟီး မွားကုန္ျပီ ေလာတာ ေလာတာ စကားေျပာက ေလာတာ ။ ဘြိဳင္းဖရင့္ ဂဲလ္ဖရင့္ အန္တီဖရင့္ အန္ကယ္ဖရင့္ တစ္ေလာကလံုးမွာ ရွိတဲ့ဖရင့္ေတြ နဲ ့တြက္ထိုးလို ့ ရတဲ့ အဟီး လက္ေတာ့ ေလးေလာက္ ကိုပဲျမတ္ျမတ္ ႏိုးႏိုး အပြန္းအပဲ့ မခံပဲထိမ္းသိမ္းခ်င္တာ ရွင့္။ အခုေတာ့ခက္ရခ်ည့္ရဲ ့ ေသြးေသာက္မလတ္ကလဲ အနားမွာမရွိ ဂ်ီးေတာ္ၾကီးကို ရင္ထဲမွာေတာ့ ဒီမွာ ဒီမွာ ရွင္တို ့မဂၤလာဦး ထဲကသံုးစြဲလာတဲ့ က်မမေမြး ခင္ကထဲက အဲဒီပစၥည္းေတြကို လာသယ္ျပီး အိမ္မွာသိမ္းထား ရေအာင္ က်မကိုဥစၥာ ရူးလို ့မ်ားထင္ေနလ႔ို ့လားလို ့ ရန္ေတြ ့ေျခေဆာင့္ျပီး ေအာ္ငိုခ်င္ေသာ္ျငား အင္းအဲျဖစ္ေနတဲ့ မမ ကို "ေနာ္မမ ယူထား တစ္ျခားဟာမယူေတာင္ အန္တီ တို ့အခန္းက ဘီဒိုကေလ မီးခံေရခံ အရမ္းေစ်း ၾကီးတာ သမီးအျမင္ အပြန္းအပဲ့တစ္စက္မွ မရွိဘူးတဲ့ ေရခဲေသတၱာ ကလဲသန္ ့သန္ ့ေလး ကိုကိုင္ထားတာ လက္ရာေတာင္ မထင္ဘူး"တဲ့ရွင္ အ၀တ္ေလ်ွာ္စက္ေလး တဲ့ ဂ်ီးေတာ္ၾကီးက ေျပာခ်င္တာေျပာ က်မက အင္း လိုက္ခ်င္ရာ လိုက္ေနရင္း ေနာက္ဆံုး တာ့တာ လုပ္ေတာ့ သမီးအတြက္ ခ်န္ထားမယ္ လာမယ့္စေနေန ့လာသယ္ေနာ္ တဲ့ ျပီးျပီးေရာ ဟုတ္ ဟုတ္ လုပ္လိုက္တဲ့ က်မ ေမ့ေတ့ေတ့ ေပါ့။<br />ေသာၾကာေန ့ ညေနမွာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ နဲ ့ကမ္းေျခတစ္ခုမွာ ေလပန္းေနတဲ့ က်မ ဖုန္းေတြ နန္းစေတာ့ပ္ ဆက္လာတဲ့ ဂ်ီးေတာ္ၾကီးကို ပတ္ေျပးေနရင္း မလတ္ဖုန္း ေခၚလာေတာ့တယ္ "မမ နင္အားေနသလား သူ ့အိမ္က အစုတ္ေတြ နင္သယ္ျပီး ဘယ္တိုင္းျပည္ သြားေရာင္းစား မလို ့လဲ နင့္ျပသနာနင္ရွင္း ဂြပ္ "ဆိုဖုန္း ခ်သြားပါေလေရာ နီးစပ္ရာသူငယ္ခ်င္းေတြ နင္ယူပါလား နင္ယူမလားနဲ ့ ကမ္းေျခဖီလင္ေတြေပ်ာက္ အရူပ္ထုပ္ေတြ ေခါင္းေပၚေရာက္လာေတာ့တယ္။<br />အံ့ၾသစရာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိုက္သလဲဆိုရင္ က်မေမးသမွ်လူေတြ အားလံုး ႏိုးသင့္ခ္ ပဲ ဘိုဆန္ၾကပံုမ်ား ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔မွာ အမွန္တစ္ကယ္ကို လိုအပ္ေနပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူ ့ အေနနဲ႔ သယ္ယူစရိတ္ေတာ့ လံုး၀မတတ္ႏိုင္ပါဘူူးတဲ ့ ရွင္ ေျဗာင္ၾကျပီး ဘိုဆန္လိုက္ၾကတာမ်ား တစ္ကယ့္ကို အားက်ခ်င္စရာ က်မမွာေတာ့ ေရလိုက္ငါးလိုက္ အလိုက္ေကာင္းတာ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိေတာ့ဘူးရွင္ ပထမေန႔က သမီးယူထား သိမ္းထားလို႔ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာတဲ့ ဂ်ီးေတာ္ၾကီးေတာင္ ေလသံေတြ ေျပာင္းလို ့ ဒီမွာညည္းယူမယ္ ဆိုလို ့ ညည္းလိုခ်င္တယ္ ဆိုလို ့ ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ မေပးတာေအ လိုခ်င္တဲ့သူေတြမ်ားလို ့က်ဳပ္ကညည္းရပါေစေတာ့လို ့ ခ်န္ထားရတာမရဘူး ညည္းလာသယ္ရမယ္ တဲ့ ယူကိုယူရမွာတဲ ့ အခုအခ်ိန္မွကို႔လို႔ကန္႔လန္႔ မလုပ္နဲ႔ေအ ဒီကလူေတြက ျပသနာရွာေနျပီ ဒီေန႔ေသာ့အပ္ေတာ့မွာတဲ့ ထားခဲ့လိုက္ေတာ့ အန္တီရယ္ က်မလဲဘယ္လို မွအဆင္မေျပ လို႔ပါ ဆိုေတာ့ မရဘူး မရဘူး လာသယ္မွရမွာ ဒီမွာထားခဲ့လို႔ မရဘူး ရွင္းကိုေပးခဲ့ရမွာတဲ့ ။ က်မငိုခ်င္တယ္ အမွန္အတိုင္း ပါက်မမွာ လံုး၀မလိုဘူး ဘယ္တုန္းကမွလဲ ယူခ်င္စိတ္မရွိဘူး အိမ္တိုင္းမွာ ဒီပစၥည္းေတြ အားလံုး ေအာ္တိုပါျပီးသားေလေနာ္။မပါလဲ ျမန္မာျပည္လိုသိန္းခ်ီျပီ၀ယ္ရတာ မဟုတ္ ရာဂဏန္းေလာက္သံုးျပီး ၀ယ္ရတဲ့ဒီႏိုင္ငံမွာေတာင္ အသစ္၀ယ္မသံုးႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ဘ၀ၾကီးက မမိုက္ေသးပါဘူးေနာ။ကိုယ့္မွာလဲ ဲအမွန္တစ္ကယ္လိုအပ္ ပစၥည္းေတြကလဲအရမ္းေကာင္း ဆိုရင္ေတာ့လဲ ေခါင္းခုနဲ႔ရြက္သယ္ရသယ္ရ ျမန္မာစိတ္ဓါတ္အျပည့္နဲ႔ သယ္ပါရဲ ႔ တစ္ကယ္ပါ။ခုေတာ့ရွင္ ဘုရားစူးရေစ့ရဲ ့တစ္ကယ္ကို မလိုခ်င္ဘူး အခုေတာ့ယူကိုယူရမွာတဲ့ ပစၥည္းေတြသယ္ဖို ့ အလုပ္သမား ကားနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ အဲဒါေတြျပည့္စံုျပီထားပါေတာ့ အဲဒီပစၥည္းေတြ ဘယ္သြားထားရမွာလဲ။မလတ္ကေတာ့ေျပာတယ္ နင္ကမ္းေျခမွာမဟုတ္လားမမ ပင္လယ္ၾကီးထဲ နင္ခုန္ခ်မွာအစိုးရိမ္လြန္ျပီး အဖံုးဖံုးထားမဲ့လူမရွိဘူး ဆိုတာ သတင္းပို ့တာ နင့္စိတ္ၾကိဳက္ပဲတဲ့ ။ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း မ်ားစြာနဲ႔က်မ စိတ္ဓါတ္ေတြ သံုညဒီဂရီေအာက္ကို တစ္ရာေလာက္ကို ထိုးဆင္းသြားေလရဲ ။႔<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">လူေတြဟာတစ္ခါတစ္ရံမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိတတ္တယ္တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာထြက္ေပါက္တစ္ခု ကလဲရွိေနျပီးသားတဲ့။ </span>ေတြ ႔ေအာင္ရွာရမွာေပါ့ အဲဒါေတာ့ေက်ာ္ျဖတ္ျခင္းပဲ က်မအဲဒီျပသနာကို ေက်ာ္ျဖတ္ရေတာ့မယ ္ ။ပစၥည္းသယ္တဲ့ ကားကိုဖုန္းဆက္တယ္ ရမယ္တဲ့ ဘယ္ကေနဘယ္ကိုသယ္မွာ လဲတဲ့ ျပန္ေျပာမယ္ ဆိုျပီး ဖုန္းခ်ရေတာ့တယ္။အဲဒီပစၥည္းေတြ အမွန္တစ္ကယ္ကို လိုအပ္ေနသူ ကိုပဲကုန္က်စရိတ္ တာ၀န္ယူျပီး အိမ္တိုင္ယာေရာက္ပို ့ရမွာပဲ။အစ္ကို၀မ္းကြဲရဲ ႔ကားရယ္ သူ႔အိမ္မွာတည္းျပီး စာေမးပြဲလာေျဖတဲ့ သေဘၤာသား ေပါက္စေလးေယာက္ကို ဗီတို အာဏာသံုး ျပီး အကိုကေခၚလာခဲ့တယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ လုပ္ရက္လိုက္တာ ရွင္ ေနာက္လူက အကုန္ရွင္း ပစ္ဘာမွမထားခဲ့ပါ နဲ႔တဲ့ ။ဘီဒိုက သံုးလံုး စားပြဲကႏွစ္လံုး ေရခဲေသတၱာက တစ္လံုး အ၀တ္ေလ်ာ္စက္က တစ္လံုး ဘုရားစင္ အၾကီးၾကီးက တစ္ခု တိုလီမိုလီက ကားတစ္စီးစာ ရက္စက္ပံုကို ေတြးသာၾကည့္ ၾကပါေတာ့ အဘိုးၾကီးအဘြား ၾကီးႏွစ္ေယာက္ထဲ ဒီပစၥည္းေတြ ဘယ္လိုမွ မရွင္းထုတ္ႏိုင္ဘူး ကားစရိတ္အလုပ္သမား စားရိတ္ အကုန္မခံခ်င္ဘူး ကပ္စီးနဲတာ တရားလြန္ ပန္းအိုးတစ္လံုးေတာင္ ေအာက္ဆင္းမပစ္ႏိုင္ ဘူးေလ သူတို ့ အေနအထားက ။ ပစၥည္းေတြေပးတယ္ဆိုတဲ့ဂုဏ္ကိုလဲ အေတာ့္ကိုမက္ေမာပံုရတယ္ ၊ဂ်ီးေတာ္ၾကီးေယာကၤ်ားကေတာ့ ပစၥည္းတစ္ခုကိုင္လိုက္တိုင္း ဒါေလအန္ကယ္၀ယ္တုန္းက ဘယ္ေလာက္ေပးရတာ က်မကေတာ့ျပာယာခတ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ျပီး ေဒါက္ဘိနပ္နဲ႔တက္ၾကိတ္လိုက္ ကန္ေတာ့လိုက္ လံုးလည္ကိုလိုက္ေနတာ အားလံုးကတစ္ခြိခြိေပါ့ ။ အဲလိုနဲ ့အေခါက္ေပါင္း မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ သယ္ခ် သင့္ေတာ္တဲ့တိုက္ေအာက္ေတြ သြားလြင့္ပစ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ လိုအပ္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ အိမ္ကို ေရခဲေသတၱာ အ၀တ္ေလ်ာက္စက္ေတြပို ့ ။ လိုခ်င္တဲ့သူေတြ ကိုဖုန္းဆက္ ကိုယ့္စရိတ္နဲ႔ ကိုယ္လိုက္ပို႔ ေနာက္ဆံုးပြဲသိမ္းေတာ့ ညတစ္နာရီ ထိုးလုျပီ ။ ပန္းအိုးေလးေတြ ႏွေျမာလို ့မ်က္ရည္စမ္းစမ္း ျဖစ္ေနတဲ့ ဂ်ီးေတာ္ၾကီးကို ကတို႔ေရာက္တဲ့ အထိ ပန္းအိုးေတြလိုက္ပို ့လိုက္ရေသးတယ္ ။အဲ.. ပစၥည္းေတြကပစ္ခ်င္တိုင္းလဲ ပစ္လို႔မရဘူးေနာ္ အဖမ္းကခံရဦးမွာ ။ လူလစ္မွအက်ိဳးအပဲ့ေတြ ပစ္ရတာ အေကာင္းေတြကေတာ့ မသိမသာနဲ႔ အိမ္ေအာက္ေတြ ေလွ်ာက္ပစ္ရတာပဲ။ဘုရားစင္အၾကီးၾကီး တစ္ခုကို သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာည၁၂း၀၀ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ နဲ႔ တက္တင္ေပးခဲ့ရတယ္ ။ ျပီးျပီလို႔ မထင္ၾကပါနဲ႔ဦး ကားေပၚမွာက်န္ေနတာ ေရခံမီးခံတယ္ဆိုတဲ့ ဘီဒိုၾကီးေလ ။ ကဲ... ဒီဘီဒိုၾကီးက စတဲ့ဇာတ္လမ္းယူမဲ့လူလဲမရွိ ရွိရင္လဲ တင္ႏိုင္ဘို႔ေတာင္ အင္အားဘယ္လိုမွကို မရွိေတာ့တဲ့ ပစၥည္းသယ္တဲ႔သူေတြကို အားနာရဦးမယ္ အစဥ္ေျပတဲ့ အိမ္ေအာက္တစ္ေနရာမွာပဲ ၀ဲခဲ႔ေတာ့မယ္လို႔က်မကဆံုးျဖတ္ေတာ့။<br />ေငြကုန္လူပမ္း အရွဳပ္ထုပ္ေတြနဲ႔ ေအာက္က်ေနာက္က် လူတစ္ကာအိမ္ကို လိုက္တင္ေပးေနတာ ကို္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ ့ေတြ ့ေနရတဲ႔ပစၥည္းသယ္ေပးသူေတြက ဂရုဏာသက္တယ္ထင္ပါ့ရွင္ ဂ်ီးေတာ္ၾကီးတို ့ ကိုလဲကြယ္ရာမွာ အတင္းအုပ္ ေနသံေတြက်မၾကားပါ့ရွင္ ။<br />အလကား ပစၥည္းေဟာင္းေတြ ရွင္းဘို႔စရိတ္ႏွေျမာလို႔ မမကိုလူလည္ၾကတာ ေရတစ္ခြက္ေတာင္ တိုက္ေဖၚမရဘူး ဘာညာေပါ့။<br />အဲလိုနဲ႔ ဘီဒိုၾကီးကအသစ္ၾကီး မမတို႔အိမ္ပဲတင္လိုက္ပါ အမွတ္တရ ေပါ့လို႔ေျပာရင္း က်မလဲစိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ၾကိဳက္သလိုသာ လုပ္ၾကပါေတာ့ ေျပာရတယ္။<br />ဘုရားစင္တင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ဆိုရင္ အထပ္တိုင္းဓါတ္ေလွခါး မေရာက္ဘူးေလ အေပၚကိုတက္ျပီး ပစၥည္းမျပီ ေအာက္ျပန္ဆင္းရတာ။<br />အိမ္နားနီးနီး ကပ္ျပီးလႊင့္ပစ္ျပန္ ေတာ့လဲ က်မကျပန္ျပီး မ်က္ႏွာပူအားနာ ေနေသးတာ။ပစၥည္းသယ္ေပးတဲ့သူေတြ ၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ ေသလုေနျပီ ပြဲသိမ္းေတာ့ အားလံုးကိုထမင္းေကၽြးရင္း ဘီဒိုၾကီး လည္တယ္တယ္နဲ ့က်မအိမ္ေပၚ ေရာက္လာေတာ့တယ္ ။မလတ္ရဲ ႔ပြစိ ပြစိပုတ္ပြ ေနတဲ့ မ်က္ႏွာထား ကိုၾကည့္ျပီး သူကငါနဲ ့ေနခ်င္လို႔ ေခၚလာတာေဟ့ လို႔ က်မကေျပာေတာ့ မလတ္ကျပဴးတူး ျပာတာနဲ႔ နင္အခ်ိန္ၾကည့္ ဦးစကားေျပာတာ ဘာမွမဆင္ျခင္ဘူးတဲ့။ဘီဒိုၾကီးကို အိမ္ေအာက္မွာ ကားရပ္ျပီးလႊင့္ပစ္ဖို ့ တိုင္ပင္ေတာ့လဲ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး အစ္ကိုကအိမ္ေအာက္မွာ ထားခဲ့ သယ္ေပးတဲ့သူေတြ က အိမ္ေရာက္ ေနမွတင္လိုက္ပါ ၊ လိုရင္သံုးရတာေပါ့ အေကာင္းၾကီးကို တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးေျပာေနၾကေတာ့ က်မကဘီဒို ၾကီးကိုလက္နဲ႔ ပုတ္ျပီး ငါအိမ္မွာေနမလား စေနသားၾကီး မမကဗုဒၵဟူး ဆိုေတာ့စီးပြါးေတာင္ျဖစ္ေသး တင္ၾကဟာ လို႔ေျပာေတာ့ အားလံုးက ၀ိုင္းရီၾကတယ္။<br />အဲလိုနဲ႔ဘီဒိုၾကီးက စတဲ့ဇတ္လမ္းလို႔ေျပာ ရမလိုပဲက်မအိမ္မွာ ဇတ္လမ္းေတြေပၚလာခဲ့ေတာ့တယ္။<br />ဆက္ရန္...........