မမ

Tuesday, October 13, 2009

မစၥတာ ဘင္း၏ အလြဲမ်ား(၁)


အရာအားလံုးကို ေမ႔ျပီးက်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရယ္ေမာမဆံုးႏိူင္ေအာင္ပဲ ထား၀ယ္သူအခန္း တံခါးေခါက္တာလဲမရ ေမာ္လျမိဳင္သူ ကအလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့မယ္။ဘာပဲေျပာေျပာ ဘ၀အေမာေတြနဲ႔ မြန္းၾကပ္တိတ္ဆိတ္ ေနတဲ့ က်မတို႔ေတြရဲ့ ဘ၀ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ မစၥတာဘင္း ကိုေတာ့လူၾကီး လဲျဖစ္ေန အလြန္အင္မတန္မွ ရိုးသားတဲ့ရုပ္သြင္ နဲ႔ အေျပာအဆိုေတြေၾကာင့္ စေတြ႔ ကထဲကကိုပဲ မမအိမ္မရွာေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီးကို ေခၚလာခဲ့တာပါ။
သူ႔ရဲ့၀တ္စား ဆင္ယဥ္ပံုနဲ႔ ပံုစံကိုေတာ့ စာဖတ္မဲ့ပရိတ္သတ္ကို ေသခ်ာကိုမိတ္ဆက္မွကို ျဖစ္မွာေနာ္ က်မအေရးအသားေတြ ပိုျပီးအသက္၀င္သြားမွာ။ဒီလိုရွင့္ ေလဆိပ္ထဲမွာ က်မတစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ေနရတဲ့ ဘ၀ၾကီးကို ေတြးၾကည့္စမ္းပါေနာ္ အသိဆိုတာလဲ တစ္ေယာက္မွမေတြ႔ စီေရာ္နယ္ဒိုဆိုတဲ႔ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးတစ္ခုကပဲ မမမ်က္ႏွာကို ျပံဳးေစ့ေစ့ ျဖစ္ေနခဲ့တာေလ လာပံုကလဲ၀ုန္း၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္း ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ဖုန္းေျပာအြန္လိုင္း ေတြ႔ေနတာေတာင္မွ သတင္းမရပံုကလဲ ထူးဆန္းေနတယ္။
မငယ္ရြန္းရြန္းေ၀ ေျပာသြားတာေတြ ကိုေသခ်ာျပန္စဥ္းစားေနရင္း အာ.. အသက္အရြယ္ မေမးလိုက္မိဘူး ၀င္လာရင္ေတြ႔ မွာပါ ဒီအဆင္နဲ႔ဒီအဆင္ကြဲျပား စရာဘာမွမရွိဘူး။အဲက်မတို႔ကို မျမင္ဘူးပဲ ရန္ကုန္ကလာတဲ႔ သူေတြရဲ့ အားသာခ်က္က အေမတို႔က က်မတို႔ဓါတ္ပံု ေရွ႔ ေနာက္ ေဘးတိုက္ အကုန္ျပထားျပီးသား တစ္ခါတေလမ်ားလက္ထဲ ဓါတ္ပံု ပါထည့္ ေပးလိုက္ေသးရဲ့ မားၾကီးနဲ႔မငယ္ကို အျပင္မွာေတြ႔ဘူးထားတဲ့ သူေတြက ေလဆိပ္မွာအေ၀းကလွမ္းေတြ႔ တာနဲ႔တင္ က်မတို႔ကိုသိျပီးသား အဲဒီအတြက္ေတာ့ က်မ မပူပါဘူး။
အဲဒီေတာ့ က်မေအးရာေအးေၾကာင္း တေနရာကေန ထိုင္ၾကည့္ေနယံုပဲေပါ့ လူကုန္ပါေစ အဲလူ က်မကိုရွာပါေစေပါ့ လည္ပင္းတေမာ့ေမာ့ နဲ႔ ဟိုလူျဖစ္မယ္ ဒီလူျဖစ္မယ္ လက္ညိဴးထိုး ေစာင့္ရေအာင္လဲ မလတ္ကမပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ေလယဥ္ဆိုက္လာျပီ သူမ်ားေတြလို မတ္တပ္ရပ္ျပီးမေစာင့္ေတာ့ပဲ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတဲ့သူ ေယာင္လည္လည္ လူရွာတဲ႔သူ ကိုပဲထိုင္ခံုမွာ ေအးေဆးထိုင္ရင္း ေစာင့္ေနေတာ့မယ္။