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-2301528403379642976?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-18851122332285529182009-04-11T11:05:00.009+08:002009-04-11T17:41:55.831+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SeBPzqiG1AI/AAAAAAAAAGw/fy09tu4c4yw/s1600-h/PICT0174.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SeBPzqiG1AI/AAAAAAAAAGw/fy09tu4c4yw/s400/PICT0174.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323342508561191938" border="0" /></a><br /><br /> ပြဲဦးထြက္မွာ အလဲလဲအကြဲကြဲ ခံခဲ့ရတာ မမေလသိတယ္ေနာ္ ။ ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ ။ ဒါေပမဲ့ က်မတို႔သိသြားျပီ ။ ညိဳျမဆိိုတာ ေၾကာ္ျငာဘို႔မလိုဘူးဆိုတာေလ..။<br />မနက္ျဖန္ျခံထဲမွာ မုန္႔လံုးေရေပၚလံုးမယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အေမကိုစည္းရံုးေရးဆင္းေတာ့ အိုေကေပါ့။ ဘုန္းဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ဒန္အိုးအၾကီးၾကီး သြားယူသကၤန္းကြ်န္းေစ်းကို ေျပးတာေပါ့။<br />အကုန္ဖုန္းေတြဆက္ သူငယ္ခ်င္းေတြေခၚ ဟားဟားဟား .... အစ္ကိုသူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ အဆစ္ပါေသး ။ အိမ္ကအစ္ကိုေတြကေတာ့ မသိေသးဘူးေလ ။ က်မတို႔ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြေရာပဲ သတင္းပို႔။<br />လာခ်င္ၾကလို႔ ကူညီခ်င္ၾကလို႔ ေပ်ာ္ခ်င္ၾကလို႔ ျခံေရွ႕မွာ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတာင္ ငွားထားရမေလာက္ပဲ။<br />ကာတြန္းရုပ္ ေဘာင္းဘီပြပြ တီရွပ္ေတြနဲ႔ အေပအေတ ညီအမေတြ ကိုၾကည့္ျပီး အစ္ကိုေတြက သေဘာေတြက်လို ့။<br />သူတို႔က အဲလိုပဲျမင္ခ်င္တာေလ က်မကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးအလွဆံုးဝတ္လာၾက ၊<br />ျမန္မာဆန္ဆန္ ဝတ္လာၾက၊ ရင္းႏွီးတဲ့ေယာကၤ်ား ေလးေတြကိုလဲ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ပုဆိုးနဲ႔ တိုက္ပံုဝတ္လာဟာ.... အေဖနဲ႔အေဒၚေတြက မလြယ္ဘူး ။ ပထမဦးဆံုး လုပ္ခြင့္ရတာ နင္တို႔ျပသနာ မရွာနဲ႔လို႔ က်မက ေလသံပစ္ထားေတာ့ ေခတ္လူငယ္ေတြက ေပါက္ျပီးသား။<br />ယိုးဒယားကလာတဲ့ မုန္႔လံုးေရေပၚလံုးတဲ့ အမွဳန္႔ကို ေရနဲ႔နယ္ရံုပဲ စားပြဲဝိုင္းၾကီးခ်ျပီး ထန္းလ်က္ေတြကို ဓါးနဲ႕ လွီးတဲ့သူကလွီး အုန္းသီးေတြကို ေစ်းထဲမွာ ငါးလံုးေလာက္ပဲ အေရးေပၚျခစ္လာတယ္ ။ က်န္တာသူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔ လာတဲ့ေကာင္ေလးေတြ ျခစ္ဘို႔ခ်န္ထားတာေပါ့။<br />အဓိက ေရေႏြးအိုးၾကီး ပြက္ပြက္ဆူရင္ မုန္႔လံုးေရေပၚကရျပီေလ ။ အကုန္ရယ္ဒီ ျဖစ္ျပီဆိုေတာ့ က်မတို႔ ညီအမေတြ လက္ကုတ္တယ္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ အိမ္ေပၚတက္ျပီး အလွျပင္ေတာ့တယ္ ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ အရမ္းအလွၾကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့မငယ္ထက္ကို က်မကပိုလွခ်င္ေနတာေလ (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေပါ့) ။ မလတ္ကေတာ့ က်မတို႔ကိုျဖဳတ္ထားေတာ့ နဲနဲရိူးတိုးရွန္႔တန္႔ ျဖစ္ေနတာေပါ့ ။ မလတ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျမန္မာအက်ီေလး ေတြဝတ္ျပီးေရာက္လာေတာ့မွ မလတ္ကလိုက္ဝတ္တာေလ ။<br />ဘုန္းဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းကိုလဲသြားလွဴမယ္ေပါ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ဇာတ္လမ္းေတြ က်မတို႔အေခၚဘီလူးေလးေကာင္ (အစ္ကိုေတြကိုေခၚတာ)သရဲေလးေကာင္က ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသးတယ္ ။ မၾကီးကလဲေက်ာင္းကိုလိုက္မယ္ ... ေဒၚၾကီးကလဲလိုက္မယ္... အေမကလဲလိုက္မယ္... အေဖကလဲ ဟိုလူ႔ေခၚျပီးျပီလားေမးလိုက္ ... ဖုန္းဆက္လိုက္၊ အိမ္မွာမမစတဲ့ဇာတ္လမ္းက ေပ်ာ္စရာအလွဴၾကီးကိုျဖစ္လို႔ ။ မပါရင္မျဖစ္တဲ့ မိုးေမွ်ာ္ျငဳပ္သီးပန္းကန္က စားပြဲေအာက္မွာ ရိိပ္ရိပ္ေလးေတြလွီးျပီး ဖြက္ထားေသး။<br />အစ္ကိုေတြကလဲသူတို႔ ေကာင္မေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖုန္းဆက္ေခၚတယ္ ။ ဟားဟားဟား ..... အလန္းေတြေပါ့ ရန္ကင္းသူေတြေလ.... သူတို႔ အေခၚ..... ကြင္းေတြ ဂ်က္ေတြ ကုလားေတြေပါ့....။<br />အေဒၚေတြေရာ ညီမဝမ္းကြဲေတြ ေရာတစ္ဝုန္းဝုန္း နဲ႔ ေရာက္လာၾကတယ္ ။ ေမာင္ေလးနဲ႔ ကိုငယ္ နဲ႕က်မသူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးက အုန္းလက္ေတြ တက္ခုတ္တယ္ ။ ျခံေရွ႕မွာ အုန္းလက္ေတြကို ဟိုေထာင္ဒီေထာင္ေပါ့...။ ေဆာင္းေပါက္ႏွစ္လံုးကို ျခံထဲခ်ျပီး သၾကၤန္သီခ်င္းကို ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ ဖြင့္ၾကတယ္။<br />က်မကေတာ့ အလွဆံုးျဖစ္ျခင္တဲ့ေဇာနဲ ့မၾကီးအက်ီေတြအကုန္ပံုေနျပီ ေရြးလို႔ကို မျပီးႏိုင္ဘူး ။ မၾကီးကလဲ မေန႔ကအျဖစ္ကိုေတြးျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ပံုရတယ္ ။ ကူေရြးေပးတယ္ ။ က်မကမျပင္ဘူးဆို ေပတူးေနေအာင္ကိုေနတာ ... ။ ပြဲေတြဘာေတြဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးထဲမွာသိပ္လွခ်င္တာ... ဟီး... ။<br />အနီေရာင္ တရုပ္ပိတ္ေပၚမွာ ေဘာလံုးအျဖဴေလးေတြ ျမန္မာရင္ေစ႔လက္စကေလးဝတ္ေတာ့ မၾကီးကအဲဒါ အလွဆံုးပဲ ေရစိုလဲမပါးဘူး အဲဒါဝတ္တဲ့ ။<br />က်မက မၾကီးထက္ အရပ္ရွည္ျပီး အားလံုးထဲမွာ အၾကီးဆံုးလို ့ေနာက္ပိုင္း အျမဲလိမ္ေျပာတတ္တယ္။<br />မငယ္က လွတယ္...။ ႏုႏုေလး ။ မလတ္က အရမ္းတည္တယ္ ။ မၾကီးက အူေၾကာင္ၾကား ။က်မကိုက် အရွဳပ္ထုပ္ တဲ့ ... ထားပါ..... ။<br />ျမန္မာအက်ီ က်စ္ဆံျမီး ႏွစ္ဖက္နဲ႔ က်မဆင္းလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက လွတယ္တဲ့ ေရေလာင္းၾကတယ္ ... ခိခိ ။ ညိဳျမ စာတတ္သြားတာကို အဲဒီေတာ့မွ အစ္ကိုေတြ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။<br />တစ္ကယ္ေျပာတာရွင့္ က်မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး..... ရိုးရိုးေလးေတြၾကားထဲမွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ နဲ႔ ကြင္းေတြ ဂ်က္ေတြ ကုလားေတြေတာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတြျဖစ္လို႔ ၊အရမ္းကို ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြပါပဲ။<br />က်မစကားကို အျမဲနားေထာင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလး တစ္ေယာက္ပဲ ပုဆိုးဝတ္လာတာလဲ အမွတ္တရ ကိုျဖစ္လို႔။ ့မုန္႔လံုးေရေပၚဂ်ိဳင့္ၾကီးနဲ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို က်မတို႔ ညီအမသူငယ္ခ်င္းေတြ ကူးခ်ီသန္းခ်ီ ညိဳျမတရားဝင္ လုပ္ၾကတယ္။<br />ကဲ.... ရွင္အေမေျပာတာမွန္တယ္...။ ညိဳျမဆိုတာ ေၾကျငာဘို႔ မလိုဘူးတဲ့ ... ။ သၾကၤန္ျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ မမညိဳျမ ..... ညိဳျမမမ ေပါ့...။<br />ဟီး..... ပိုင္တယ္ မဟုတ္လား...။ မမေလ သိတယ္ေနာ္ ။ အစ္ကိုေတြကိုေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ေယာက္ဖၾကီးလို႔ ေျဗာင္ေျပာင္းေခၚတယ္လို႔ သဲ့သဲ့ၾကားတာပဲရွင္......။ အဲဒါေတာ့ မမလဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး။<br /><br />ဒီႏွစ္အတာမွာ မညိဳျမ ဖိုးညိဳျမေတြ အားလံုးေပ်ာ္ရြင္ႏိုင္ေစေသာ္<br /><br /> ခ်စ္ခင္စြာ<br /><br /> မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-1885112233228552918?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-28337927013974561942009-04-09T17:36:00.022+08:002009-04-11T18:26:15.301+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sd-LBJvZMqI/AAAAAAAAAGg/MikPGH00M5g/s1600-h/mm.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 285px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/Sd-LBJvZMqI/AAAAAAAAAGg/MikPGH00M5g/s400/mm.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323126136486048418" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">ဒီပံုသည္ မမ မူပိုင္ ျဖစ္သည္။</span><br /> အေမ ညိဳျမဆိုတာ ဘယ္သူလဲဟင္လို႔ က်မေမးေတာ့ ဘယ္ကညိဳျမလဲ ဘယ္သူ႔သမီးတုန္းတဲ့ ...။ အေမက က်မကို ျပန္ေမးတယ္။ အာ... အေမကလဲ သၾကၤန္သီခ်င္းထဲက ညိဳျမဆိုတာေလလို ့ က်မေျပာေတာ့ အေမကျပံဳးရင္း ညိဳျမဆိုမွေတာ့ ညိဳျမေပါ့ မမရဲ႕လို႔ေျဖတယ္ ။ က်မကသီခ်င္းထဲမွာ "ညိဳျမလို႔အေခၚမခံႏိုင္ဘူးဆရာ"ဆိုေတာ့ ညိဳျမက ဆိုးသလားအေမလို ့က်မကေမးေတာ့ အမေတြကရယ္တယ္ ...။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်မအေဒၚ စပ္စလူး .... လူၾကီးေတြက သူ႔ကိုအဲလိုေခၚတာ ။ တစ္အိမ္တက္ဆင္း လိုက္ပို႔တဲ့ ေရႊရင္ေအးဂ်ိဳင့္ၾကီး ဆြဲရင္းထြက္သြားတာ ဆူဆူညံညံ အသံေတြၾကားလို ့ က်မအိမ္ေရွ႕ဝရန္တာထြက္ျပီး ေအာက္ကိုငံု ့ၾကည့္ေတာ့ .... အေမကလဲ ေနာက္က ထြက္လိုက္လာရင္းငုံ႔ၾကည့္တယ္။ ဟိုဖက္ျခံကဦးေလးၾကီးက ေရႊရင္ေအးသြားေပးတဲ့ အန္တီငယ္နဲ ့မၾကီး ျခံေပါက္ဝက ျပန္ထြက္အလာကို ေရဖလားခြက္နဲ႔ေစာင့္ေနတာကို ျမင္ရသလို အန္တီငယ္နဲ႔ မၾကီးတို႔ကလဲ ဟိုေျပးဒီေျပး .... အန္တီငယ္က မုန္႔လဲေပးရေသးတယ္ ေရနဲ႔လဲေလာင္းတယ္လို ့ အမူပိုပိုနဲ ့ေျပာေနတာ အေမေရာက်မေရာ ေတြ႔တယ္ေလ ...။ အေမကက်မကို ျပံဳးၾကည့္ရင္း ဟိုမွာေလ မမေတြ႔လား အဲဒါေပါ့ ညိဳျမဆိုတာတဲ့ က်မအေမ့စကားဆံုးေတာ့ ဝရန္တာကေန အဲဒီျမင္ကြင္းကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္ ။ တကယ့္ကို ၾကည္ႏူးစရာပါပဲ..။ က်စ္ဆံျမီး ႏွစ္ဖက္က်စ္ျပီး သနပ္ခါးပါးကြက္ေလးနဲ ့အန္တီငယ္နဲ႔ မၾကီးက ေရေတြစိုလို ့....။ အေတြးေတြထဲမွာ က်မကဂ်ိဳင့္ၾကီးကိုဆြဲလို ့ ရြယ္တူေကာင္ေလးေတြက ေရနဲ႔ပက္လို႔ ... ။ အေတြးထဲမွာ က်မေခ်ာ္လဲေရာ.... လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးျပီး တဟားဟား ေအာ္ရယ္တဲ့ က်မကို အန္တီေလးနဲ႔မၾကီးက ေမာ့ၾကည့္ေလရဲ့ ....။ စိတ္ကူးေတြထဲမွာ... ေအာ္ ညိဳျမ... ညိဳျမ ဒီေလာက္လွတဲ့ အမည္ေလးနဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ ရာဇဝင္မွာ စာတင္ေလာက္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကဲခဲ့ပါလိမ့္ေနာ္.... ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သစ္ရြက္ကေလးေတြ တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြ ..... ေႏြ မိုး ေဆာင္း ေတြ ျပကၡဒိန္ေတြ တစ္မ်ိဳးေျပာင္းရင္း မမညိဳျမျဖစ္လာျပီေပါ့ .....။<br />ရြယ္တူမတိမ္းမယိမ္းေတြ တူညီတဲ့ကိုယ္ေနဟန္ေတြနဲ႔ မမတို႔ညီအမကို ရင္းႏွီးအၾကာင္းသိတဲ့ ကာလသားေတြ ခမ်ာအလြန္ကို ရွိန္ၾကသရွင္.....။ အတည္ေပါက္နဲ႔ အေသၾကပ္တဲ့ ဒီညီအမေတြကို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ကလြဲရင္ ေျဗာင္ဖြင့္ေျပာရဲသူ မရွိသေလာက္ပဲ ။ တခါက အစ္ကိုနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အိမ္အဝင္အထြက္ရွိတဲ့ အမ်ိဴးေကာင္းသားတစ္ေယာက္က အစ္ကိုဆီ ဖုန္းဆက္တယ္ ။ မမကဖုန္းကိုင္ေတာ့ ကိုကိုက မရွိဘူးေလ သူက .... စကားမစပ္ အခုဖုန္းကိုင္တာ အငယ္ဆံုးမေလး ထင္တယ္တဲ့ ။ က်မကလဲ ဟုတ္ပါတယ္ေပါ့ သူကခပ္တည္တည္ လူၾကီးလိုဆိုေတာ့ေလ..... ဟိုေန႔ကဝတ္ထားတဲ့ အက်ီေလး အေတာ္လွသတဲ့ သူ႔ညီမေလး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လို႔ ဘယ္ဆိုင္ကဝယ္တာလဲတဲ့ ။ အငယ္ဆံုးက ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး မမျဖစ္ေနတာလဲတဲ့ ။ မမေလ သိတယ္ေနာ္ တယ္လီဖုန္းက ရီေကာဒင္း ခလုပ္ကေလးကိုႏွိပ္လိုက္တာေပါ့ ။ မမတို ့ေမာင္ႏွမေတြ အေၾကာင္းကို ထဲထဲဝင္ဝင္ မသိတဲ့အစ္ကိုေတာ္ရဲ့ မိတ္ေဆြသစ္ေပါ့ရွင္ ။ အစ္ကို႔ ညီမက မမေလာက္မေခ်ာေတာ့ သူ႔နဲ ့ လိုက္ပါ့မလား မသိဘူးေပါ့ ။ မမက ဘာတက္ေနတာလဲ ... စာလိုက္ႏိုင္ရဲ့လား... ေက်ာင္းခ်ိန္ က်ဴရွင္ခ်ိန္ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးေမးလို ့ ..... အစ္ကိုျပန္လာေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြျပန္နားေထာင္ျပီး တဝါးဝါး တဟားဟားေပါ့ ။<br />ေနာက္ေန ့အဲဒီအစ္ကိုၾကီး အိမ္လာေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြဇာတ္တိုက္ထားတာေလ သူ႔ေရွ႕တင္ ကိုကိုက မမ ဟိုေန႔ကဖုန္းဆက္တာ ဘာလို႔ျပန္မေျပာလဲ .... အဲလိုပဲဘာမွအသံုးမက်ဘူး ဆိုျပီးေဟာက္ပါေလေရာ။<br />မမက မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ေမ့သြားလို႔ ဆိုေတာ့ အေရးၾကီးတဲ့ကိစၥဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲတဲ့ ကိုကို႔ သူငယ္ခ်င္း ညီမေမြးေန႔ အကၤ်ီ၀ယ္ေပးဘို႔ကိစၥ အဲေလာက္ အေရးမၾကီးဘူး ထင္တာေပါ့။<br />အဲဒီလူက မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာပ်က္ေနျပီ မမေလသိတယ္ေနာ္ ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္ နဲ ့ထျပီး..... ကိုကို နားေထာင္ၾကည့္ အေရးၾကီးတာပါရင္ေျပာဆိုျပီး ဖြင့္ျပလိုက္တာေပါ့ ။ အတြင္းသိအစင္းသိအေၾကာင္းသိတဲ့ ကိုကို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္းပဲက အနားမွာသံုးေယာက္ ျပီးေတာ့အိမ္ရွိလူကုန္ ပါဆို။<br />အဲဒီလူ ထေျပးတာဘိနပ္ေတာင္မွားတယ္ ရာဇဝင္မွာတြင္ပါေလေရာ။<br />ဒီေန႔ အိမ္မွာသၾကၤန္အၾကိဳေန႔ေလ ေရႊရင္ေအးလုပ္တယ္။<br />အေမ့ကို လမ္းထဲကအိမ္ေတြ မမနဲ႔မငယ္ လိုက္ပို႔မယ္ေနာ္ ဆိုေတာ့ အမ်ိဳးေတြအိမ္လိုက္ပို႔ေလ ....။ လမ္းထဲကို ေကာင္မေလးေတြ ပို႔ခိုင္း..... ေရပက္လိမ့္မယ္တဲ့ ။<br />အမ္.... အေမကလဲ မမကညိဳျမလုပ္ခ်င္လို႔ ဆိုေတာ့ အေမကျပံဳးရင္း ညိဳျမလုပ္တာမ်ား ေၾကျငာျပီးလုပ္ရတယ္လို႔ မၾကားဘူးပါဘူး မမရယ္တဲ့ ။ က်မအရမ္း ၾကိဳက္တဲ့ မၾကီးအက်ီ အစိမ္းေရာင္ေတာက္ေတာက္ေလးေပၚမွာ ေရာင္စံုေဘာလံုးေလးေတြပါတဲ့ ပိတ္စနဲ႔ ခ်ဴပ္ထားတဲ့ ဝမ္းဆက္ ရင္ဖံုးပံုဆန္း လွလွေလးကိုေတာင္းဝတ္တယ္။<br />ဆံပင္ေတြကို က်စ္ဆံျမီးႏွစ္ဖက္ခြဲက်စ္ျပီး ဖဲၾကိဳးေရာင္စံုနဲ႔ အဖ်ားကိုခ်ည္လိုက္တယ္။<br />မငယ္ကလဲ က်မလိုပဲ မၾကီးရဲ ႔ျမန္မာအက်ီဝမ္းဆက္နဲ႔ပဲ မငယ္က ဆံပင္အရမ္းမရွည္ေတာ့ ဟိုဖက္ဒီဖက္ ခြဲျပီး ဖဲၾကိဳးေရာင္စံုနဲ႔ပဲ စီးထားတယ္။<br />ေဒၚၾကီးကြက္ေပးတဲ့ ပါးကြက္ေလးေထာင့္ လွလွေလးကို ညီတယ္မညီဘူး ေခ်းမ်ားေနေသးတယ္ ။<br />အဲ.... အားလံုးျပီးေတာ့မၾကီးက အေမကိုေခၚျပတယ္ ။ အေမက က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္အံ့တစ္ၾသ ေငးေမာၾကည့္ေနတယ္ ။ အဲ..... တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္း ေျပာင္စပ္စပ္နဲ႔ ရယ္ေမာမိေသးတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္လံုး အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္ေနၾကတယ္။<br />အေမက ဘာေျပာလိုက္တယ္ မသိဘူး မလတ္ ေပေစာင္းေပေစာင္း နဲ႔အခန္းထဲ ဝင္လာတယ္ ။ က်မက မယ္ေရြးပြဲက ပံုစံလို လမ္းေလွ်ာက္ျပေတာ့ မလတ္ကႏွာေခါင္းရံွဳ႕ျပီး အဲလိုပံုေတြနဲ႔ အျပင္သြားမယ္ ဟုတ္လားဆိုျပီး ေခါင္းခါတယ္။<br />ေရနဲ႔အပက္ခံရမယ္ အဲဒီထက္ပိုဆိုးရင္ ရည္းစားစကားပါ အေျပာခံရမယ္တဲ့ ။ မလတ္က အဲလိုေျပာျပီး ေအာက္ထပ္ျပန္ဆင္းသြားေတာ့ မငယ္ကမထြက္ရဲေတာ့ဘူး ။<br />က်မက မငယ္ နင္အရမ္းလွတာ မလတ္ကမနာလိုလို႔ ေျပာတာ လာသြားမယ္ဆိုေတာ့ မငယ္က အင္တင္တင္ ျဖစ္ေနျပီ။<br />ခက္တာက အိမ္ေအာက္ကို သတင္းကေရာက္ျပီ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္မဆင္းရဲေတာ့ဘူး မသိမသာ ထြက္ဖို႔ကလဲ မၾကီးအက်ီေတြ ထမိန္ေတြနဲ႔ အပ်ိဳလုပ္ထားတာေလ။<br />ဒါေပမဲ့ မမေလသိတယ္ေနာ္ လာပါမငယ္ ေအာက္မွာ ေရႊရင္ေအးဂ်ိဳင့္ယူျပီးေစာင့္ေနမယ္။<br />ဆိုျပီးက်မကအရင္ ဆင္းသြားတယ္ ဟန္ကိုယ့္ဘို႔ နဲ႔ ဆင္းသြားေပမဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ထမိန္နဲ႔ ဆိုေတာ့ လူကမလွဳပ္တလွဳပ္ ျဖစ္ေနသလိုပဲ ။<br />ထမင္းစားခန္းမွာ ကိုငယ္နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ဟ.... ဘာၾကီးလဲတဲ့ အမွန္ေတာ့ က်မအေတာ့္ကို ရွက္သြားတာ အမွန္ပဲ ..။ ဒါေပမဲ့ မမေလသိတယ္ ေနာ္ ...။ အင္း... လူေလ ဘာျဖစ္သလဲ ေခ်ာလို႔လား ဆိုေတာ့ ႏွာေခါင္းရွံဳ ႔ ျပီး အဘြားၾကီးတဲ့ ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ စိတ္ပ်က္ေနျပီရွင္...