က်မဆံုးျဖတ္ခ်က္ အတိုင္းထိုင္ေစာင့္ေနရင္း အေနာက္တိုင္းဆန္တဲ့ သူေတြေတြ႔တိုင္း ကိုယ္မ်ားလာေခၚ မလားလို႔ရွင္ က်မကိုဖုတ္ေလတဲ့ငါးပိ ရွိတယ္လို႔ေတာင္မထင္ပဲကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားၾကပံုက မ်က္ရည္လြယ္တဲ့သူဆို ထိုင္ငိုယံုပဲ ဒီလိုနဲ႔ လူေတြလဲ
လာသူနဲ႔ၾကိဳသူ အေပးအယူကိုမွ်လို႔ က်မအတြက္ တစ္ေယာက္မွကိုအပိုမရွိကြက္တိပဲ အဲဒီအခ်ိန္မွာက်မ တစံုတရာ ကိုေတြးမိျပီး ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားတယ္ မငယ္ငါ့ကို ေသရာပါေအာင္ၾကပ္ျပီလို႔ အဲလိုေတြးျပီး လူကထူထူပူပူနဲ႔ ေဘးဘီၾကည့္ေတာ့လဲ လူကုန္ ေနျပီ ခရီးသည္ေတြ ပစၥည္းေရြးတဲ႔ေနရာကိုလွမ္း ၾကည့္မိေတာ့ ခရီးေဆာင္အိတ္လူတစ္ေယာက္စာက အပံုလိုက္ကေလး ဗုေဒၵါငါတို႔လူၾကီးရဲ့ ပစၥည္းေတြ မ်ားလားလို႔ေတြး ေနတုန္းမွာပဲ အနက္ေပၚမွာအျဖဴစင္း နက္တိုင္နဲ႔ေပေစာင္းေပေစာင္းထြက္ လာတဲ့သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရတာပါပဲ။လူကေရွ႔ကိုေလွ်ာက္ေနေပမဲ႔ သူေခါင္းကေစာင္းေတာင္းေတာင္း လည္တည္တည္နဲ႔ ေနာက္မွာက်န္ေနသလိုမ်ိဳး အသားအရည္မျဖဴမညို ပိန္ပိန္ပါးပါး အရပ္အေတာ္ရွည္တယ္ ၀တ္စားထားပံုက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ နဲ႔ ေဘာင္၀င္တဲ႔ ၀တ္ပံုစားပံုမ်ိဳး ေတာက္ေတာက္ပပ ၾကီးမဟုတ္ပဲ သက္ေတာင့္သက္သာ၀တ္စားထားတယ္ လူၾကိဳတဲ႔အေပါက္၀တဲ႔တဲ့ မွာက်မတစ္ေယာက္ထဲ ရွိေနတာရယ္ က်မဖက္ကမေသခ်ာေပမဲ႔ သူ႔ဖက္ကေသခ်ာေနတဲ႔ပံု နဲ႔ လက္ေ၀႔ရမ္းျပီးက်မကို ႏူတ္ဆက္တယ္ က်မကိုလက္ျပႏူတ္ဆက္ေပမဲ႔ သူမ်က္ႏွာကေဘးဖက္ကိုျပန္ လွဲ႔သြားတယ္ လက္ကေတာ့ လူပ္ရမ္းေနတုန္းပဲ က်မကသာ ၀မ္းသာအားရ လက္ျပန္ျပမိရင္ ေသျပီဆရာပဲ က်မျပံဳးျပီးေခါင္းညွိမ့္ျပလိုက္တယ္ ရင္ထဲကေနလဲ မငယ္ကိုတေလးတစား ကိုဦးညြတ္လိုက္မိတယ္ ေတာ္ပါေပတယ္မငယ္ရယ္လို႔ သူ႔ပံုက အျမင္ကပ္ခ်င္စရာမေကာင္းပဲ ခင္ခ်င္စရာ ေကာင္းေနေတာ့တယ္။ အသက္အရြယ္ကလဲကြာ ေနေတာ့ က်မတို႔ၾကားထဲမွာဘာမွာ ျပသနာမရွိဘူး အဲသူကစကားေျပာရင္ မ်က္ႏွာ ကိုၾကည့္ေျပာေလ႔မရွိဘူး ေဘးဘီကို ေခါင္းေ၀႔၀ိုက္ၾကည့္ရင္းစကားေျပာတတ္တယ္။
အဲလို နဲ႔ အိမ္ကိုေရာက္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့ရွင္..။ေမာ္လျမိဳင္သူ ကႏုတ္ဆက္ျပီး အလုပ္သြားေတာ့မယ္