။ ရွိဳးတိုး ရွန္ ့တန္ ႔နဲ႔ မငယ္အနား ေရာက္လာေတာ့ ကိုငယ္က အရမ္းလွတယ္လို႔ေျပာတယ္ ဆိုေတာ့ မယံုတစ္ဝက္နဲ႔ ဟုတ္လားတဲ့။<br />မငယ္ကိုမေတြ႔လို႔ တစ္ကယ္ဆို မငယ္ကပိုလွတာလို ့ေျပာျပီး သူ႔စိတ္ဓါတ္ေတြကို ျမွင့္ေပးလိုက္ေတာ့ မငယ္ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြ ျဖစ္သြားတာ အမွန္ပဲ။<br />ဂ်ိဴင့္ၾကီး ဆြဲျပီး ဧည့္ခန္းထဲကႏွစ္ေယာက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ေဒၚၾကီးရယ္ ကိုငယ့္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရယ္ပဲ ရွိတယ္။<br />ေဒၚၾကီးက အဟုတ္ေအ ညီအမႏွစ္ေယာက္ ေခ်ာလိုက္တာတဲ့ ကိုငယ့္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ကို တစ္ခါမွရွိတယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူးတဲ့ က်မတို႔ ညီအမ သူတို႔ေရွ႕မွာ အေတာ့္ကိုရွက္ကိုးရွက္ကန္း ျဖစ္ေနတာ အမွန္ပဲ ။ ညွပ္ဘိနပ္ အျဖဴေလးေတြ ဆင္တူစီးျပီး အိမ္တံစက္ျမိတ္ေအာက္ကထြက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ဝုန္းကနဲ အသံနဲ႔ အတူ ညီအမႏွစ္ေယာက္လံုး ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္ နဲ႔ က်မက ဂ်ိဳင့္ၾကီးကိုလြတ္က်မွာစိုးေတာ့ ထိမ္းရင္းဟန္မပ်က္ေအာင္ ေနေနေပမဲ့ မငယ္ကေတာ့ ဘိနပ္ကေတာင္တစ္ဖက္ ေျမာက္တစ္ဖက္...။ သူစီးထားတဲ့ဖဲၾကိဳးေလး ေတြက်မေခါင္းက ဖဲၾကိဳးေလး ေတြ ေရထဲမွာေဗာေလာေျမာလို႔ .....။ မငယ္ကြက္ထားတဲ့ပါးကြက္ ေလးလဲမရွိေတာ့ဘူး။<br />က်မလဲ အဲလိုပဲေနမွာ ဝရန္တာကို ေပေစာင္းေစာင္းနဲ႔ က်မေမာ့ၾကည့္ ေတာ့ ကိုငယ္နဲ႔မလတ္ က်မရန္ေတြ ့မလို႔ အရွိန္ယူတုန္းမွာပဲ ေနာက္ေရတစ္ပံုးက ဝုန္းကနဲ ထပ္က်လာေတာ့ က်မဂ်ိဳင့္ၾကီး မႏိုင္မနင္းနဲ ့ထိုင္လ်ွက္ကိုျပဳတ္ၾကတာရွင္ ေခါင္းကိုလဲတင္းပုတ္နဲ ့ ကိုထုလိုက္သလိုပဲ မငယ္ဆိုတာလဲဘယ္ေျပး ရမွန္းကိုမသိ<br />ဝရန္တာေအာက္က လြတ္ေအာင္ထြက္ေျပးတဲ့ မငယ္ကို သစ္ပင္ေရေလာင္းတဲ့ ပိုက္နဲ႔အတင္း ပက္ေနတာ အစ္ကိုလတ္္နဲ႔ ေမာင္ငယ္ေပါ့။ က်မတို ႔အျဖစ္ကို အိမ္သားေတြအားလံုးက ရီေနၾကတယ္ က်မတို႔ ကိုငယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရွ႕မွာရွက္တတ္ေနျပီ ။ က်မေရႊရင္ေအးဂ်ိဳင့္ၾကီးကိုပစ္ခ်ျပီး ေအာ္ငိုေတာ့ အစ္ကိုအၾကီး ကညိဳျမလုပ္တာကိုး နဲေတာင္နဲေသးတယ္ ... အိုးမဲပါသုတ္ရမွာလို ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ေတာ့ အငိုတိတ္ျပီး က်မဟတ္ဟတ္ပက္ပက္ကို ရယ္မိေတာ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ က်မက တစ္ကယ္ဆို ညိဳျမလုပ္ခ်င္ခဲ့တာေလေနာ..........။သိရင္ျပီးတာပဲေပါ့။<br /> အားလံုးကိုခ်စ္ခင္စြာျဖင့္<br /> မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-2833792701397456194?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-89139057959421858032009-03-16T00:35:00.011+08:002009-03-24T13:39:03.751+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SchwDTYP6QI/AAAAAAAAAGI/Mdi1Ir1iLs0/s1600-h/ghosts.preview.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SchwDTYP6QI/AAAAAAAAAGI/Mdi1Ir1iLs0/s400/ghosts.preview.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316622562154768642" border="0" /></a><br /> တစ္ေန႔ေပါ ့..... က်မတို႔ ညီအမေတြပဲရွိတဲ့ေန႔မွာေတာ့ ကေလးထိန္းေကာင္မေလးကို ေမးေတာ့တယ္။<br />အန္တီေလးအေၾကာင္း သိသမွွ်ေျပာဖို႔ေပါ ့။ ေကာင္မေလးက ပထမအင္တင္တင္နဲ႔ က်မတို႔ညီအမ ဝိုင္းၾကပ္ေတာ့မွ ထြက္လာတာ ။ အန္တီေလးက မကြ်တ္မလြတ္ဖူးတဲ့....။<br />ၾကီးၾကီးကို အျမဲတမ္း အိမ္မက္ေပးျပီး ငိုယိုေတာင္းပန္တာတဲ့....။ ဒီအိမ္မွာပဲ ေနပါရေစဆိုျပီးေတာ့တဲ့.... ။ အန္တီငယ္ကေတာ့ ဆံုးျပီးထဲက ကေလးနားမွာမခြာဘူးတဲ့ သမီးကမေၾကာက္ပါဘူးတဲ့..... အန္တီငယ္က အရမ္းပိုသနားဖို႔ ေကာင္းတယ္တဲ့ ......။ ၾကီးၾကီးတို႔ ေလခၽြန္နတ္ သြားေမးေတာ့ ကေလးေခၚလာရမယ္ဆိုလို ့ သမီးနဲ႔ကေလးနဲ ့ လိုက္သြားရလို ့ သမီးသိတာတဲ့.....။ ၾကီးၾကီးတို႔က ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒီအေၾကာင္းေတြ ေလွ်ာက္မေျပာရဘူးလို႔ မွာထားတယ္တဲ့ ။<br /> အလွဴလုပ္ အမွ်အတန္း ေဝရမယ္ဆိုေတာ့ အန္တီငယ္က သူ႔သားေလး ေက်ာင္းတက္ေတာ့မွ သူ႔အမွ်ယူျပီး သြားပါရေစလို ့ ေျပာတာတဲ ့ ကေလးတစ္ခုခုျဖစ္ျပီဆို အန္တီေလးက သူ႔ကို လာႏွဳိးတာတဲ့ ။မမတို႔ မယံုရင္ ကေလးကို တစ္ခုခုလုပ္ၾကည့္ အန္တီေလး ေရာက္လာေရာတဲ့ အခုဆို ကေလးက ျပံဳးတတ္ ရယ္တတ္ေတာ့ ပိုသိသာတယ္တဲ့ ။ တစ္ခါတစ္ေလ ကေလးက တစ္ေယာက္ထဲ တစ္ခစ္ခစ္နဲ႔ ေဆာ့ေနတာတဲ့...။ အနားမွာ လူတစ္ေယာက္ ရွိေနတဲ့အတိုင္းပဲတဲ့ ။<br />က်မတို႔ ညီအစ္မေတြ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္း ေခါင္းခါမိေတာ့တယ္ ။ တစ္ေန႔ေပါ့ ကေလးငယ္ေလးက ရစ္တတ္ ပူတတ္ ဆူတတ္ေနျပီ ။ တခါတေလအခ်ိန္မေတာ္ၾကီးေပါ့ သူ႔အသံထြက္ အတိုင္းက်မေျပာရရင္ တပီ ၾကည့္မယ္ တပီၾကည့္မယ္ ျမန္မာ့အသံျပီးလို ့ ေကာင္မေလးေတြ အိပ္ခ်ိန္ဆို ကေလးကရစ္ျပီ ။ က်မက ဧည့္ခန္းထဲမွာ စာဖတ္ေနတယ္ ။ တစ္ဆူဆူနဲ႔ ငိုေနေတာ့ တီဗီေရွ႕မွာ ကေလးထိုင္တဲ့ ခုံေလးကိုဆြဲ ကေလးကိုၾကည့္ဆိုျပီး ထိုင္ခိုင္းထားတယ္ ။ က်မကိုလဲ ေၾကာက္တယ္ ။ ေပျပီးထိုင္ေနတယ္ ေကာင္မေလးကို မ်က္ရိပ္ျပျပီး ေနာက္ေဖးဝင္ခိုင္းလိုက္တယ္ ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ကေလးက တီဗီေရွ႕မွာထိုင္ က်မကစာဖတ္ ..... တိတ္ဆိတ္ေနတုန္း တီဗီကရွဲရွဲနဲ ့ထပြင့္တယ္ ။ က်မစာဖတ္ေနရင္းနဲ ့ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ကေလးက လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွား အရုပ္ထြက္လာမယ္ေပါ့ ။ က်မက သူ႔အနားသြားျပီး မိုးလင္းမွလာမွာ အခုျပီးသြားျပီဆိုေတာ့ ေပကပ္ျပီး တပီၾကည့္မယ္ လုပ္ျပန္ေရာ သူ႔ေရာဂါကလဲ ညတီဗီျပီးခ်ိန္တိုင္း ရစ္တာေနာ္....။ တစ္ေန႔လဲမဟုတ္ ေန႔တိုင္း ေခ်ာ့လဲမရ ေျခာက္လဲမရ ....။ က်မစိတ္ထဲ အခုနင္က ကေလးဖြင့္လိုက္တယ္ ထင္တာေလ...။<br />က်မက ျပန္ပိတ္ျပီး..... ၾကည့္.... အဲဒါ တီဗီပဲဆိုျပီး စာျပန္ဖတ္ေန တယ္ ။ ကေလးကလဲ ေပျပီးၾကည့္ေနတယ ္။ က်မထိုင္ယံုပဲ ရွိေသးတယ္.....။ တီဗီကရွဲရွဲဆိုေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး ကေလးကို ဇပ္ကနဲ ေကာက္ခ်ီလိုက္တယ္ ။ ေျပးတာေပါ ့ အနီးဆံုးအခန္းထဲကို မလတ္နဲ႔မငယ္က ဘာျဖစ္သလဲေပါ့ ....။ က်မကလဲ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေပါ့ ။ က်မတို႕ညီအမေတြ ကေလးခ်ီျပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့လဲ တီဗီက တစ္ရွဲရွဲပဲ....။ မလတ္က တီဗီကိုပိတ္ရင္း ေကာင္မေလးကို ကေလးလာေခၚခိုင္းတယ္ ။ က်မတို႔ ညီအမလဲ ေခါင္းျခင္းဆိုင္ျပီး ပရိတ္ရြတ္မယ္....။ ဆရာေတာ္ၾကီးပင့္မယ္ အလွဴလုပ္မယ္ အမွ်အတန္းေဝမယ္ ....။ ကြ်တ္ခ်ိန္တန္ရင္လဲ သြားၾကပါေစေပါ့ ။ ဒီလိုစြဲလန္းပံုၾကီးနဲ႕ မဟုတ္ေသးပါဘူး ကိုယ္လဲ ေနရတာ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ေပါ့လို႔ တိုင္ပင္ေနတုန္းမွာပဲ အေမတို႔ အခန္းက ဝူးဝူးဝါးဝါးအသံနဲ႔ အေမထြက္လာသလို မၾကီးကလဲ ထိတ္ထိတ္လန္႔လန္႔နဲ႔ ထြက္လာတယ္....။ က်မနဲ႔ မလတ္ မငယ္ သံုးေယာက္ အံ့ၾသလို ့ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ ဆိုေတာ့ အိမ္မက္ေၾကာင့္ လန္႔ႏိုးလာတာတဲ့ အန္တီေလးနဲ႔ အန္တီငယ္ႏွစ္ေယာက္လံုး အိမ္မက္ထဲမွာ ငိုယိုျပီး သူတို႔ကို ေမာင္းမထုတ္ဘို႔ ေျပာတယ္တဲ့ ....။ က်မတို႔တေတြ နားကိုမလည္ႏိုင္ေအာင္ နားေထာင္ရင္းနဲ႔ မၾကီးက အနားမွာ တစ္ကယ္ရွိေနသလိုပဲတဲ့ .....။ တစ္ကယ္လာေျပာသလိုပဲတဲ့...။ အေမနဲ႔မၾကီးက ဘာေၾကာင့္ အိမ္မက္ကို အတူတူမက္တာလဲ က်မကေတာ့ အေတြးေတြနဲ႔ ခ်ာခ်ာလည္ေတာ့တာပဲ ....။ ပစၥည္းေတြကို ထိလို႔ ကိုင္လို ့ရတာလားလို႔ ေတြးရင္း က်မတို႔အိမ္ရဲ႕အိမ္တြင္းအုန္း ဆြဲထားတဲ့ေနရာကို ၾကည့္ေနမိတာပဲ ။ မလတ္က က်မအေတြးကိုသိသလိုနဲ႔ အိမ္ေစာင့္နတ္ထက္ အိမ္ဦးနတ္က ပိုစြမ္းတယ္တဲ့ ။ က်မက မလတ္ေျပာတာကို နားမလည္ဘူး....။ ငါတို႔အေဖ အိမ္ဦးနတ္ၾကီး ခြင့္ျပဳထားမွေတာ့ အိမ္တြင္းက ဘာမွမကူညီႏိုင္တာေနမွာတဲ့ ...။ အင္း.... သူေျပာတာလဲ ဟုတ္တုတ္တုတ္ ။ မငယ္ကေတာ့ ...... အင္းေနာ္ အန္တီေလးတို႔က ဝိဥာဥ္ဘဝအထိ ခ်စ္ႏိုင္တဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရထားတာ အေတာ္ကိုကံေကာင္းတာပဲ ။ မမ နင္အဲလိုျဖစ္ရင္ ငါလဲခ်စ္ႏိုင္မွာပါ ဒါေပမဲ့ အန္တီေလးတို႔လို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္မေျခာက္နဲ႔ ... ေျဗာင္ေျခာက္သိလားတဲ့လို ့ ေျပာတဲ့မငယ္တစ္ေယာက္ အျဖစ္ကေတာ့ ဆိုးလြန္းလွပါတယ္....။<br />အိပ္ယာအသီးသီးဝင္ျပီး ညနက္ ၂း၃၀ ေလာက္မွာေတာ့ မတရားျမည္ေနတဲ့ ဘဲလ္သံနဲ႔အတူ ငိုသံ တံခါးထုသံေတြၾကားမွာ မမလဲ အထိတ္တစ္လန္႔ႏိုးလာခဲ့ေတာ့တယ္ ။ တစ္ကိုယ္လံုး တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ မငယ္ကိုေပြ႔ဖက္ထားတဲ့ အေမက ဒီအတိုင္းဆို က်မသမီးေတြ ဒုကၡေရာက္ကုန္မယ္လို႔ ေလသံေအးေအးနဲ႔ အေဖ့ကိုေျပာတယ္ ။<br />အိပ္မွဳံစံုမြားနဲ ့ က်မကို မလတ္က .... မငယ္ အိမ္ျပင္ေရာက္ေနလို႔တဲ့ ..... ဘုရားေရ .... ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲလို႔....... က်မသူမ်ားေျပာတာမသိခ်င္ဘူး..... မငယ္ေျပာျပပါဆိုေတာ့ ..... သူအိမ္မက္တယ္တဲ့ အိမ္မက္ထဲမွာ အန္တီေလးတို႔ႏွစ္ေယာက္က အျပင္လိုက္ဖို႔ သူ႔ကိုေခၚတာတဲ့ ... ေစ်းသြားဖို႔တဲ့ ... ဟိုးအရင္ကလို ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္နဲ႔တဲ့ ..... သူကလဲ လိုက္မယ္ဆိုျပီး အတူတူထြက္ခဲ့တာတဲ့ ..... အိမ္မက္ထဲမွာ ညေနေစာင္းခ်ိန္ေလာက္တဲ့ ေလွခါးေမွာင္ေမွာင္ေလးကပဲ သံုးေယာက္အတူတူ ဆင္းခဲ့တာတဲ့....။ အန္တီေလးက တံခါးကို ေနာက္ျပန္ ဂ်ိဳင္းကနဲျမည္ေအာင္ဆြဲပိတ္ေတာ့ သူလန္႔ျပီး ႏိုးသြားတာတဲ့....။<br />ျပီးေတာ့သူက အေမ....အန္တီေလးတို႔ မေသဘူး ။ ဒီမွာရွိတယ္ သမီးနဲ႔ စကားေျပာေနတာ ဟိုးအရင္ကလိုပဲတဲ့ ... အခုသူတို ့ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ သမီးတစ္ေယာက္ထဲ ေၾကာက္လိုက္တာ အျပင္မွာ ဆိုျပီးငိုျပန္ေရာ ....။ က်မလဲေၾကာက္တယ္ ဒါေပမဲ့ အေဖအေမေတြ မသိေအာင္ ...... "မငယ္ေျဗာင္ေလ အဲဒါေျဗာင္ေပါ့ဟ" ဆိုေတာ့ မလတ္ကလဲ ေအးမငယ္ တစ္ကယ့္ကိုေျဗာင္ပါလားေနာ္ဆိုေတာ့ မငယ္က ေျဗာင္ေတာ့ေျဗာင္ေပါ့ အဲေလာက္ေျဗာင္ၾကီးၾက ေၾကာက္တယ္ဆို ငိုပါေလေရာ ... ။ မၾကီးကေတာ့ အသံလံုးဝ မထြက္ေတာ့ဘူး အေဖကေတာ့ အိမ္မက္မက္ျပီး မငယ္ေယာင္ျပီး ထြက္သြားတယ္ေပါ့ရွင္....။ ဒါေပမယ့္ အေဖက က်မတို႔ ညီအမကို မသကၤာတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ မအိပ္ခင္ ဘာေတြေျပာၾကတုန္းဆိုေတာ့ က်မက ေဖၚေကာင္ေလ.... မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး .... အေဖ မငယ္က အန္တီေလးတို႔ကို ေျဗာင္ေျခာက္လို႔ ေျပာအိပ္တာဆိုေတာ့ .... အေဖက မင္းသမီးေတြကလဲ မင္းသမီးေတြပဲလို႔ အေမ့ကိုေျပာတယ္.... ။ မိုးလင္းေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးကိုပင့္တယ္ .....။ ေဆြမ်ိဴးအစံုနဲ ့ အေဒၚႏွစ္ေယာက္ကို ဦးတည္ျပီး အလွဴလုပ္ အမွ်အတန္းေဝတယ္ .... ။ ေသေသခ်ာခ်ာ တိတိက်က် သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္ေတြနဲ႔လုပ္တယ္ ... ။ သူတို႔အမည္ေတြနဲ႔ပဲ အမွ်ေဝတယ္....။<br />ထူးထူးဆန္းဆန္း အေဖတို႔က်န္ခဲ့တဲ့ သူေတြအကုန္လံုးက အမိန္႔ျပန္စာရြတ္တယ္ ။ ဘဝျခင္း မတူလို႔ အတူေနဖို ့ ခြင့္မျပဳႏိုင္ေၾကာင္း ေနာက္ျပီးခ်ိန္ခြင္ထဲမွာ ကေလးအဝတ္ေလးေတြ တစ္ဖက္ထည့္တယ္ .... ။ ကေလးယူမယ့္ လူရဲ႕အဝတ္အစားေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ေျပာင္းထည့္တယ္.... ။ ကေလးကို ဘယ္သူမွမေပးဘူးတဲ့ ခ်ိန္ခြင္က တင္းေနတယ္ .... ။ ေနာက္ဆံုးမၾကီးအကၤ်ီ ထည့္ေတာ့မွ ခ်ိန္ခြင္က မၾကီးဖက္ကို ေစာက္ထိုးဆင္းသြားတယ္ ။ ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတဲ့ မၾကီးကိုယံုၾကည္ စိတ္ခ်ေပးအပ္တာ သံုးခါတိတိ ေမးျပီးေတာ့မွ ကေလးေတြ မၾကီးလက္ထဲအပ္သြားတယ္ ေျပာတာပဲ ။ မလတ္ကေတာ့ လူၾကီးေတြခ်ထားတဲ့ ခ်ိန္ခြင္ကို အေလးခိုးတယ္ဆိုျပီး ေစ်းေခါင္းသြားတိုင္မယ့္ပံုနဲ႔ ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ၾကည့္လိုက္ အကီၤ်ေတြထည့္ခ်ိန္လိုက္နဲ ့ဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ အေဖကိုဦးတည္ျပီး သံုးေလးခါေမးတယ္ ။ လက္ခံမလားဆိုေတာ့ အေဖက လက္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး ဘဝမတူဘူး သြားသင့္တဲ့ေနရာ သင့္ေတာ္ရာကိုသြားၾကေတာ့ ကေလးကို အားလံုးတာဝန္ယူတယ္ စိတ္ခ်လက္ခ် ထားခဲ့ၾကေတာ့လို႔ေျပာတယ္ ။ အခုလုပ္တဲ့ အလွဴအတန္းေတြကိုရေအာင္ ယူသြားဖို႔အေမကေျပာတယ္ ...။ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ သာဓုေခၚဖို႔ေျပာတယ္ ။ ပရိတ္ရြတ္ အမွ်အတန္းေဝတယ္ ။ အဲဒီညမွာေတာ့<br />က်မတို႔ အိမ္တံခါးေတြ ေနရာအႏွံ႔က တဘံုးဘံုးထုသံ ၾကားရတယ္ ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိပ္ေထြေထြထူးထူး မၾကားမိေတာ့ဘူး... ။ က်မတို႔လဲ အရင္ကထက္ စိတ္ထဲေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္မွာေတာ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးကိုအေဖက ေသခ်ာတိုင္ပင္ျပီး က်မတို႔အိမ္ၾကီးကို လာ၀ယ္တဲ့ ေခတ္ပ်က္ သူေဌးတစ္ေယာက္ လက္ထဲထည့္ခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />စာဖတ္သူမ်ားကိုေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-8913905795942185803?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-60795431191723329842009-03-15T10:28:00.019+08:002009-03-15T16:03:57.874+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Gc4WQmsMBgA/SbydORjlacI/AAAAAAAAALg/fUvJsJ4HeOo/s1600-h/letter.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 199px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Gc4WQmsMBgA/SbydORjlacI/AAAAAAAAALg/fUvJsJ4HeOo/s320/letter.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313294528946727362" border="0" /></a>ဆံပင္အရွည္ထားပါတဲ့။ပါးကြက္ေလးကြက္ခဲ့ပါတဲ့။ကတၱီပါဖိနပ္ေလးစီးခဲ ့ေနာ္တဲ့။ညက်ရင္ၿခံေရွ႕မွာဂစ္တာလာတီး မွာေနာ္တဲ့။ဖုန္းနားမွာရွိ ေနေပးေနာ္၊ စကားေျပာခြင့္ မရေတာင္ "ဟယ္လို" ဆိုတဲ ့အိပ္ေဆးတစ္ခြက္ေသာက္ခ်င္လို ့ပါတဲ့<br />....ဟိုးအရင္ ျမန္မာေကာင္ေလး ေတြက ျမန္မာေကာင္မေလးေတြကိုရီးစားစာထဲမွာ မွာတမ္းေျခြတတ္ၾကတယ္။<br />ေဟာ.. မမအတြက္ ပထမဦးဆံုး ရည္းစားစာတဲ့ .....။<br />ညေနဆိုက်မတို႕စာအုပ္ ငွါးဖို ့အျပင္ထြက္ၾကတယ္။ေက်ာင္းခ်ိန္ က်ဴရွင္ခ်ိန္ ကလြဲလို ့အလွျပင္ ျပီးအျပင္ထြက္ခြင့္ရတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ ေလးတစ္ခုပဲ။ အဲဒီဆိုင္က အမၾကီးက ဒီစာအုပ္ေလး အရမ္းေကာင္းတယ္လို ့ညြန္းျပီး က်မကိုဦးတည္ အတင္းေပးတယ္။ ေစတနာကိုအေလးထားတာရယ္ ..အားနာတာရယ္ေပါင္းဖတ္ျပီးသားကိုျပန္ငွါးလာတဲ့ က်မ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖုန္းလာတယ္ ။စာအုပ္အမည္ေျပာျပီး မမအတြက္ စာပါတယ္တဲ့၊<br /> တိုးတိုးေလး ေျပာျပီး ခ်သြားတဲ့ ဖုန္းထဲကအသံေအာက္ မွာတစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေတြ ျဖန္းျဖန္းထရင္း လူတစ္ကိုယ္လံုးတုန္တုန္ရီရီ နဲ့ ကိုယ္ငွါးလာတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ေျမြတစ္ေကာင္လို မထိရဲမတို႔ရဲ လူလစ္ ခ်ိန္ကိုေစာင့္ေနခဲ့တယ္။<br /> စာအုပ္ကို တစ္ရြက္ျခင္း လွန္ေနတဲ့က်မ ပန္းေရာင္စာအိတ္ေလးလား အျပာေရာင္ေလးလား ေတြးျပီး ရင္ခုန္ ေနခဲ့တယ္။<br /> တစ္၀က္ေလာက္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ကသိပ္မရွည္ခ်င္ေတာ့ဘူး...တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္ နဲ ံံ့စာရြက္ေတြကုန္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ငါလမ္းမွာက်က်န္ခဲ့တာလား လို ့စဥ္းစားမိတယ္။<br /> မျမင္ဘူး တဲ့အရာတစ္ခုကို ျမင္ဘူးခ်င္ေတြ ့ဘူးခ်င္တဲ့စိတ္က တားစီးလို ့မရေတာ့ဘူး ဘာေတြေရးထား မွာလဲ ဆိုတာကအေတြး ထဲကိုေရာက္ လာတယ္။<br /> ေနာက္တစ္ခါျပန္ရွာတယ္။ မေတြ ့ဘူး ။အဖုံးက ကဒ္ထူ နဲ ့တြဲခ်ဳပ္ထား တာဆိုေတာ့ စာထည့္ဖို ့ေနရာ မရွိဘူး ။ ရွက္စိတ္ကတစ္ကိုယ္လံုးကိုျပန္ ့ႏွံ ့ေနျပီ။ အၾကပ္ခံရျပီလားမသိ။ တိုးတိုးေလးေၿပာသြားတဲ႔ မမအတြက္ စာပါတယ္ ဆိုတဲ့အသံရဲ႕ေနာက္မွ ေနာက္ေျပာင္မႈမပါတဲ့ အင္အားတစ္ခုရွိ ေနတယ္ဆိုတာ...<br /> မသိစိတ္ ကလက္ခံေနမိတယ္။ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ရဲ ့ "၀သန္ေလ ခ်ိန္မွန္ကူး" စာအုပ္ေလး ကိုေငးၾကည့္ ရင္းမမ ေလ သိတယ္ေနာ္ ဟိ... ။<br />ၾကိဳးစားပမ္းစား ရွာ လိုက္တာ စာမ်က္ႏွာ ၁၃၁ မွာ ဒီလိုေလ ၀တၱဳထဲကစာသားက၊<br /><br /> "တိမ္ေတြကို (သိပ္ခ်စ္တယ္) ဟုတ္လား (မမ)မိုး၊ မမမိုးရဲ ့ နာမည္နဲ ့တိမ္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာကေတာ့ သိပ္ကိုက္တာပဲ"<br /> ညိုမီ၏ မွတ္ခ်က္ခ်သံကို ၾကားရေသာအခါ စစၥတာ၏ အျပံဳးသည္ မသိမသာေလ်ာ့ က်သြား၏ ။<br />မိုးသူဟူေသာ မိမိ၏ နံမည္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ (ေမာင္)၏ မွတ္ခ်က္ ကိုလည္း သတိရမိေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္၏ ။<br />ဟားဟားဟား သိပ္ၾကြားတဲ ့ မမလို ့အေျပာခံ ရမွေတာ့ ၾကြားျပီေနာ္။<br /> က်မကို ေတြ ့တဲ့အခါေတြတိုင္း အလိုလိုေခါင္းငံု မ်က္ႏွာလြဲျပီး အေ၀းကေနခိုးၾကည့္တတ္တဲ့ အဲဒီေကာင္ ေလးက က်မကိုပထမဦးဆံုးရည္းစာစာ အဲလိုေပးတယ္ရွင့္။<br /> ဒီေန ့အထိထိ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနလို ့ေရးလိုက္မိတာပါ။ဒါေပမယ္႔ က်မဘယ္ေလာက္ လွ်ိဳ႕၀ွက္သလဲ ဆိုရင္၊ သူက အဲဒီစာသားကိုက်မ မေတြ ့ခဲ့ဘူးလို ့ထင္သြားခဲ့တယ္။ မမကိုမ်ားေနာ္.. ေတြ ့ပ ..