ျပင္ဆင္ျပီးအေပၚပိုင္း ယူနီေဖါင္းအျပည့္၀တ္ထားတဲ႔ သူ႔ကို နင္သြားေတာ့မလားလို႔ က်မေမးေတာ့“ ေမအိုင္စပိတူ တိြဳက္လက္ပလိစ္” ဆိုျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲကို ျပံဳးျဖီးျဖီးနဲ႔ ၀င္သြားတယ္ က်မကရူးတိုးတိုး ဆိုတဲ႔ ပံုစံလုပ္ျပလိုက္ရတယ္။သိပ္မရင္းႏွီး ေသးဘူးေလ ေနာ္ ရန္ကုန္ျပန္လို႔လြတ္ေနတဲ့ အခန္းတစ္ခုမွ ေနရာခ်ထား ေပးလိုက္တယ္ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနပါေပါ့။
“က်ေနာ္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြပါတယ္တဲ႔” နားပါဦး က်မလဲနားဦးမယ္ လို႔ေျပာျပီး သူ႔အိတ္ေတြအားလံုး သူေနမဲ့ အခန္းထဲထည့္ေပးရင္း..ဟူး.လို႔သက္ျပင္းခ်မိတယ္။
ညေနလူစံုခ်ိန္မွာေတာ့ မစၥာဘင္းအခန္းထဲက ထြက္လာတယ္ မလတ္နဲ႔အိမ္မွာေနတဲ႔ လက္ရွိအေပါင္းအပါ
ေလးေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။သူကလက္ေဆာင္ ေတြပါတယ္ဆိုျပီး အထုပ္ေတြ တစ္ေယာက္တစ္ထုပ္ ေ၀ပါတယ္။အဲဒါေတာင္သူ႔ မွာအထုပ္ေပါင္းးမ်ားစြာ က်န္ေနေသးတယ္။ “ဘာေတြလဲဟင္..အခုစားလို႔ရတာေတြလားလို႔” က်မကေမး ေတာ့ ငါးပိစိမ္းစားပါ က်ေနာ္မွာ အထုပ္ငါးဆယ္ေလာက္ကို က်န္ေနေသးတယ္ တဲ႔ “ေအာ္ ငါးပိ မပါရင္ ထမင္းမစားတတ္တဲ႔ ျမန္မာစစ္စစ္ေပါ့ တစ္ႏွစ္စာ အနဲဆံုးသယ္လာတာ ထင္တယ္ ဒီမွာလြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္လို႔ရပါတယ္ မငယ္တို႔ မေျပာဘူးလားလို႔”က်မေျပာေတာ့ “က်ေနာ္ ေသြးတိုးရွိလို႔ စိမ္းစားငါပိ မစားပါဘူး မငယ္ပဲအၾကံေပး လို႔သယ္လာတာပါ”ဒီႏိုင္ငံမွာ ငါးပိကေရြလို ရွားတယ္တဲ႔ ေလာေလာဆယ္ အလုပ္မရခင္စပ္ၾကားေတာင္ ငါးပိေရာင္းရင္ သူေဌးျဖစ္ႏိုဳင္တယ္လို႔ သူကေျပာလို႔ က်ေနာ့္မိန္းမက ငါးပိကိုပဲ အခ်ိန္၃၀ နီးပါး အထုပ္ေလးေတြ ထုပ္ျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ထည့္ ေပးလိုက္တာပါ” မမတို႔ရန္ကုန္ကျပန္ရင္ ငါးပိပဲသယ္တာဆို ငါးပိ၀ယ္တဲ႔ေဖါက္သယ္ေတြ မမမွာအမ်ားၾကီးတဲ႔ က်ေနာ့္ကိုစပ္ေပးပါ ဦးေနာ္ ေလယဥ္လက္မွတ္ဘိုးနဲ႔ အလုပ္မရခင္စပ္ၾကား သံုးဘို႔စြဲဘို႔ေလးရရင္ေတာ္ပါ ျပီဗ်ာတဲ႔သူ႔ရဲ့ငါးပိ အိတ္ၾကီးကို ယံုၾကည္မူ႔ အျပည့္နဲ႔ လူသိရွင္ၾကား မမလက္ကိုအပ္ေတာ့ တာပဲ ငါးပိအိတ္ကို လွမ္းယူရင္း မလတ္ကို အားကိုးတၾကီး က်မကၾကည့္ေတာ့ “စိတ္ခ် မမမွာေဖါက္သည္ေတြအမ်ားၾကီး အနဲဆံုးေဒၚလာတစ္ေထာင္ ေလာက္ေတာ့ရမွာ”တဲ့ျပံဳးေစ႔ေစ႔ နဲ႔ေျပာတဲ့ မလတ္စကား ကို အားလံုးကဝိုင္းေထာက္ခံၾကတယ္။ “ရတဲ႔ ပိုက္ဆံလဲ မမတို႔ပဲယူပါ က်ေနာ္ ေနစားရိတ္ေရာ မလတ္တို႔၀ယ္ေပးတဲ႔ ေလယဥ္လက္မွတ္ဘိုးေရာ အတြက္ ေက်းဇူးဆပ္တာပါတဲ႔” အကုန္လံုးက ၀ိုင္းျပီးအားနာစရာရွင္ လို႔ေျပာၾကတယ္ မငယ္ေတြ႔မယ္ ငါျပီးရင္နင့္အလွည့္ပဲလို႔ ငါးပိထုပ္ၾကီး ကိုမီးဖိုေခ်ာင္သည္ရင္း က်မေရရြတ္ မိတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မစၥာဘင္းက သူ႔အိတ္ကို ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ရင္း ေခၽြးျပန္ေနတယ္ “ထား၀ယ္သူက အကိုဘာရွာတာလဲ ငါးပိေကာင္လား လို႔ေမးလို႔” က်မတို႔၀ိုင္းရီၾကတယ္။“မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်ာ့ က်ေနာ့္ကြမ္းသီးထုပ္တဲ႔ ကြမ္းရြက္ ဗမာေဆး ထံုးထုပ္ေလး ေဘးခ်ျပီး ေခၽြးျပန္ေအာင္ရွာေနေလရဲ့ “မလတ္က အကိုအေညာင္းအညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း မီးပြိင့္ကူးလိုက္တာနဲ႔ ကုလားဆိုင္ေလးရွိတယ္ ကြမ္းသီးတစ္က်ပ္ဘိုးဆို စားပါေလ့ သြား၀ယ္လိုက္အကို အကိုကဘိုလိုက်ြမ္းတာပဲလို႔ ေျပာေတာ့ “က်ေနာ္ကြမ္းသီးကို ဘယ္လိုေခၚတုန္းမသိဘူး ခင္ဗ်ာ့တဲ႔” မလတ္ကပဲ“အကိုကလဲ လြယ္လို႔ ကြမ္းသီးဆိုတာ ျမန္မာစကားကေမြးစား ထားတာေလ ဘန္ခ႔္ ကို ဘဏ္ တို႔ပုလိစ္ကို ပုလိပ္တို႔ ဂိုးလ္ကီပါကို ဂိုလီဘာ တို႔ဆိုတာ အဂၤလိပ္အေခၚအေ၀ၚေတြေပါ့ အဲလိုပဲ ကြမ္းသီး အဂၤလိပ္လိုဆို ကြမ္းသီးစ္ ေပါ့အကိုရာ” “ေရာ့ေရာ့ သြား၀ယ္ ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးသူနားမလည္ရင္ ကြမ္းရြက္ယူသြား လက္ဟန္ေခ်ဟန္ နဲ႔သာေျပာ” ဆိုျပီးႏွစ္က်ပ္တန္ တရြက္ထုပ္ေပးလိုက္ရင္း အကိုေျပာၾကည့္ပါဦးဆိုေတာ့ “ကြမ္းသီးစ္ ကြမ္းသီးစ္”လို႔ ရြတ္ရင္း ထြက္သြားေလရဲ့
က်မတို႔ တ၀ါး၀ါးရယ္ရင္း “ မလတ္ သူဒီမွာ အလုပ္ရပါ့မလားဟင္ လို႔” က်မကစိုးရိမ္တၾကီးေမးေတာ့ မပူနဲ႔ သူက်ိန္းေသရမွာတဲ့ “က်မတို႔အား လံုးတျပိဳင္ထဲ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔” ေမးေတာ့“ သူ႔မွာရိုးသားတဲ့ဂုဏ္နဲ႔အတတ္ပညာတခု ရွိေနတာပဲ” တဲ့ က်မတို႔ အားလံုးမစၥတာဘင္းကို အလုပ္ရေစခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ တဖြါးဖြါးေပၚလာေတာ့တယ္။

ဆက္ရန္

Posted by mama :: 2:59 PM :: 5 Comments:

Post / Read Comments

---------------oOo---------------