တစ္ကယ္ဆို.. ရွက္လို ့။<br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-6079543119172332984?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-55884242180236533982009-03-12T07:45:00.019+08:002009-03-14T13:50:35.546+08:00ေငြတစ္သိန္း ငါးေသာင္းေလာက္ ရွိဖို ့လိုပါတယ္။<br />သိပ္ေက်နပ္စရာေကာင္းျပီး အရမ္းေပ်ာ္ရပါမယ္။<br />မယံုဖူးလားရွင္..ကဲေျပာျပမယ္..နားေထာင္ၾကည့္ ၾကပါ။<br />ဆန္မဆိုးမေကာင္း ပံုမွန္တစ္အိပ္ ၀ယ္ပါ။<br />သီရိမဂၤလာေစ်းထဲမွာေဒါင့္ရွည္သီး၊ရံုးပတီသီး၊အာလူး၊ခရမ္းသီး၊ပဲ၀ါေလး၊<br />ငါးေျခာက္ရိုးနွင္႔မဆလာေကာင္းေကာင္း၀ယ္ပါ။<br />မွ်င္ပုဇြန္ေျခာက္ေလးေတြ ၾကိဳက္သေလာက္၀ယ္လို ့ရျပီး မတရားေစ်းခ်ိဳပါတယ္။<br />ငရုပ္သီးခြဲျခမ္းနွင္႔ငံျပာရည္လဲ၀ယ္ခဲ့ပါ။တို႕စရာအျဖစ္ သခြါးသီး၊သရက္သီးစိမ္းေတြ ၾကိဳက္သေလာက္၀ယ္ႏိုင္ပါတယ္ရွင္။<br />က်န္တဲ့့ၾကက္သြန္နီျဖဴ ဆီ၊ဆား၊ဆႏြင္းမႉံ႕၊အခ်ိဴမႉံ႕ဆိုတာေတြေတာ့က်မေျပာဖို ့မလိုေတာ့ပါဘူးေနာ္။<br />ကိုယ္လႉခ်င္တဲ့ေနရာတစ္ခုကိုေရြးခ်ယ္လိုက္ပါ။<br />ဥပမာ...ေတာင္ဒဂံု ၊ေျမာက္ဒဂံု၊သံလ်င္၊ေရြျပည္သာ၊လိူင္သာယာ..<br />အဲဒီျမိဳ ့သစ္ေတြမွာသူေဌးေတြအမ်ားၾကီးလက္ရွိရွိပါတယ္။ဒါေပမဲ့ျမိဳ႕သစ္ေတြြရဲ႕<br />့ထံုးစံအရက်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္လုိ႕ေခၚတဲ့အေျခခံလူတန္းစားေတြအင္မတန္ေပါပါတယ္။<br />ေနာက္တစ္ခုကစက္မူဇံုလိုအေျခခံအလုပ္သမားေတြအမ်ားၾကီးရွိွိတဲ့ေနရာမ်ိဳးေတြပါ။<br />ကိုယ္ပိုင္ကားမရွိတဲ့သူေတြအတြက္ကားစရိတ္သက္သာေစဖို ့နယ္ေျမခံနွင္႔ေပါင္းပါ။<br />မရွိၾကေတာ့တဲ့လူၾကီးမိဘေတြက်န္းမာေရးအတြက္ယၾတာအျဖစ္ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ေနရပ္၊<br />ျမိဳ ့အမည္ရဲ႕ေန ့နံကိုအသံုးျပဳျပီး ဒီအရပ္မွာအလႉလုပ္ခြင့္ျပဳဖို ့ေတာင္းဆိုပါ။<br />အားလံုးကူညီႀကပါလိမ့္မယ္။က်မမွာနယ္ခံေတြအမ်ားၾကီးပါ။<br />က်မတို ့ကေတာ့ခ်က္ၿပီးျပဳတ္ၿပီးသားအဆင္သင့္ကိုကားေတြျဖင့္သယ္ယူသြားပါတယ္။<br />ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အရသာအလႉခံလက္ထဲကိုကိုယ္ေပးခ်င္တာေရာက္ပါတယ။္<br />အပင္ပန္းေတာ့ခံရပါတယ္။<br />နယ္ေျမခံေတြရဲ႕အိမ္ေတြမွာကိုယ္တိုင္သြားျပီး..<br />ဦးစီးလုပ္ကိုင္တဲ့တစ္နည္းကလဲအင္မတန္မွေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br />က်ယ္၀န္းတဲ့ေျမေနရာ၊ေရ၊မီး ျပည့္စံုရပါမယ္။<br />အဓိကအိမ္သာေကာင္းမြန္ဖို ့ဦးစားေပးေရြးခ်ယ္သင့္ပါတယ္။<br />ရပ္ကြက္္လူၾကီး၊ဆယ္အိမ္ေခါင္းလိုလူမ်ိဳးကို လၻက္သုတ္ ေရေႏြးၾကမ္း အဆင့္သင့္ေပးထားလိုက္ပါ..အားလံုးျပည့္စံုပါျပီီီ၊၊<br />ကဲ..ခ်က္ၾကစို ့..ပဲေတြကိုအခ်ိဳမႉန္႕၊ငံျပာရည္နႇင္႕ျပဳတ္ထားလိုက္ပါ။အားလူးအခြံခြါျပီးသားေတြကို<br />ပဲဲနွင္ ့ေရာျပဳတ္ထားလိုက္ပါ။ၾကက္သြန္ျဖူနီေထာင္းျပီးသားကိုျငဳပ္သီးအေရာင္တင္မံူ ့နွင္႕ေရာျပီးဆီသတ္ပါ၊<br />ေမႊးလာျပီဆိုလွ်င္ငါးေျခာက္ရိုးေတြဆီသတ္ထားတဲ့အထဲကိုေရာျပီးထည့္လိုက္ပါ။<br />အသီးအႏွံေတြအကုန္လံုးကိုလဲေနာက္ကေနလိုက္ထည့္ပါ။<br />အခိ်ဳမႉန္၊့ဆား၊ငံျပာရည္သင့္ေတာ္သလိုထည့္ျပီးအသီးအရြက္ႏူးလာတဲ့အခါမီးဖိုေပၚကခ်ထားလိုက္ပါ။<br />ပဲနီေလး ပဲ၀ါေလး ျဖစ္တဲ့အတြက္ကုလားပဲထက္ေစ်းခ်ိဳျပီးအႏူးျမန္ပါတယ္။<br />အာလူးနွင္႔ပဲႏူးျပီဆိုတာႏွင္ ့အခုနကငါးေျခာက္ရိုးႏွင့္အသီးအႏွံေတြကို ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ပဲအိုးထဲထည့္လိုက္ရံုပါပဲ။<br />အေရေဖ်ာ္ထားတဲ့မန္က်ီးႏွစ္ကိုထည့္ျပီးအေပါ့အငန္ျမည္းပါ။ဟင္းအိုးခ်ခါနီးမဆလာအုပ္ပါ။<br />မွ်င္ပုဇြန္ေျခာက္ေလးေတြကိုေရးေဆးျပီးဇကာျဖင့္စစ္ပါ။ၾကိတ္ႏိိုင္လွ်င္ၾကိတ္၊ေထာင္းႏိုင္လွ်င္္ေထာင္း အေကာင္လိုက္ကေလးေတြလဲရပါတယ္ ...အလြန္မွေစ်းခ်ိဳ ပါတယ္။ၾကက္သြန္ျဖဴနီ၊ျငဳပ္သီးခြဲျခမ္းဆီသတ္ပါ။<br />ေထာင္းထားတဲ့မွ်င္ပုဇြန္ေျခာက္ေလးေတြထည့္ပါ။<br />ဆီေရာျပီးသတ္ပါ။အခ်ိဳမူန္ ့ဆားငံျပာရည္ေက်ာ္ဆိုလွ်င္ငံျပာရည္ပံုမွန္ထက္အငံကဲျပီးထည့္ပါ။<br />ျငဳပ္သီးစိမ္းကာလီသီးေထာင့္ေလးေတြကိုေရစင္ေအာင္ေဆးျပီးထည့္ႏိုင္ပါတယ္။<br />ေရေဖ်ာ္ထားတဲ့မန္က်ီးႏွစ္ကိုထည့္ပါ။<br />ဆီသံမည္လွ်င္မီးဖိုကခ်လို ့ရပါျပီ။ငပိဆီေၾကာ္ဆိုလွ်င္ငံျပာရည္ေနရာမွာငပိစိမ္းစားထည့္ယံုပါ။<br />တို ့စရာအျဖစ္ သခြါးသီး၊သရက္သီးစိတ္ေတြအေနေတာ္လွီးထားပါ။<br />ကဲ..လႉၾကရေအာင္...မည္သူမဆိုလာေရာက္သံုးေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္ရွင္ေပါ့။<br />အေနေတာ္၀ယ္ထားတဲ့ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ထဲကို တစ္ေယာက္ကထမင္းထည့္ပါ၊<br />တစ္ေယာက္ကသီးစံုပဲကုလားဟင္းကိုတစ္ေယာက္စာထည့္ေပးပါ။<br />ငံျပာရည္ေၾကာ္၊တို ့စရာထည့္ထားတဲ့အိတ္ေသးေသးေလးေတြကိုထမင္းအိတ္ထဲထည့္ပါ။ လက္မလည္ေအာင္ကိုေရာင္းေကာင္းရင္သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာပီတိျဖစ္စရာပါ။<br />က်မတို ့ကထမင္းနွင္႔လိုက္မဲ ့ဘဲဥျပဳတ္လိုက္ပါတယ္။<br />ဥပမာ..လူသံုးရာဆိုလွ်င္ဘဲဥအလံုးသံုးရာေပါ့။<br />ျပဳတ္ျပီးအခြံခြါျပီးျဖစ္တဲ့ဘဲဥတစ္လံုးစီထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br />မကုန္မွာမပူပါနွွင္႔။<br />ေနာက္တစ္ခါငါတို ့ပိုလုပ္ခဲ့ရမယ္ဆိုတာအိမ္ျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္အေတြးထဲမွာအၾကိဳကုသိုလ္အျဖစ္ ေတာက္ေလ်ာက္ပါလာေနမယ္ဆိုတာ ယံုစမ္းပါရွင္။<br /><br />စာဖတ္သူမ်ားကိုေလးစားလ်က္<br /><br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-5588424218023653398?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-43915183990694381692009-03-09T16:22:00.000+08:002009-03-10T02:26:15.259+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SbTI83KmAMI/AAAAAAAAAGA/r7ImqvedR7s/s1600-h/Door_Bell__by_Rakan_Dubai.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 284px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SbTI83KmAMI/AAAAAAAAAGA/r7ImqvedR7s/s400/Door_Bell__by_Rakan_Dubai.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311090808502747330" border="0" /></a><a href="http://www.google.com/imgres?imgurl=http://www.deviantart.com/download/62625386/Door_Bell__by_Rakan_Dubai.jpg&amp;imgrefurl=http://rakan-dubai.deviantart.com/art/Door-Bell-62625386&amp;usg=__JF4eskSi5frcCf6cSSOm80rZSv8=&amp;h=2241&amp;w=1500&amp;sz=3900&amp;hl=en&amp;start=281&amp;sig2=tiusow_M-lop235Va5cvbA&amp;tbnid=dSfJwqlI2yTPiM:&amp;tbnh=150&amp;tbnw=100&amp;ei=V8e0SY7INYPakAWJu-y7BA&amp;prev=/images%3Fq%3Ddoor%2Bbell%26ndsp%3D18%26hl%3Den%26rlz%3D1B3GGGL_enSG295SG295%26sa%3DN%26start%3D270">ပံုကိုဒီေနရာမွယူပါသည္...။</a><br /><br /> မလတ္ရဲ႕လက္ရာ စားပြဲေပၚက ဟင္းပြဲေတြကိုၾကည့္ရင္း က်မက ထမင္းစားျပီးရင္ အားလံုးကို အိမ္မွာရွိတဲ့ လူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးရမယ္လို ့က်မကေျပာ ေတာ့...<br /> ေအာ္.... ငါတို႔က မသိဘူးဆိုေတာ့ နင္က တခမ္းတနား မိတ္ဆက္ေပါ့လို႔ တို႔စရာပန္းကန္က သရက္သီးစိတ္ကို ကိုက္ရင္း ဂ်ယ္နီကေျပာတယ္..............။<br /> မလတ္ခ်က္ထားတာ ၀က္သားနီခ်က္ ငါးခူကို ရဲယိုရြက္နဲ႔ဆီပ်ံ ပုဇြန္ဆီနဲ႔ သီးေမြးငွက္ေပ်ာသီး ဗူးသီးဟင္းခါး သရက္သီးသုတ္ ငါးပိရည္ တို႔စရာအစံု...........။<br /> ထမင္းကို ပလုပ္ပေလာင္း စားေနတဲ့ဂ်ယ္နီကို .... တို႔တေတြ အေပၚထပ္မွာ အိပ္ၾကမယ္ေဟ့ လို ့က်မကေျပာေတာ့ ေကာင္းတယ္ တဲ့.........။<br /> ေဒၚၾကီးကို အိပ္ယာျပင္ခိုင္းျပီး ..... အေပၚကအခန္းထဲမွာပဲအိပ္မယ္ ... ။ ည ေအာက္မဆင္းေတာ့ဘူးလို ့ က်မကေျပာေတာ့ မၾကီးက..... လွ်ာရွည္ျပန္ျပီ တဲ ့............။<br />က်မကဆက္ျပီး.... နင္တို႔ ေၾကာက္တတ္လား ဆိုေတာ့ မေၾကာက္ပါဘူးတဲ့.......... ။ အိုေက ..... ညအိပ္ေနလို႔ အရပ္ျမင့္ျမင့္ အသားျဖဴျဖဴ ဥပဓိရုပ္ ေကာင္းေကာင္း အသက္ခုႏွစ္ဆယ္ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ေတြ႕ရင္ ေျပးသာႏွဳတ္ဆက္..... အဲဒါတို ့အဖိုးပဲ...လို႕ေျပာလိုက္တယ္.. ။<br />ေနာက္ျပီး ဆံပင္ေၾကာလယ္ေလာက္ ကုလားဆင္ေခ်ာေခ်ာေလး သံုးဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ေလာက္က တို႔ရဲ႕အန္တီငယ္ပဲ...ဆိုတာေရာထည့္ေျပာတယ္။<br />ဆံပင္ရွည္ရွည္ ေလးဆယ္ေလာက္က တို႔အေဒၚလတ္ .... တန္းသာႏွဳတ္ဆက္ မေၾကာက္နဲ႔ ..... ဆိုတာေရာ။<br /> ခပ္၀၀ ငါးဆယ္ေက်ာ္က တို႔ရဲ ႕အန္တီၾကီးပဲ အရမ္းသေဘာေကာင္းတာ ၊ ၾကံဳရင္မုန္႕ဖိုးပါေပးသြားမွာလို႔ က်မကအရွိန္နဲ ့ေျပာေနေပမဲ့ ၊ ထမင္းဆက္မစားႏိုင္ေအာင္ ထိပ္လန္႔ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ ့ မမ... ဘာေတြလဲဟာလို႔.... ေမးရင္း အားလံုးက က်မကို စားလက္စေတြရပ္ျပီးၾကည့္တယ္......။<br /> အာ..... ဒီမွာဘာမွေတာင္ မေျပာရေသးဘူး.... ေၾကာက္ေနၾကလို႔ ဆက္ေျပာသင့္မေျပာသင့္ေလ အဲဒါစဥ္းစားေနတာဆိုေတာ့....... ။<br /> အားလံုးေနာက္ေဖးမွာ က်မတို႔ ညီအမေလးေယာက္ မလတ္သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ က်မသူငယ္ခ်င္းဂ်ယ္နီ နဲ႔ သူ႔ေပါင္းေဖၚေပါင္းဖက္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေပါင္းကိုးေယာက္... ။ အနားမွာ ေဒၚၾကီးက တစ္ပူးတြဲတြဲဆိုေတာ့ ဆယ္ေယာက္ေပါ့........။<br /> က်န္တဲ့သူေတြက စိတ္၀င္စားရံု က်မ ၾကပ္ေနတယ္လို႔ ထင္တဲ့အဆင့္ပါပဲ ၊ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းေအာင္ မထင္ထားတဲ့ ဂ်ယ္နီကေတာ့၊ ေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔ ထိုင္ခံုေပၚမွာေဆာင့္ေၾကာင့္ တက္ထိုင္ရင္း ။ ျဖဴေဖြးေနတဲ့သူ႔ရဲ႕ ဒူးႏွစ္လံုးေပၚ ေမးတင္ရင္း တုန္တုန္ရီရီ ျဖစ္ေနေလရဲ႕.......။<br /> က်မက ေဒၚၾကီးနယ္ေပးထားတဲ့ ပုဇြန္ဆီ နဲ႔ ထမင္းကို တစ္လုပ္စားလိုက္ သီးေမြးငွက္ေပ်ာသီးကို တစ္ကိုက္ကိုက္လိုက္နဲ ့အၾကံထုတ္ေန တယ္...... ။ဗူးသီးဟင္းခါးကို လက္လွမ္းေနတဲ့ က်မ ဂ်ယ္နီက ငါျပန္မယ္ဟာဆိုေတာ့ .... ။ နင္ဘာျဖစ္တာလဲ ေနာက္ေနတာကို တို႕အေဒၚက သူေတာ္ေကာင္းေတြ အကုန္နတ္ျပည္ေရာက္ေနျပီ.... ။ မယံုရင္ မၾကီးေမးၾကည့္ .... သရဲဆိုလို ့ဒီအိမ္မွာ လက္ရွိေလးေယာက္ ပဲရွိတာဆိုေတာ့...။<br /> အဖိုးနဲ ့အေဒၚသံုးေယာက္ ဟီး..... မွားလို႔ .... တို႔ညီအမေလးေယာက္ေလ..... အကိုေတြက သရဲေလးေကာင္လို႔ ေခၚတာပဲလို႔.... က်မကေလွ်ာ့ေျပာေတာ့မွ ထမင္း၀ိုင္းကတစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ျပန္ဆူလာတယ္.....။<br /> မလတ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ႏွစ္ဆယ့္ေလးပစၥည္းကို စည္းခ်အိပ္စမ္းပါ သရဲမေျပာနဲ႔ သရဲအေဖေတာင္အနား မကပ္ရဲဘူးတဲ့........ ။<br /> လၻက္သုတ္ ေကာ္ဖီ ေနၾကာေစ့ ဇီးထုပ္အစံု ေဒၚၾကီးကို အေပၚယူလာခိုင္းျပီး ဧည့္ခန္းထဲကို ေရာက္လာၾကတယ္ ။ အေမက ထံုးစံအတိုင္း ပုတီးတစ္ကုံးနဲ ့က်မကအေမ့ကို အေဒၚေတြလဲ ဒီအခ်ိန္ဆို ပုတီး တစ္ေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ပဲလို႔ေျပာေတာ့ မလတ္က တူပါဘူး.... အေမကႏွဳတ္ခမ္းနီ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ဘူး ပိုလွတယ္လို႔ေနာက္တယ္။<br />ဧည့္ခန္းထဲမွာ က်မတို႔ အုပ္စုျပီးေတာ့ ကိုရီးယားကား ၾကည့္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ကေလးငယ္ေလး ေဒၚၾကီးနဲ႔ ေနာက္ေကာင္မေလးက ေနာက္ေဖးမွာ မထြက္လာေသးဘူး...။<br /> ကေလးငယ္ေလးက ဟိုေျပးလိုက္ ဒီေျပးလိုက္ ခဏၾကာေတာ့ က်မအနား ေျပးလာလို ့က်မက ေပါင္ေပၚေကာက္တင္ထားတယ္ ။ ႏွစ္နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ သံုးႏွစ္နီးပါး ရွိေနျပီ လူမွတ္မိ စကားစေျပာေနျပီ။<br /> လမ္းမနဲ႔ ကပ္ရက္ သံပန္းမပိတ္ရေသးဘူး ။ ဘဲလ္တီးတဲ့ တံခါးမၾကီးကေတာ့ ပိတ္ထားျပီ ။ ဧည့္ခန္းထဲ အ၀င္အ၀သံပန္းက ပံုမွန္အတိုင္းေစ့ထားတယ္။<br /> က်မတို ့အလွဴတစ္ခုက ဓါတ္ပံုေတြ ခံုေပၚမွာ အဆင္သင့္ ေတြ႔တာနဲ႔ လက္ဆင့္ကမ္း ေခါင္းျခင္းဆိုင္ၾကည့္ေနၾကတယ္.........။<br />ေပါင္ေပၚက ကေလးက လက္ညိဴးေလးနဲ ့လိုက္ေထာက္ရင္း တစ္ခစ္ခစ္ရယ္လိုက္ လုပ္ေနတယ္ရွင္....။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်မတို႔အသံေတြနဲ႕ကြဲျပားတဲ့ သဘာ၀မဟုတ္တဲ့ အသံတစ္ခုၾကားလိုက္ျပီးတဲ ့ေနာက္မွာေတာ့ ေပါင္ေပၚက ကေလးက အတင္းတြန္းထိုးျပီး ေအာက္ကိုေလွ်ာဆင္းတယ္ ၊ က်မက အတင္းျပန္တင္ဆိုေတာ့ ကေလးက အလိုမက်သလိုဂ်ီက်တယ္ ၊ ငိုေၾကာရွည္တာသိလို႔ မလတ္က.... ခ်ေပးလိုက္ သူဟာသူေနပါေစ ၊ ဆိုလို႔ ေအာက္ကိုခ်ေပးလိုက္တဲ ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးက ေတာက္ေတာက္နဲ ့အားလံုးကိုျဖတ္ျပီး သံပန္းတံခါးဆီကိုေျပးေတာ့တယ္။<br /> အကုန္လံုး ျပိဳင္တူ ကေလးသြားရာကို လိုက္ၾကည့္ၾကတယ္ ၊ သံပန္းေစ့ထားေတာ့ ျပဳတ္က်စရာမလိုတဲ့ အတြက္ ေကာင္မေလးကလဲ ေျပးမလိုက္ဘူး ထူးဆန္းတာ ကေလးက လက္ႏွစ္ဖက္ကို အျပင္ထုတ္ျပီး တခစ္ခစ္ နဲ႔ရီတယ္ ၊ မလတ္က ဇတ္ကနဲ ထသြားျပီး ကေလးကို ေကာက္ခ်ီလိုက္တယ္ဆို ကေလးက အတင္းတြန္းထိုးျပီး သံပန္းအျပင္ဖက္ကို ထြက္မယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံျပျပီး ငိုေတာ့တာပဲ။<br /> ဘာမွန္းမသိ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကိုေငးၾကည့္ေနၾကတဲ့ က်မတို႔တစ္အုပ္စုလံုး လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွား ျဖစ္ေစတာကေတာ့ ၊ ဒီကေလး ကိုယ္၀န္ေဆာင္ခ်ိန္ကတည္းက ၊ လက္တင္ေရြးထားတဲ့ ကေလးထိန္းေကာင္မေလး ေျပာလိုက္တဲ့စကားပါပဲ... ။<br />မမလတ္ အန္တီငယ္ ေရာက္ေနလို႔ ခဏထားေပးလိုက္ပါတဲ့......ရွင္ ။ မလတ္က ဘာေျပာတယ္ဆိုေတာ့ ေကာင္မေလးက မလတ္လက္ထဲက ကေလးကိုယူျပီး သံပန္းနားျပန္ခ်ေပးေတာ့ ကေလးက မဆင္းေတာ့ဘူး ေကာင္မေလးေပၚျပန္တက္ျပီး ငိုေနေတာ့တယ္...။<br /> က်မတို႔တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ဆုပ္ျပီး ဆိုဖာရွည္ၾကီးေပၚမွာ ပူးထိုင္ေနၾကတယ္ ။<br />အေမက အခန္းထဲ၀င္သြားျပီ.... ။ ေဒၚၾကီးရယ္ က်မတို႔အုပ္စုရယ္ ကေလးသိပ္ျပီးရင္ အေပၚတက္ခဲ့လို႔ မွာျပီး က်မတို႔အုပ္စု တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္နဲ ့အေပၚထပ္ကို ေရွ႕ကေနပဲတက္ၾကတယ္။<br /> အသံလံုး၀မထြက္ မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာပ်က္ျပီးျပန္ဘို႔ နည္းမ်ိဳးစံု ၾကိဳးစားေနတာက ဂ်ယ္နီပါပဲ .....။<br />က်မက နင္မရွက္ဘူးလား ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ငါသိကၡာက်တယ္ ဆိုေတာ့... ။ နင္သိကၡာက်တာေနာက္ ငါေသရေတာ့မွာလို ့ ေျပာျပီးငိုေရာရွင္........။<br /> ည-၁၁-နာရီခြဲေလာက္ရွိေနျပီ ကားေတြက ဂိုေထာင္သြင္းျပီးျပီ ေျမညီထပ္ေတြက လစာနဲ႔ ကားတစ္စီးဘယ္ေလာက္ဆိုျပီး ေပးရတာ.....။<br />ညေရးညတာ အေရးၾကီးတၾကီး မဟုတ္ဘဲ.... မထုတ္ၾကေတာ့ဘူး အိမ္ကလူၾကီးေတြကလဲ မၾကိဳက္ဘူး ... ။<br />မလတ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မပူနဲ႔ ငါစည္းခ်ေပးမယ္.......တဲ့ ။<br />၂၄ - ပစၥည္းရြတ္ျပီးရင္ နင့္အနားဘယ္သူမွ ကပ္လို႔မရဘူးတဲ့...။<br />ဂ်ယ္နီက အထြန္႔တက္ျပီး ေအာက္တံခါး၀ကစျပီး စည္းခ်ေပးပါ က်မေၾကာက္လို႔ပါ ဆိုျပီးငိုေတာ့ အဲဒီအမက ေအး ေအး ဆိုျပီး ဘဲလ္တီးတဲ့တံခါးမၾကီးနားကေန စည္းခ်ေတာ့တယ္...။<br />အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ က်မတို႔ မိုးမီးတက္ရိွဳ႕မိသလို မိုးမီးေလာင္ေတာ့တာပါပဲရွင္........ ။ မလတ္က အဲလိုလုပ္လို႕ေကာင္းပါ့မလားဆိုေတာ့ မၾကီးကရပါတယ္တဲ ့ .... ။<br />မငယ္က အန္တီေလးစိတ္ဆိုးရင္ ဒုကၡပဲလို ့ေနာက္တယ္.... ။ ၂၄ -ပစၥည္းကို တစ္ေယာက္ရြတ္ေတာ့ အကုန္၀ိုင္းရြတ္ၾကတယ္ ။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး အားလံုးက ဒီတိုင္းေစာင့္ေနရမဲ ့အစားကူရြတ္ၾကတာ...။<br />စရြတ္တဲ့အမက ေရခြက္တစ္ခြက္ ကိုင္ထားတယ္ ...။<br />မီးကလဲလင္းထိန္လို ့ တံခါးပံုစံက တစ္ဖက္ဖြင့္ ေအာက္ပိုင္းကအျပည့္ သစ္သားကာထားတာ....။ လူတစ္ေယာက္ မတ္တပ္ရပ္မယ္ဆို ပခံုးေလာက္အျမင့္ကစျပီး သံတိုင္အက်ဲၾကီးေတြ။<br />က်မတို႔ စုျပံဳရြတ္တာကိုး ေခါက္ျပည့္ေတာ့ ဘဲလ္ျမည္တယ္...။<br />က်မတို႔အိမ္က အေပၚထပ္ေအာက္ထပ္ မီးဖိုေဆာင္ အကုန္ဘဲလ္ တတ္ထားတာ... အဘိုးလက္ထက္ကတည္းကပဲ ။ တစ္အိမ္လံုးၾကားေအာင္... ။ အကိုေတြလက္ထက္က လူမသိ သူမသိ ဖုန္းနဲ႔ ခိုး၀င္ခိုးထြက္ ဘဲလ္တီးတာနဲ ့ အားလံုးသိလို႔ေလ ။ ဘဲလ္ျမည္ေတာ့ မလတ္နဲ ့က်မက တံခါးကရပ္ၾကည့္တယ္ ။<br />ရြတ္ေနတဲ့သူေတြ အားလံုးက ဒီဘက္ေလွခါးအဆင္း ေအာက္ဆံုးသံုးထစ္ေလာက္ကစျပီး အစဥ္လိုက္ ထိုင္ေနၾကတာေလ...။<br />ဘယ္သူလဲလို႔ သူတို႔ေမးေတာ့ မလတ္နဲ႔က်မ ဘာေျဖရမွန္းမသိ မငယ္ကပါဆင္းျပီး လာၾကည့္တယ္ ။<br />လင္းထိန္ေနတဲ့ ေလွခါးမီးေရာင္ ေအာက္မွာ ဘယ္သူမွမရွိဘူးလို ့ မငယ္က ျပန္ေျဖေတာ့ အကုန္မတ္တပ္ထရပ္တယ္ .... ။ တိုင္ပင္မထားပဲ အလုအယက္ ေျပးတက္တာ... ။ လူကိုးေယာက္ အခ်ိန္မေတာ္ ေျပးတတ္တဲ့ေျခသံ အခ်ိန္မေတာ္ ဘဲဲလ္သံေၾကာင့္ တစ္အိမ္လံုးႏိုးကုန္ျပီ... ။ ည-၁၂ -နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေပါ့ ။<br />အေဖက ဘယ္သူလာတာလဲတဲ့ ဒီေလာက္ဘဲလ္တီးေနတာ ဘာလုပ္ေန ၾကလဲ ... ဆိုျပီး .. ေအာက္ဆင္းသြားတယ္ ။ မၾကာဘူးအေဖ ျပန္တက္လာတယ္ ။ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ အေဖထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့ ဘဲလ္က ထပ္မည္တယ္ ေၾကာင္ေနတာျဖစ္မယ္... ။ ဘဲလ္ကပ္သြားတာျဖစ္မယ္တဲ့... ။ ဘဲလ္တစ္ခ်က္ျမည္တိုင္း နားႏွစ္ဖက္အုပ္ လူတစ္ကိုယ္လံုး တဆတ္ဆတ္တုန္ျပီး ဂ်ယ္နီကငိုတယ္... ။ ဖုန္းေတြလိုက္ဆက္ျပီး သူ႔ကိုလာေခၚဖို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို အကူအညီေတာင္းတယ္..... ။ ေခြ်းေစးေတြျပန္ျပီး မာမီေရလို႔ ေအာ္ငိုေနတဲ့ ဂ်ယ္နီကို ေငးၾကည့္ရင္း မငယ္နဲ႔က်မ အရမ္းသနားသြားတယ္... ။ မငိုနဲ႔ ျပန္ပို႔ေပးမယ္ ခဏပဲ အစ္ကိုေတြလာေနျပီလို႔ က်မကေျပာရတယ္။<br />လူၾကားမေကာင္းေအာင္ တီးေနတဲ့ ဘဲလ္ကို မလတ္က ဓါးတစ္ေခ်ာင္းယူခိုင္းျပီး ျဖတ္ခ်လိုက္တယ္... ။ ဓါးနဲ႔ျဖတ္ခ်ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ သံုးခါတိတိ ထပ္မည္ေတာ့ အေဖက သမီးတို႔ ဘာေတြမ်ား သြားလုပ္သလဲ ေဖေဖ့ကိုမွန္မွန္ေျပာတဲ ့.... ။ သမီးတို႔ ေၾကာက္လို႔ ဘယ္သူမွမ၀င္ႏိုင္ေအာင္၂၄-ပစၥည္းနဲ႔ စည္းခ်တာ ေဖေဖလို႔ မလတ္ကေျပာေတာ့ ေကာင္းျပီ သမီးတို႔ တက္အိပ္ေတာ့ မေၾကာက္နဲ ့ဘယ္သူမွ ဘာမွလုပ္လို႔ မရဘူးတဲ ့..... ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေအာက္ကတံခါးကို တစ္ဘုန္းဘုန္းထုေတာ့ အားလံုးျငိမ္သြားတယ္ အေဖကအစေပါ့ ဂ်ယ္နီဆိုတာ ေနစရာရွာမေတြ႔သလို အေမ့ကိုအတင္းဖက္ျပီး မ်က္ႏွာဖြက္ထားတာပဲ... ။ မလတ္သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးလဲ အေတာ္ကိုေၾကာက္ေနတယ္... ။ က်မေတာ့ ၾကိဳးျဖတ္ျပီးတာေတာင္ မည္ေနႏိုင္တဲ့ဘဲလ္သံကိုအေတာ္ကို ထူးဆန္းတာပဲလို႕ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားတယ္ ။ အားလံုးရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကိုလဲဲ ေသေသခ်ာခ်ာကို လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္ ။ အေဖ့ကိုလဲ မေက်နပ္ဘူး...။ အေဖသိတယ္.....။ သိရက္နဲ ့အေဖတို ့ေမာင္ႏွမေတြ ခ်စ္ပံုက လိုတာထက္ပိုေနျပီ... ။ အေမကေတာင္မွ တစ္သက္လံုး အတၱၾကီးတယ္..... အံ့ၾသဘို႔ေကာင္းေအာင္ ခ်စ္ႏိုင္လြန္းတယ္လို႔..... အျမဲမွတ္ခ်က္ခ်တယ္.....။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖတို႔ ခ်စ္ပံုမွားတာကို က်မတို႔ ညီအမတေတြ လက္ေျမွာက္ရေတာ့တယ္................။<br />က်မတို႔ အသံမေပးေတာ့ လမ္းမကေန က်မတို႔ ညီအမအမည္ေတြ လက္ခုပ္တီးျပီး ေခၚသံေတြၾကားေတာ့မွ တံခါးဆင္းဖြင့္ေတာ့ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေမာင္ေလး.....။ ဂ်ယ္နီက ၀မ္းသာအားရထျပီး ျပန္ပို႔ေပးပါလို႔ ေျပာတယ္....။<br />မလတ္ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္က မိုးလင္းမွပဲ ျပန္ေတာ့မယ္လို႔ေျပာရွာတယ္... ။ အစ္ကိုေတြနဲ႔ေမာင္ေတြကလဲ အေသသိခ်င္တဲ့ပံုေတြ ျပန္လာမွေျပာမယ္ သူ႔ကိုအရင္ပို႔ေပးလိုက္ပါလို ့က်မတို႔ေျပာရတယ္ ။<br />ေလွခါးက ျဖတ္ဆင္းဘို႔ အေသေၾကာက္ေနတဲ့ ဂ်ယ္နီကို တစ္အုပ္တစ္မၾကီး ကားနားအေရာက္ ပို႔ေပးၾကတယ္...။ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာေရာ လမ္းထဲမွာေရာ ၀က္၀က္ကြဲေပါ့ရွင္...... ။ မနက္မွသိရတာက အေဒၚႏွစ္ေယာက္ကို....... ၀င္၀င္အထဲကို၀င္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေနၾက ကေလးေတြေၾကာက္ေအာင္မလုပ္နဲ႔ လို႔ အေပါက္၀ကေန အေဖကဆင္းေခၚသတဲ ့ရွင္..........။<br /> <br /><br />စာဖတ္သူမ်ားကိုအစဥ္ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />မမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7864108112971915844-4391518399069438169?l=mamaonlinediary.blogspot.com' alt='' /></div>mamanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7864108112971915844.post-59606821924935924272009-03-06T19:03:00.007+08:002009-03-07T17:38:11.085+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SbJAY9fnSnI/AAAAAAAAAFw/JcUrlTsbkLk/s1600-h/ghost2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 379px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f2rIelefvzA/SbJAY9fnSnI/AAAAAAAAAFw/JcUrlTsbkLk/s400/ghost2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310377708191435378" border="0" /></a><br /> <a href="http://www.google.com/images?hl=en&amp;rlz=1B3GGGL_enSG295SG295&amp;q=ghost&amp;start=18&amp;sa=N&amp;ndsp=18">ပံုကိုဒီေနရာမွ ယူပါတယ္..</a><br /><br />အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ ျငိမ္ေနၾကတဲ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာ နင့္ပခံုးကို လာကိုင္တဲ့လက္က ေအးလားတဲ့ ဆိုတဲ့ မငယ္အသံေၾကာင့္ က်မမ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးလိုက္တယ္ ။ အေႏြးထည္ အထူၾကီး၀တ္ထားတာ မငယ္အလွည့္က်မွ ေအးလားေႏြးလား ေသခ်ာခံစားေပါ့လို ့ က်မေျပာေတာ့ ။ အေမကေတာ္ေတာ့ တဲ့ ။ အေဒၚလတ္မ်ား ေၾကာက္စရာလားဟာ တစ္မလြန္ကေနေတာင္ ေကာင္ဖီလာေဖ်ာ္ေပးတာ ရွားပါ့တဲ့ ။<br /> ငါေတာ ့ ေတြ႔ရင္အဆင္ေျပရဲ့လား ဘာညာ စကားေျပာမွာပဲလို ့အေျပာၾကီးတဲ့ မလတ္အလွည့္မွာေတာ့ တစ္အိမ္လံုး အံုးအံုးၾကြက္ၾကြက္ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ ။ တစ္ေန ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ လာမွာမို႔လို ့သူဟင္းခ်က္မယ္တဲ့ ။ မလတ္က လူမစားတဲ့ ဟင္းေတြသိပ္ခ်က္တတ္တာ .... ဟိ ။<br /> သူက ဟင္းခ်က္ရင္း ေပါက္ကရသိပ္ေျပာတာ အန္တီေလးေရ ဟင္းအိုးေလးေတာ့ အေပါ့အငန္ျမည္းေပးေနာ္ ။ ၀က္သားနီခ်က္က သၾကားဒီေလာက္ထည့္ရင္ ေတာ္ျပီလား ...။ တစ္ခ်ိန္လံုး အန္တီေလးကို တျပီး ဟင္းခ်က္ေနတာေလ........။<br /> သူေျပာေနတာေတြ နားေထာင္ရင္း က်မရင္ထဲမွာ စိမ့္ကနဲတစ္ခ်က္ ျဖစ္သြားတယ္.....။ မလတ္ေနာ္ ဘာေတြ ေျပာမွန္းကိုမသိဘူး ေတြ ့ရင္လက္ေအးလားေႏြးလား ကိုင္ၾကည့္ဘို႔ မေမ့နဲ႔လို ့ေျပာခဲ့ရင္း က်မအိမ္ေရွ႕ထြက္လာတယ္။<br /> ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ ထင္တယ္ လာၾကပါဦး လာၾကပါဦး လို ့မလတ္ေအာ္ေတာ့ တစ္အိမ္လံုးမွာ သူရယ္ က်မရယ္ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္ရယ္ ကေလးငယ္ေလးရယ္ ဒါပဲရွိတာေလ...။<br />က်မေျပးသြားေတာ့ ေနာက္ေဖးဟင္းခ်က္တဲ့ အိုးနားမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ...။ က်မေရာက္ျပီးမွ ကေလးထိမ္းေကာင္မေလးက ကေလးခ်ီျပီး ထြက္လာတယ္ ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလဲ အခန္းထဲမွာ မီးပူတိုက္ေနတယ္...။<br />သူ ့အနားကေကာင္မေလးက ေပ်ာက္ေနတယ္..။ က်မေရခ်ိဴးခန္းအိမ္သာေျပးၾကည့္ေတာ့ ေကာင္မေလးက အိမ္သာထဲမွာ အျပင္ကဂ်က္ခ်ထားတယ္ ထြက္လို ့မရဘူး ...။ နင္ေအာ္ပါလား ပါးစပ္မပါဘူးလား က်မေဟာက္ေတာ့ ေအာ္ေနတာ အသံေတာင္၀င္ေနျပီ တဲ့.....ရွင္။<br /> မလတ္ ဘာျဖစ္တာလဲဆိုေတာ့ အဲဒီေကာင္မေလးကို လက္ညိဴးထိုးျပီး သူရွိေနတယ္ ထင္တာတဲ့...။ သူေတာင္းသမွ် ေပးေနတာတဲ့ လက္ခု ဇြန္းခြက္ တဲ့...။ ဇြန္းခြက္ကို ေနာက္ျပန္ယူေတာ့ ျပဳတ္ၾကလို ့ လွည့္ၾကည့္ေတာ့မွ လူမရွိတာ ေတြ ့သတဲ့ ... ။ အိမ္မွာ လူၾကီးကလဲ မရွိ ။ က်မနဲ ့မလတ္ အေတာ္ကိုေၾကာက္ခဲ့တာ...။<br />ေကာင္မေလးေတြဆိုတာ မ်က္ႏွာကိုငယ္လို ့ ။ က်မက သြားသြား ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္သြားလုပ္ ဆိုေတာ့ ေကာင္မေလးေတြက မီးဖိုေခ်ာင္က ထြက္သြားတယ ္။<br /> ခုႏွစ္နာရီနီးပါးရွိေနျပီ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မလတ္က အေတာ့္ကိုထူးဆန္းတာပဲ .... ငါေတာ့ ဘယ္လိုမွမယံုႏိုင္ဘူးလို ့ေတြးေတြးဆဆ ေျပာတယ္ ။ က်မက မလတ္ အိမ္ေရွ႕သြားမယ္ ။ ဖုန္းဆက္ျပီး လူၾကီးေတြ ေခၚရေအာင္ ဆိုေတာ့.... မီးဖိုခံုမွာတင္ ထားတဲ့ ဇြန္းခြက္ ျပဳတ္ၾကတဲ့အသံနဲ ့အျပိဳင္ မလတ္နဲ႔က်မ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ျပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဖက္ထားၾကတယ္။<br /> ဇြန္းခြက္ျပဳတ္ၾကတာ ဘာျဖစ္လဲလို ့မေျပာၾကပါနဲ႕ရွင္ အဲဒီဇြန္းခြက္က ေရကူးသလိုကူးျပီး ေရခ်ိဳးခန္းေရွ႕ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မတို ့ညီအမ အားလံုးကိုေမ့ျပီး ဘယ္လိုဆင္းေျပးမွန္း